donderdag 6 december 2007

prinsessen


Ik durf wedden dat de kijkcijfers van Ketnet en Sesamstraat vanavond de diepte in gaan. Als de TV-makers zich hierover zouden ongerust maken: geen paniek, binnenkort is het trouwe kijkerspubliek er weer, maar nu is het speelgoed dat de Sint bracht even veel interessanter!
Hier zijn we echt niet goed bezig met het doorbreken van rollenpatronen, want onze meid is dankzij de Sint een prinses die full-time bezig is met het verzorgen van haar poppekinderen, terwijl ze af en toe haar prinsessentelefoon (een roze natuurlijk!) gebruikt om naar de juwelier of naar een vriendin prinses te bellen, want de nummers van Belle, Assepoester en Doornroosje staan bovenaan in haar telefoonboekje. De Sint heeft hier alles nog een beetje rozer gekleurd en we hadden al behoorlijk wat van die kleur in huis. 't Is maar een fase, denk ik, hoop ik, dan. Echte prinsessen houden trouwens ook van hun rol als mama blijkt en ze hebben zelfs dezelfde smaak wat kledij betreft. Gisteren verschenen Mathilde en Maxima ergens op 1 of andere boekvoorstelling in een haast identieke jas. Gelukkig geen roze! Als ze eerst naar elkaar hadden gebeld met hun prinsessentelefoon, dan was dit niet gebeurd.
Mijn prinses kauwt ondertussen rustig verder op een rauwe wortel, de overschot van wat ze voor Slechtweervandaag of Amerigo (of hoe je die schimmel ook noemt) klaarlegde. Ze heeft het al goed begrepen: echte prinsessen letten op hun lijn en eten liever een wortel dan zich te laten gaan aan de nicnacjes, chocoladecenten en speculaas.

zondag 2 december 2007

En de winnaar is...


Bieke! Ja, Frieda Van Wijck is onze Bekende Buurvrouw.

donderdag 29 november 2007

nog even aftellen

Vandaag gezien: een mama met een drukke professionele praktijk die in haar agenda vol afspraken op 6 december in het groot "SINT" had geschreven. Er zijn dus nog mama's die net als ik aftellen om al de verbazing en blijdschap in de oogjes van hun kinderen te zien.
*Of ben ik naief en is het een codewoord dat betekent "stiekeme date met bebaarde minnaar"?*

Zeg, doet er nu echt niemand een poging om mijn Bekende Buurvrouw te raden??? (zie vorige 2 postjes)

woensdag 28 november 2007

buurvrouw (2)

Jullie hebben blijkbaar meer tips en aanmoediging nodig om te raden welke buurvrouw van mij sinds deze week weer aan het werk is. Wel, ik ben vandaag in een vrijgevige bui: de eerste die het raad krijgt niet alleen een eervolle vermelding, maar ook een heuse cadeaubon van een bekende winkelketen. Kunnen niet deelnemen aan de wedstrijd: s. (maar dat is geen probleem, want die leest mijn blog niet), en mijn ouders (omdat zij weten welke "bekende buurvrouw" wij hier in de wijk hebben). Toen mijn vader haar eens zag, vond hij dat ze er in het echt wel een stukje minder jong uit zag. Misschien heeft hij een beetje een boontje voor haar en viel ze in 't echt wat minder aantrekkelijk uit? Ja, eerlijk gezegd, ik vind ook dat ze behoorlijk wat rimpels heeft. Da's dus een compliment voor de schminksters bij de VRT, zullen we dan maar zeggen, die hun werk goed doen. 't Is wel een sportieve, want ze gaat regelmatig met de fiets winkelen. Wat kan ik nog meegeven? Voor zover ik weet, heeft ze geen zingende hooooooond. Genoeg flauwe grapjes. Raden maar! Klik op comments en geef me de naam van onze BB (Bekende Buurvrouw).

maandag 26 november 2007

buurvrouw

Onze buurvrouw is terug aan de slag. Buurvrouw in de (letterlijk) ruimere betekenis dan. Ze woont enkele appartementsblokken verder aan het eind van onze straat. Als u raadt over welke buurvrouw het gaat, dan krijgt u een eervolle vermelding in mijn volgende berichtje!

