herfstblad was jarig

Dit herfstblad werd opnieuw een jaartje ouder. Ik voelde me net alsof ik bij de autocontrole langsmoest toen Dochterlief mijn leeftijd analyseerde. Wat een opluchting toen ze tot haar eindbesluit kwam dat ik "nog goed" ben :-) Dat was volgens mij een uiterst diplomatieke zet van haar, want haar rollende ogen en keurende blik zeiden wel wat anders ;-)
Enfin, niks aan te doen, aan die leeftijd. Wel aan mijn conditie en daar moet ik dringend werk van maken. Er zijn duidelijk enkele kilootjes bijgekomen. Maar zo'n discipline als mijn zusje en toekomstige schoonbroer aan de dag leggen tijdens hun dieet, neen, daar heb ik niet voldoende karakter voor. Maar tja, ik moet ook niet tegen de lente in een bruidsjurk/bruidegomspak passen, he. Da's natuurlijk een motivatie van formaat om naartoe te werken.

Om mijn verjaardag te vieren kroop ik zelf achter de kookpotten met een aantal receptjes. Allemaal geslaagd, meen ik te mogen zeggen. Daarna genoten we van de heerlijke herfstzon bij een lange boswandeling. We maakten de 5-Eiken Wandeling en daarbij slaagden we er voor het 2de jaar op rij (in ander gezelschap weliswaar) in om ergens een paaltje te missen (of staat dat er gewoon niet?) en zo behoorlijk wat te moeten zoeken eer we terug op het juiste pad kwamen (letterlijk dan). Dochterlief toonde zich een voorbeeldige wandelaar. Enkele stokken (om te peilen hoe diep de plassen zijn en afwisselend als wandelstok/luchtgitaar te gebruiken), een paar rubberlaarzen (om natuurlijk altijd door de diepste plassen en modder te stappen) en een appel (van de buitenlucht krijg je honger) bleken de ideale ingredienten om haar zonder morren aan fiks tempo te laten doorstappen.
Natuurlijk werd er ook op tijd en stond halt gehouden om te kijken naar de prachtige paddestoelen, soorten mos, kevers, ... en ander interessant bosleven.

regendans bis

Oei, het ziet ernaar uit dat ik mijn regendans net iets te enthousiast heb uitgevoerd. We kregen hier in het Leuvense de volle laag vandaag. Manlief moest door een ondergelopen straat naar huis waden met zijn fiets. Mijn met zo veel liefde verzorgde bloemen op het bloemenrekje werden helemaal omvergeblazen. Maar ze lijken het wel overleefd te hebben. Dus, al bij al, heel beperkte hinder ondervonden. Hopelijk bij jullie niks kapotgewaaid of kelder ondergelopen ofzo? Ik beloof zeker om niet meer zo hard om regen te roepen!

regendans!

Zelden zo blij geweest met regen als vandaag. 's Avonds de bloembakken op onze terrassen (jawel, we hebben er drie -weliswaar geen grote, maar op alle drie de terras'jes' staan er bloemen) water geven, roept veel fijne herinneringen op aan de zomeravonden toen ik vanuit mijn bed mijn moeder hoorde met de gieter langs de vensterbank komen (ook toen was ik dus al geen vaste slaper). Op zomeravonden de terrasplanten water geven mag dan wel een rustgevend effect hebben op mij, toch kreeg ik er stilaan schoon genoeg van om dat nu elke avond aan een stuk te doen. Vandaag neemt moeder natuur dus eindelijk terug de beurt eens over.

