Vos en Haas

Het beloofde verhaal komt er echt wel. Maar tot nu toe is het nog niet echt vlot uit mijn pen gelopen. Heel moeilijk om in zo'n verhaal de juiste balans te leggen. Dus ik vraag nog even uw geduld.

In de tussentijd iets heel anders. Dochterlief heeft de smaak van het lezen echt te pakken. En waar begon het allemaal mee? Met dit boek:
Het Dikke Boek van Vos en Haas. Echt super! Ze heeft er maanden over gedaan om die kanjer van een boek uit te lezen. Maar het was genieten van elke bladzijde. Heerlijk uitgewerkte personages en ook heel erg fijn woordgebruik waar de beginnende lezer echt veel van opsteekt. Ook heel mooie illustraties.
Heel mooi meegenomen is ook dat heel onopvallend het boek steeds een beetje moeilijker wordt hoe verder je leest.
De thema's die aan bod komen passen helemaal in de leefwereld van het publiek en zijn ook voor volwassenen heel herkenbaar (Haas die zichzelf plots lelijk vindt en stikjaloers is op Pluis, een eekhoorn uit de stad die de harten van de mannen in het bos sneller doet slaan, is bijvoorbeeld een heerlijke episode voor de mama's die meelezen.) Vos en Haas en hun vrienden worden tijdens het lezen als het ware echte vrienden voor de lezer. Je leert hun goede en minder goede eigenschappen kennen en beleeft allerlei avonturen mee.
Dochterlief begon eraan ergens in januari, luidop lezend, vaak voorlezend voor mama of papa en eindigde het boek enkele maanden later aan een veel hoger leestempo en met de kunst van het stillezen onder de knie. Een schitterend boek om je leescarriere mee te beginnen.

belofte maakt schuld

Belofte maakt schuld. De verkiezingen waarna ik beloofde er weer te zijn behoren intussen alweer een tijdje tot het verleden. Waarom het zolang duurde voordat ik hier weer iets van mij liet horen? Wil u het echt weten? Ik zal maar bekennen, zeker? Ik ben een paar maanden geleden beginnen "tweeten" op Twitter. Neen, op Facebook hoeft u mij niet beginnen te zoeken, want daar ben ik niet te vinden. Maar tweeten vind ik wel heel erg leuk. Vooral om het snel kan gaan en ook omdat je ermee allerlei nieuwtjes kan te weten komen voordat ze in de krant staan of in het journaal worden vermeld. Zoals het nieuws over de dood van Michael Jackson. Maar neen, ik ben daar helemaal niet zo aangeslagen van. Wel van het nieuws van de dood van Yasmine. Daar ben ik echt van geschrokken. Ik kende haar niet persoonlijk, maar het leek mij echt een fijne madam. Goed in haar vak, veelzijdig, met de nodige portie humor en relativatievermogen. En geheel terzijde: ik vond haar kapsels meestal heel erg leuk.
En toen zag ik, heel toevallig, 2 weken geleden ongeveer, een stukje van de Rode Loper en ik wist niet wat ik zag. Dat was iemand die uiterlijk op Yasmine leek, maar dan graatmager en vooral, vooral zonder die kwinkslag, zonder enige uitstraling, zonder haar anders altijd zo fijne intonatie, zonder... levenslust. Ik weet nog dat ik dacht: "Meiske, toch, jij zou beter ergens in therapie bij een psycholoog zitten, dan een programma op de TV staan te presenteren in deze toestand. Je staat te hyperventileren terwijl je aan het presenteren bent." Tja, "it takes one, to know one"...
Yasmine was iemand die een groot taboe had doorbroken, als lesbienne, door daar gewoon gewoon over te doen. Zonder teveel poeha slaagde zij erin om het grote publiek haar te laten aanvaarden zoals ze was en hielp ze op die manier het taboe rond (kinderen binnen) het homohuwelijk te doorbreken. Maar helaas is het een ander taboe dat nog belange niet is doorbroken in onze maatschappij, dat Yasmine het leven heeft gekost: depressie. Precies 3 jaar geleden kwam ik er zelf mee in aanraking en ik kan u verzekeren dat het echt nog een torenhoog taboe is in onze samenleving. Ik vind het trouwens zelf nog altijd heel erg moeilijk om die donkerste 6 maanden uit mijn leven te bestempelen als een depressie. De ene dokter noemde het een burn-out, de andere fysieke en psychische oververmoeidheid, nog een andere nog iets anders. Ik ben er zelf nog steeds niet helemaal uit. Maar in elk geval vermagerde ik ook sterk en was -zoals een vriendin me later zei-'de twinkeling verdwenen uit mijn ogen'. Nu 3 jaar later -en aangegrepen door het overlijden van Yasmine- wil ik graag vertellen over mijn ervaring met depressie en psychische klachten. Niet omdat het prettig is om aan die periode terug te denken, maar omdat ik er sinds toen meer en meer ben van overtuigd geraakt dat getuigenissen van mensen die dit hebben meegemaakt zoveel kunnen betekenen voor anderen, en ook omdat het de hoogste tijd is dat ook dit taboe wordt doorbroken. Dus belofte maakt schuld. In mijn volgende post krijgt u mijn verhaal van wat ik 3 jaar geleden meemaakte. Neen, niet alle details, die wil ik u (en mezelf) echt besparen. Het wordt mijn verhaal van de zomer van 2006. Het is een verhaal dat ik hier al een tijdje kwijt wil en waar nu de tijd rijp voor is. Niet als 1 of andere oefening in therapeutisch schrijven. Maar wel om mijn eigen bescheiden poging te ondernemen om het taboe rond depressie en co te doorbreken.
En daarna, daarna beloof ik veel lichtere zomerlectuur! Met vooral veel reisverhalen. Want laat ons maar beginnen met het doorbreken van een eerste mythe: het is niet omdat iemand ooit ernstige psychische klachten of een depressie heeft gehad, dat die persoon gedoemd is tot doemdenkerij en niet meer van het leven kan genieten. Autumn Leaf zal u het tegendeel bewijzen!

