Gelijke kansen

Vandaag begonnen Dochterlief en haar Beste Vriendinnetje (in het jargon van tegenwoordig BFF) aan een sportkampje ropeskipping (ofte 'leuke kunstjes leren met een springtouw'). Ik pikte het Beste Vriendinnetje op om haar mee te nemen naar het sportkamp. Daar aangekomen gingen de twee meisjes zich vol ongeduld aanmelden, helemaal klaar om erin te vliegen voor een kennismaking met ropeskipping.
Hier wil ik toch even alle lof zwaaien aan de sportdienst van de stad Leuven en sportclubs van Leuven voor de organisatie van de Tofsportkampen. Dochterlief heeft op deze manier in paas- en zomervakanties sinds haar 3de verjaardag al talloze sporten uitgeprobeerd gaande van skeeleren tot judo en petanque. Het is een schitterend initiatief om kinderen met verschillende sporten laten kennis te maken.
Enfin, het werd dus onze beurt aan de inschrijvingstafel toen een dame van de organiserende sportclub aan Dochterliefs Beste Vriendinnetje op niet al te vriendelijk toon vroeg: "hebde gij geen andere schoenen bij?", waarop Beste Vriendinnetje bedremmeld "neen" zei. De dame maakte al snel duidelijk dat Beste Vriendinnetje niet zou mogen meedoen met het kampje in het schoeisel dat ze aan had, wegens "geen sportschoenen". Beste Vriendinnetje had ballerina's aan haar voeten die er inderdaad niet als het meest comfortabele schoeisel uitzagen om te sporten. Beste Vriendinnetje zei "geen probleem, dan doe ik het wel op mijn blote voeten". Maar dat was ook geen oplossing, want mocht volgens de dame niet 'van de verzekeringen'. Oei, wat nu gedaan? Ik zag de tranen bijna komen bij zowel Dochterlief, die stond te blinken in haar gloednieuwe Nikes die we op vakantie in Nederland vorige week nog voor een prikje op de kop hadden getikt, als bij Beste Vriendinnetje... Ik vroeg aan Beste Vriendinnetje of ze thuis sportschoenen had liggen. Ja, zei ze. Ok, dan rijden we terug met jou naar huis om die schoenen op te pikken, zei ik en dat is wat we deden. In de auto probeerde ik zo luchtig mogelijk te doen, want ik voelde hoe verdrietig Beste Vriendinnetje zich voelde over de afgewezen schoenen. Ik was er -net zoals zijzelf waarschijnlijk- niet zeker van of er bij haar thuis wel sportschoenen zouden zijn, alhoewel zij beweerde van wel. Je moet weten dat Beste Vriendinnetje een andere huidskleur heeft en het thuis niet te breed heeft. Het geld dat de alleenstaande mama van Beste Vriendinnetje verdient gaat naar de drie kinderen maar ook naar de verwanten in het thuisland in Afrika. Ik heb Beste Vriendinnetje nog nooit met degelijke sportschoenen gezien en ben er vrij zeker van dat ze die niet heeft. Dat blijkt ook wanneer we even later bij haar thuis door de stapel schoenen gaan, die er allemaal mooi uitzien maar heel goedkoop en waarvan geen enkel paar een stevig paar sportschoenen kan genoemd worden. We kiezen er dan maar een paar sportief ogende sloffen uit en wagen onze kans. Opnieuw aangekomen in de sporthal krijgen we een afkeurende blik van de strenge dame aan de ingang. Ik dring aan om Beste Vriendinnetje toch een kans te geven op deze sportsloffen. De dame zucht en roept de lerares uit de zaal om haar oordeel over de schoenen te vragen. Ondertussen is de sportles al begonnen en kijken dus alle kinderen mee naar Beste Vriendinnetje en haar schoenen. Na enige aarzeling stemt de lerares in. Ik zie de lichtjes in de fonkelzwarte ogen van Beste Vriendinnetje oplichten van blijdschap. Ik roep haar nog 'veel plezier' na, maar dat heeft ze allang niet meer gehoord, want ze rent naar Dochterlief om zo snel mogelijk mee te beginnen doen. Een vriendelijke meneer van de sportclub legt me uit dat ze zo streng zijn geworden op het dragen van het gepaste schoeisel omdat ze een probleem hebben gehad met een kind dat een voetwonde had opgelopen bij 1 van de vorige edities van het kampje door het dragen van ongeschikte schoenen en dat dat niet alleen tot veel pijn bij het meisje in kwestie had geleid maar ook tot ruzie met de ouders en verzekeringen etc. Ik begrijp het van hun kant, maar ik voel toch vooral pijn in mijn hart voor Beste Vriendinnetje. Hoe vaak in haar leven is ze al in dergelijke situaties terechtgekomen waarin ze beseft dat ze het met minder moet doen dan de andere kinderen om haar heen? Dochterlief vertelde haar even daarvoor nog enthousiast over wat we allemaal deden op vakantie vorige week en op de vraag van Dochterlief "en wat heb jij gedaan?" antwoordde ze "niks speciaals, gewoon thuisgebleven".
Vooral de manier waarop die vrouw aan de ingang zich opstelde stoorde me. Zou deze vrouw even brutaal hebben gedaan tegen een blank kind? Misschien wel, misschien niet. Ik weet het niet, maar ik weet wel dat het volstrekt tactloos was. Ik had haar willen toeroepen: "Sportschoenen of niet, ik denk dat Usain Bolt, Allyson Felix of Mo Farah ook op blote voeten hun blanke tegenstanders naar huis hadden gelopen op de Olympische spelen.", maar ik deed het natuurlijk niet. Als ik de meisjes ga ophalen aan het eind van de namiddag blijkt Beste Vriendinnetje in de beste groep te zitten, ook zonder ondersteuning van Nike of Puma. Ik had niet anders verwacht. Ik heb haar al op slippers zien spurten en op (namaak)Crocks met gaten erin zien touwtje springen en hoelahoepen. Telkens was ze veruit de beste van het groepje kinderen waarin ze zich op dat moment bevond. Gelijke kansen, meid, heb je misschien niet helemaal. Maar laat je niet doen: je komt er wel! Ik ben fier op wat je doet met de middelen die je hebt en vind het een eer dat mijn dochter jouw BFF mag zijn.