openlucht wellness in de ardennen

Ikzelf op de achterbank, pa aan het stuur, ma ernaast, op de snelweg richting Ardennen. Onze uitstap vandaag riep veel herinneringen op aan de tripjes die we in mijn kindertijd naar de Ardennen maakten. Toen leek zo'n autorit uuuuren te duren, werd er vooraf druk gepland op de wegenkaart welke route er zou worden gevolgd. Vandaag zat dochterlief naast mij op de achterbank naar De Mestkever te luisteren, terwijl de GPS de weg wijst. Maar ook nu werd de trip goed voorbereid. Mijn moeder had -zoals steevast bij dit soort gelegenheden- een karrevracht aan regenjassen, sjalen, mutsen, handschoenen, sokken, laarzen bij want haar belangrijkste zorg is voorkomen dat iemand in het gezelschap kou zou lijden of blaren op de voeten zou krijgen door een gebrek aan het juiste schoeisel. Vader weigert zich slaafs over te geven aan de soms wispelturige GPS en heeft de route dus ook op de wegenkaart uitgestippeld. Het internet voorzag ons van de nodige toeristische informatie.
Zo arriveerden we tegen de middag in het centrum van Saint-Hubert, waar we voor we aan onze wandeling begonnen een croqske aten in een behoorlijk authentiek ogende taverne-hotel-restaurant (nadat ze ons eerst in 2 andere 'etablissementen' op niet al te vriendelijke toon duidelijk maakten dat er alleen 'a la carte' gastronomisch kon worden gegeten en/of dat er geen plaats was alhoewel er nog heel wat lege plaatsen in het restaurant waren). Dochterlief deed haar best om haar eerste woordjes Frans te leren en vroeg dus hoe ze 'croque monsieur' in het Frans moest vragen :-)
De alomtegenwoordigheid van de legende van St Hubertus in de vorm van talrijke beeldhouwwerken, standbeelden en prullaria die een hert met reuzachtig gewei en kruis tonen, konden op niet veel publieksenthousiasme rekenen op deze vrije dag. Het centrum gaf een eerder verlaten indruk.
Aan de Fourneau St Michel trokken we onze laarzen aan en de natuur in. Even later stapten we het poortje van het arboretum binnen en lieten onze voeten zich gewillig masseren op de zachte ondergrond van het bos, gevormd door metershoge explaren van naaldbomen met exotisch klinkende namen, en een rijke variatie aan soorten naalden en vruchten. Maar het waren niet de reuzachtig hoge Douglassparren en co die de sterren waren van dit arboretum, want dat was ongetwijfeld eerder het deken van verschillende mossoorten dat de bodem tooide. Zo mooi en zo heeeeerlijk zacht onder de voeten!!! Ik hield dus mijn blik vaker naar beneden gericht (dat gaat ook een pak makkelijker dan naar omhoog kijken met mijn nekhernia en was ook nodig om niet over de ver uitlopende boomwortels te struikelen) en zag zo ook mooie varensoorten, paddenstoelen en zwammen.
Daarna volgden we de weg die ons alsmaar dichter bij de mooi meanderende Masblette bracht, tot we -tot groot jolijt van Dochterlief en ook van de rest- aan het verrassend mooie punt kwamen waar Masblette en Palogne samenstromen en je via een wed/wandelbruggetje het water kan oversteken. Het absoluute hoogtepunt van Dochterliefs dag was met haar laarzen in het stromende water staan. Terwijl ik haar voortdurend tot voorzichtigheid aanmaande (omdat ik me al helemaal een uitschuiver met de laarsjes en kletsnatte en bijgevolgd bibberkoude dochter kon voorstellen) vond ik het toch ook wel een fijne ervaring om daar zo in dat heldere snelstromende water te staan. Vlakbij vonden we de perfecte plaats voor een gezond vieruurtje omringd door elfenbankjes.
Toen werd het tijd om terug richting auto te stappen. Dochterliefs beentjes werden stilaan moe, maar ze bleef flink stappen. Met een gezonde blos op de wangen hielden we na onze wandeling rust in deze charmante taverne aan de Fourneau St Michel (een Ardense versie van Bokrijk, wat we niet bezochten maar zeker op een lijstje plaatsen van 'nog leuk voor een volgend dagtripje'). De bediening was er supervriendelijk, de inrichting oergezellig en de prijzen democratisch.
We sloten het vakantiedagje af in dit Italiaanse restaurant dat we ontdekten, net voor we de taalgrens weer zouden oversteken. De op en top Italiaanse patron toverde heerlijk eten op tafel en omringde ons met veel gastvrijheid. Zo waanden we ons nog even langer 'in het buitenland in eigen land'.
Het was een heerlijk dagje openlucht wellness in de Ardennen, heerlijk voor voeten en geest (en veel minder duur dan 1 of andere wellness behandeling)! En ook op culinair vlak kwamen we niks te kort.
Als u nog tips heeft om leuke plekjes in eigen land te verkennen: altijd welkom!

onze tuin

't Was gisteren heerlijk toeven in onze tuin. Een groene plek vlakbij huis waar we een zalig luie namiddag doorbrachten. Na de pistoleetjes en appels vanop het picknickdeken naar groene bladeren en de stukjes lucht die erdoor piepen staren, terwijl Nora Jones in de iPod zingt, veel lectuur bijhebben maar geen letter lezen, afgewisseld met wat badmintonactie en veel knuffels uitdelen aan Man- en Dochterlief. Verwonderd zich afvragen waarom er niet meer mensen naar deze heerlijke plek zijn afgezakt, maar daar toch helemaal niet rouwig om zijn, want zo blijft het een beetje 'onze tuin'. En we hoeven er zelfs niet eens het gras af te rijden! Meer moet dat echt niet zijn op een nationale feestdag.
Wat deed u op 21 juli?