5 minuten politieke moed

Nu zou u het toch stilaan moeten weten. Voor wie u gaat stemmen zondag, bedoel ik. Ik vind die reclamespot waarin zo een aftelrijmpje wordt gebruikt dat eindigt met 'op den deze stemme kik" wel origineel en veelzeggend. Ik kan mezelf niet helemaal voorstellen dat een mens totaal ondoordacht een stem uitbrengt, maar een heel aantal mensen hebben waarschijnlijk al een tijdje mentaal afgehaakt na het politieke circus dat we in ons land te zien kregen. En dan nog interesse opbrengen voor zo'n-ver-van-mijn-bed show (tenminste dat denken velen toch) als de Europese verkiezingen? Pfff. We hadden het er nog over onder collega's, dat het politieke moed vergt om het Europese project te verdedigen tegenwoordig, want kritiek spuien op Europa slaat veel meer aan bij de mensen. Wel, ik beken kleur: ik ben een "Europeanist", zoals ik ooit eens door een Amerikaan tijdens een discussie aan Columbia University werd genoemd en dat was in zijn eigen ogen zeker geen compliment! Maar hey, het kan erger: werd Obama niet door het McCain team een 'Communist' genoemd ergens in het heetst van de strijd?

Enfin, moest u nog niet weten voor welke partij te stemmen, dan brengt de stemtest van de Standaard misschien raad. Die stemtest kan in deze verkiezingscampagne waarin kandidaten erg hun best lijken te doen om het vooral niet over moeilijke thema's en netelige kwesties te hebben, toch een beetje een leidraad bieden.

Ik kan nog wel even doorgaan, maar ik vrees dat u al geeuwend heeft afgehaakt wegens politieke desinteresse. Uw volste recht natuurlijk! U heeft beslist heel wat andere dingen aan uw hoofd. Het gras maaien, examens opstellen of verbeteren, naar Roland Garros kijken, blokken (al vermoed ik dat er weinig studenten tussen mijn lezerspubliek zitten), belastingsaangifte invullen, ... Doen, zou ik zeggen, maar terwijl u Federer of Safina (mijn favorieten) aanmoedigt, door de gangen bij Brico loopt op zoek naar een cadeautje voor een handige papa, de nieuwe Maes uitprobeert op een terrasje (laat gerust weten wat u ervan vindt als u hem al geproefd heeft), de brooddozen van de kinderen vult met een gezonde lunch of een leerling buist, kan u misschien toch best even nadenken voor wie u op 7 juni gaat stemmen. 5 minuten politieke moed, meer is daarvoor niet nodig. Ik doorbreek mijn blogstilte graag voor deze oproep om een goed doordachte stem uit te brengen. In navolging van de politici, durf ik me zelfs aan beloftes wagen: ik zal er zijn voor u na 7 juni. Hier op mijn blog, wel te verstaan.