dinsdag 20 november 2007

Blogland op zijn kop

Niet alleen Belgenland verkeert in crisis; ook heel blogland -althans bloggend Vlaanderen- staat op zijn kop. De meeste lezers van mijn bescheiden blogspotje weten niet waarover ik het nu heb. Maar ieder zichzelf respecterend blogger weet dat het over Clickx verkiezingen van Site van het Jaar gaat. Toen de genomineerden in de categorie "beste persoonlijke blog" werden bekend gemaakt, brak de storm los in Blogland. Vooral niet-genomineerden die duidelijk hadden gehoopt op een nominatie en hun 'acceptance speech' al hadden geschreven begonnen met modder te gooien. Hier bij autumn leaf blijft het windstil. Ik heb in de verste verte geen ambitie om bij de 'top notch' van Blogland te horen. De enige blogambitie die ik koester is dat er hier af en toe wat meer commentaar op mijn schrijfsels zouden komen. Ik heb een sterk vermoeden dat het heeft te maken met mijn leeftijdscategorie en bij gevolg dus ook de leeftijdscategorie van mijn lezerspubliek. Bloggen is iets waarmee mijn vrienden 30-plussers niet vertrouwd zijn. Sunnymoon, Kruimel, Lilith, Lien,... (om een paar van mijn favoriete blogsters te noemen) zijn allemaal enkele jaartjes (in het verkleinwoord klinkt het voor mij minder erg dan 'jaren') jonger dan ik. Bovendien sta ik er vaak van te kijken hoe weinig van mijn vriendinnen voor de fun achter hun computer zitten. Voor het werk, ja, omdat het moet. E-mailen, ja, ook dat lukt bij de meeste wel aardig en vinden ze zelfs plezant. Maar chatten? Nee, daar doen ze niet aan mee. En bloggen? Neen, dank u. Ja, wel af en toe, heel af en toe, meelezen. En ja, ik vang zo nu en dan wel een commentaar op op mijn blog, als ik ze dan eens persoonlijk zie, maar dat in een comment op mijn blog zetten? Neen, dat doen ze liever niet. Jammer, vind ik dat.
En mocht u ondertussen dan toch heel nieuwsgierig zijn geworden, naar waar die storm in een glas water in Blogland over gaat, dan verwijs ik u graag naar een collega-blogger. Ik ben trouwens niet te beroerd om mijn favoriet te vernoemen. Heus, ik heb daar geen enkele persoonlijke baat bij. Heb geen flauw idee wie schuilgaat achter Kruimel, maar ik heb haar mijn stem gegeven, omdat ze zo schitterend schrijft. Ga ook maar eens snoepen van de kruimels die ze strooit.

maandag 19 november 2007

Dromen over mannen


Prinses ligt in bed, vast vol mooie dromen over de 2 mannen die haar weekend zo mooi maakten. De ene kwam -weliswaar met heel veel vertraging- met de trein aan in het station van Leuven. Terwijl hij elders op ongeveer hetzelfde tijdstip aanmeerde met zijn stoomboot. Maar godzijdank: dankzij een mix van ongebreidelde kleuterfantasie, wat planning en voorbedachte antwoorden op moeilijke vragen door mama, levert dit alomtegenwoordig zijn van de goedheilige man (voorlopig nog) geen problemen op. Deze man met baard bracht nog geen cadeautjes mee, maar zijn aanwezigheid alleen al maakte diepe indruk en maakt het bladeren en uitknippen in de speelgoedcatalogi nog intenser.
Die andere man liet gelukkig geen heel jaar op zich wachten. Hij zou normaal ook aankomen met de trein, maar de treinstaking in Parijs stak daar een stokje voor. Dus na de aankomst uit Seoul dan maar met de bus in plaats van met de TGV van Parijs naar Brussel voor het laatste stukje van de lange reis. Hij bracht wel al een cadeautje mee. En perfect gekozen! Het rode Hello Kitty-handtasje valt in de smaak bij dochterlief en bewijst dat de papa echt wel weet wat vrouwen willen.
Voor mij had s. geen cadeautje bij behalve wat flesjes shampoo en zeep uit de hotels -ik kan ondertussen zelf een hotel beginnen met die flesjescollectie uit alle hoeken van de wereld. (Doet me er trouwens aan denken dat ik "Hotel Babylon" al enkele weken niet heb gezien: een heel goeie serie op Canvas over het leven achter de schermen in een hotel). Maar hoe melig het ook klinkt: zijn aanwezigheid is mij meer waard dan om het even welk cadeau.
Prinses ligt gelukzalig te slapen met het Hello Kitty handtasje naast zich in bed. Ik hoor de douche lopen. Mijn prins wast de vele vliegtuigmijlen van zich af. En ik? Ik voel me de koningin van dit gezinnetje en val in slaap in de zetel.