Oranje Spichtwandeling

Onderstaande foto werd gemaakt tijdens een heel mooie wandeling die we zondagnamiddag maakten. We volgden de oranje route (die op enkele punten aangeduid was met geel) met vertrek-en aankomst aan het gemeentehuis van Lubbeek. We kenden de omgeving niet en werden aangenaam verrast door het heel afwisselende landschap met enkele behoorlijke niveauverschillen waardoor de route van 4 km ons leidde. Voor rasechte wandelaars (zoals mijn schoonouders) kwalificeert die afstand niet eens als echte wandeling. Maar voor pure ontspanning en voor de benen van Dochterlief (die als een uitgelaten hondje haast de dubbele afstand aflegde omdat ze overal wilde opklimmen en zijpaadjes uitproberen) precies lang genoeg. In tegenstelling tot de kilometervreters, staan wij graag even stil om naar de vogels te luisteren of een dode pad van dichterbij te inspecteren (toch niet al te dichtbij in mijn geval) of naar de ontluikende bosanemoontjes te kijken. Aan een cafe aan de dorpskerk op het einde van de wandeling deden we ons eerste terrasje van 't jaar. Zalig. Ik vond de wandelroute op de website van Natuurpunt (met plezier maak ik hier wat reclame voor die organisatie waarvan ik het werk al jaren ken).

lente

 

less than 24 hours in paradise

Vrijdagavond om 17u30 vertrokken; zaterdag om 16u30 terug thuis. "He, we zijn minder dan 24 uur weggeweest", zei ik verbaasd. Waarop Manlief precies verwoordde wat ik voelde: "Het leek zalig veel langer." 't Is iets wat we leerden in de VS, waar de mensen het met een pak minder vakantiedagen moeten stellen dan hier. Gewoon zoveel mogelijk ontspanning uit het weekend halen en zelfs op een gewoon weekend een tripje maken, kan een wereld van verschil maken. Wat deden we in die 24 uur? We reden naar een hotelletje in Genk, waren erg snel van Leuven in Genk op een file-vrije zomerse vrijdagavond, waren aangenaam verrast door de warme verwelkomende kleuren in de Best Western (een hotelketen die we ook al in de US leerden kennen en daar niet bepaald een voorbeeld van klasse en luxe is, maar wel van degelijke low-budget overnachtingen), dronken champagne in de hotelbar om te vieren dat 1 van de externe juryleden van mijn doctoraat een uiterst lovende mail had gestuurd, aten op het terras een heerlijke tajine, sloten de maaltijd af met een verse muntthee voor haar en een cognac voor hem, terwijl de ondergaande zon de bossen rond het hotel een mooie gloed gaf, maakten de volgende dag na het ontbijt (ontbijten op hotel staat in mijn top-10 van "hier geniet ik nu werkelijk van" lijstje) een fietstocht van 40 km op gehuurde "fietsparadijs Limburg"-fietsen, maakten voor het eerst gebruik van het fietsknooppuntennetwerk en waren hierover bijzonder tevreden, stelden vast dat het met de conditie toch nog niet zo slecht was gesteld als voor de fietstocht werd gevreesd, genoten van het heidelandschap, de bossen, de natuur en vooral van het bij elkaar zijn en reden terug naar huis met een vakantiegevoel alsof we minstens een week naar een paradijsbestemming waren geweest.
Voor wie weinig verlof kan nemen, of de kids voor slechts 1 nachtje kan/wil achterlaten: zeker eens uitproberen zo'n minder-dan-24u-vakantie!

een hapje

Vrijdag nam de maan een hapje uit de zon. Dochterlief vond het een hele belevenis.
En zus maakte er een heel geslaagde foto van. Met dank ook aan moeder die steeds vanalles bij houdt op haar schattenzolder en dus de juiste brilletjes opdiepte bijgehouden na een zonsverduistering in 1999.

zonnerecept

Hoe de zon toch in huis halen met dit miezerige weer?
Men gaat naar de lokale wekelijkse markt en koopt daar zomers fruit. Mijn keuze viel op frambozen en braambessen. Je haalt een grote kookpot boven en je maakt confituur. Man, dan wordt deze city girl helemaal terug het meisje van den boerenbuiten. Ik kan je proberen te overtuigen met woord en beeld (zie foto's), maar jammer genoeg kan ik de geur van dat rijpe fruit dat ligt te pruttelen niet op mijn blog zetten. Het is onmiskenbaar de geur van zomer. Confituur maken, dat is 1 van die dingen die al lang op mijn to do lijstje stonden, maar waar ik nooit aan toe kwam. Tijdens deze doctoraatsvrije weken maak ik er wel tijd voor. Een paar maanden geleden al kocht ik een receptenboek voor confituren, marmelades en gelei om te beginnen experimenteren.