stil

Ssssshhht... hoort u dat ook? Ja, u heeft dat goed gehoord. Het is hier stil, bijzonder stil op deze blog de laatste dagen. Die stilte staat in schril contrast met het lawaai in mijn hoofd. Daar is het een drukdoenerij van jewelste: ideetjes, plannen, lange to-do lijsten, frustraties,... En er is niet alleen veel rumoer in mijn hoofd, ook erbuiten: op de werkvloer leven we nog steeds op een werf met drilboorgeluiden zowel boven als onder mijn bureau en dat afgewisseld met werklui die luidkeels meebrullen met de hits op de radio. Dus 's avonds thuis als dochterlief in bed is en haar dagelijkse viooloefeningen gedaan (zelfs dat beginnersgekras klinkt als hemelse muziek in vergelijking met de werfradio), probeer ik het stil te maken, zowel in mijn hoofd als daarbuiten. Dus even windstilte bij Autumn Leaf. Sssssssht....

duim

-ik tegen Dochterlief (boos): doe nu toch die duim uit je mond. Wanneer ga je daar eens eindelijk mee stoppen?
-Dochterlief (oprecht): Ik wil echt stoppen met duimen, maar het lukt me niet.
-ik (zelf nooit geduimd hebbende): Wat is er dan zo moeilijk aan? Smaakt die duim dan zo lekker?
-Dochterlief (overtuigd): Ja, mama, die duim smaakt heel lekker.
-ik (nieuwsgierig): Naar wat smaakt die dan?
-Dochterlief (zonder te moeten nadenken): Naar spaghetti met 3 bollen bananenijs!

Ik berust. Als die duim smaakt naar het allerlekkerste wat Dochterlief kan bedenken, dan mag ze nog even duimen als ze zit te relaxen in de zetel bij tv. Het lijkt me op zo'n minst even moeilijk als stoppen met roken en niet half zo schadelijk voor de gezondheid. We hebben al een aantal stop-met-duimen campagnes gevoerd de voorbije jaren, met wisselend succes (5 duimvrije dagen is het voorlopige record.) Ik begin alvast te sparen voor de rekening van de orthodontist.

groetjes uit de Upper West side, NYC

 

kokkerellen

Op dagelijkse basis koken vind ik niet altijd even leuk, wegens gebrek aan tijd en vaak ook te moe om creatief aan de slag te gaan met ingredienten. Maar zo af en toe eens echt kokkerellen voor een feestelijke maaltijd doe ik graag. Op paaszondag was het weer zover en ging ik aan de slag met lamsbout, pastinaak, witloof en gele courgettes. Het was een recept waaraan je vooraf al wat werk had omdat het vlees moest ontbeend en gemarineerd worden. Het ontbenen deed ik niet echt met plezier; de marinade maken met knoflook en een heleboel verschillende kruiden vond ik een pak prettiger. Ik haalde de inspiratie in een nummer van Delicious(mijn proefabonnement loopt deze maand af). Delicious is een erg lekker ogend magazine, wel nogal Nederlands getint. De recepten die erin staan vragen gewoon stuk voor stuk om uitgeprobeerd te worden. Toch ga ik het proefabonnement niet verlengen. Het is me een beetje te duur en bovendien heb ik nu na enkele nummers alvast voldoende nieuwe recepten voor een hele tijd.
Voor de ecologisch bewuste consumenten onder u: ik ben echt geen grote vleeseter, lamsvlees kook ik alleen bij uitzondering. Ik twijfelde toen ik zag dat de lamsbout helemaal uit Nieuw-Zeeland kwam, maar ging er toch voor terwijl ik mijn geweten suste met 'voor 1 keertje maar'. Op dit moment smul ik van een mango die uit Peru komt, ook niet echt ecologisch verantwoord, maar jongens, dit is echt een overheerlijke mango. Het oranje goedje smelt gewoon op je tong! Dochterlief genoot er ook van. Ik zal mijn best doen om het bij de volgende fruitaankoop bij gewone Belgische appeltjes van de bioboer te houden, kwestie van de aangerichte schade met de voetafdruk toch wat in te perken.