Ik maakte eerder al de mangomarmelade en was bijzonder tevreden over het resultaat. Maar deze keer hield ik het bij lokaler fruit. Ja, ook uit ecologische overwegingen. Ik ben dan wel een mens van 't stad geworden, maar ik weet nog welke groenten en fruit er bij het seizoen horen. Ik ben immers op dat natuurlijke ritme groot geworden met groenten en fruit uit de eigen tuin. Ik proef nog de eerste aardbeien die geplukt werden in de tuin. Die waren een pak kleiner, maar ook smaakvoller dan die grote exemplaren die je nu tegenwoordig al midden in de winter in de warenhuizen vindt.
En nu is het volop het seizoen van het kleinfruit. Ik koos dus een recept voor een frambozenconfituur met appels en drukte er mijn eigen stempel op door ook nog braambessen toe te voegen, omdat die ook zo heerlijk rijp naar mij lagen te lonken op de markt.

Ik moest dochterlief wegslaan van de bessen als een fruitvlieg. Anders zou er niet voldoende zijn over gebleven om nog enkele potjes confituur te kunnen maken. Neen, ik had niet de ambitie om mijn moeders voorbeeld te volgen die bijna elke zomer (afhankelijk van de grootte van de oogst) tientallen potten aalbessengelei en kriekenconfituur maakte. Enkele potjes zijn voor mij al voldoende. Ik kan immers ook geen emmers vol gaan plukken, zoals we dat vroeger elk jaar deden met de krieken in de tuin van mijn grootouders. Voor mijn moeder was het waarschijnlijk niet echt een pretje om over die dampende potten te hangen op warme zomerdagen, maar krieken plukken bij mijn grootouders -die echt nog een beetje zoals in Bokrijk leefden- was voor mij zo puur natuur dat ik er met veel nostalgie aan terugdenk.

Confituur maken is trouwens niet meer zo moeilijk, want je hebt nu van die superhandige "extra fruit"geleisuiker. Te loperige confituur (steeds de bezorgdheid van mijn moeder) is nu haast geen optie meer. En het voordeel is ook dat je met dat nieuwe spul minder suiker hoeft toe te voegen dan vroeger. Het mag wat mij betreft allemaal lekker fruitig smaken en moet zeker niet te zeemzoet zijn. Manlief houdt niet van pitjes. Dus speciaal voor hem zwoegde ik aan 1 potje bijna-pitjesvrije "frambozen-braambessen met een vleugje appel" confituur. Ikzelf hou het bij de potjes-met-pitjes. Nu staan een ouderwets neteldoek en een goeie zeef op mijn aankooplijstje voor een volgend confituuravontuur. Het smaakt immers naar meer.

met blote voeten in het park of toch liever niet?

Las vandaag een artikel in de New York Times met de titel "Barefoot in the Park? Watch Your Step". Het is wel heel erg Amerikaans om nu ook al gaan te schrijven over al de gevaren die op de loer liggen als je op een zomerse dag ergens in een stadpark je schoenen uitdoet om even het gras aan je voeten te laten kriebelen:schimmels, wratten of erger, je kan het allemaal krijgen als je op blote voeten door het park rent waarschuwt een dokter in het artikel. Amerikanen en vooral New Yorkers zijn op dat vlak echte paniekzaaiers. "Lyme disease", daarover heb ik het eerst gehoord toen ik in NY woonde. Nu begint men hier ook wel regelmatig over teken die de ziekte van Lyme kunnen overdragen te spreken en zie je overal van de pincetten om teken te verwijderen opduiken in winkels. Daar was het 10 jaar geleden al een "hot item" elke zomer. Tja, het is natuurlijk een miljoenenstad. Je mag er niet aan denken wat er daar allemaal kan misgaan als er daar ergens 1 of ander vies beestje begint toe te slaan. Het bedenken van zo' scenario heeft de makers van rampenfilms al aardig wat blockbusters opgeleverd. Onlangs nog "I am Legend" gezien met indrukwekkende computerbeelden van NY city dat er verkommerd bij ligt nadat iedereen is ten prooi gevallen aan de gevolgen van het verspreiden van een virus. Gelukkig is er de moederziel alleen achtergebleven Will Smith nog om NY en de rest van de mensheid te redden! U hoort het al: een echt Hollywoodscenario.
Maar ik moet zeggen dat ik zo'n vies beestje toch ook 1 keer echt aan den lijve (letterlijk) heb ondervonden. Toen we in de US woonden, kreeg ik tijdens de zomer van 2000 op mijn arm plots een rode cirkelvormige plek, die gloedheet aanvoelde. De dokter stelde vast dat ik waarschijnlijk bij contact met een niet al te propere medemens tegen elkaar geperst op het piekuur in de metro een bacterie had opgedaan. Een antibioticakuur was nodig om het weg te krijgen en nu nog kan je de contouren van die plek onderscheiden op mijn bovenarm. Het is dus allemaal niet zo totaal uit de lucht gegrepen, die bezorgdheid van New Yorkers.
Maar toch, als er iets is waar ik echt van kan genieten is het toch wel ergens in een park picnicken, een boek lezen en met dochterlief spelen, en daarbij met blote voeten over het gras lopen, waarvan bijgevoegde foto het bewijs levert. Deze foto werd 2 weken geleden genomen op minder dan 100m van ons appartement. Ik ben een stadmens geworden ondanks het feit dat ik van "denboerenbuiten" kom. Maar dat betekent zeker niet dat ik het contact met de natuur ben vergeten of niet weet te waarderen. Het is een veel voorkomend misverstand dat er in een stad geen groen is. Ik durf wedden dat wij vaker in het gras zitten en liggen, dan de meeste mensen die in een huis met grote tuin in een dorp wonen. Wij kunnen immers van dat groen genieten zonder dat we het hoeven te onderhouden! In het deel van de stad waar we wonen zijn er heel wat groene plekjes. Ook in New York en London, 2 steden die ik toch vrij goed ken, zijn er veel parken en plekjes waar je van de natuur kan genieten, met Hyde Park en Central Park als de 2 uitschieters natuurlijk. En je schoenen even uitschoppen dat hoort erbij op een zomerse dag in het park. Ik neem het risico op 1 of andere bacterie er wel bij. Mijn 10 favoriete "plekjes groen" middenin de stad:
1. Central Park: dat is geen "plekje", maar een heuse groene vlek (van 341 hectare) middenin Manhattan. Schitterend in alle jaargetijden.
2. stadspark van Leuven als het vol ligt met studenten, omdat ik dan steeds terugdenk aan de keren dat ik er zelf zat te blokken of te zoenen met mijn lief
3. Rambergpark - park achter Van Daelecollege: goed verborgen, heerlijke groene plekjes om een rustige binnenweg te nemen.
4. de ring rond Leuven in de lente: daar tussen die narcissen wandelen doet je het voorbijzoevende verkeer helemaal vergeten
5. parkje achter de Dijlemolens, niet echt bekend bij het grote publiek, we gingen er -toen we er vlakbij woonden- heel vaak picnicken, met de bal spelen, en naar de kwakende kikkers tussen het riet luisteren. Het brugje over de vijver en het prieeltje ogen heel romantisch. Vroeger was het naar schijnt het hoerenkwartier van Leuven?
6. Van Wayenbergpark: vooral het hoogst gelegen gedeelte met mooi zicht over Leuven en -voorlopig nog- steeds heel rustig wegens nog niet echt gekend bij veel mensen.
7. telt misschien niet mee omdat het niet echt "middenin de stad" ligt, maar toch echt wel vlakbij Leuven centrum: Parkabdij en de omliggende vijvers in Heverlee.
8.ik weet de naam niet meer van het park, maar een niet al te groot park vlakbij de studentenpeda waar ik verbleef middenin London, waar ik bij mooi weer op zondag ging lezen en waar in de lente een prachtige collectie sneeuwklokjes en krokussen uit de grond schoot.
9. Kew Gardens in London: dat is toch nog van een ander kaliber dan de Leuvense Kruidtuin (die ik overigens ook wel best mooi vind)
10. Bryant Park in New York: unieke locatie met zicht op schitterende wolkenkrabbers.
En ik heb het gevoel dat ik zelfs hier in Leuven nog groene plekjes moet ontdekken, want het stadbestuur maakt er werk van om nog meer van die oases open te stellen voor het publiek.