Sprekende broek

Dochterlief heeft haar eerste dag Stekelbees deze vakantie erop zitten. Of het leuk was, vraag ik als ik haar ga ophalen. Ik kan het antwoord al voor ze iets zegt van haar blik en haar vuile broek aflezen: JA!

lenteschoonmaak

Dochterlief hield lenteschoonmaak in haar boekenkast. Er werd gesorteerd in volgende categorieen: boeken om te verkopen op rommelmarkt, boeken om bij te houden in een opbergdoos, boeken om opnieuw te lezen en dus bij te houden in de boekenkast. De Harry Potter boeken kregen allemaal een plek in de laatste categorie. Wat had je anders verwacht van onze grote Potter fan?

Music for Life

Dochterlief is helemaal in de ban van Music for Life. Dus wij zaten hier samen onder een dekentje naar het glazen huis te kijken gisterenavond. Gezellig dat wel, maar af en toe sprong ze enthousiast onder het dekentje vandaan om uit de bol te gaan op de muziek. Mijn moederhart maakt zich toch wat zorgen over die 'let's par-ty!' kretende dochter. In mijnen tijd leerde ik op haar leeftijd met kerst 'stille nacht' op de blokfluit spelen ;-)

neen, dank u, aan de vieze beestjes

Best wel vervelend dat ik aan zieke Dochterlief moet zeggen dat ik toch liever heb dat ze me niet overlaad met kusjes en knuffels nu ze met een stevige keelontsteking zit. Ze heeft er nu net extra nood aan om te knuffelen, maar ik word toch liever niet meteen ook ziek. Alhoewel dat natuurlijk moeilijk te voorkomen is als je van twee kanten wordt belaagd door de huisgenoten: Dochterlief met koorts, keelpijn en hoofdpijn; Manlief met een mega-snotvalling.Ik denk dat ik maar eens het huis ga uitvluchten en hen achterlaat op de zetel terwijl ik alvast wat kerstshopping ga doen. Ze hebben alles wat ze nodig hebben: ik heb vitamientjes in de vorm van verse appels, lychees, meloen en mandarijntjes van de markt voor hen gehaald, een granaatappel-frambozensapje, gewoon fris water, pijnstillers, en hun favoriete relaxding van het moment: Wii Go Vacation. Ze hebben mij dus helemaal niet nodig. Eventjes toch.

kwakkelzomer

We zitten vandaag precies in de helft van de zomervakantie. De maand juli was weersgewijs het schoolvoorbeeld van een kwakkelweertje.
Wat kan je dan zoal doen binnenshuis? Wel, Dochterlief bouwde oa. een chocoladehuis, organiseerde een massabijeenkomst met Playmobil mannetjes en ging Van Gogh achterna.

 

 

 

 

 

 

Beha-perikelen

Een bekende winkelketen in de Diestsestraat was zondag open en beloofde kortingen. Ik stond daar dus zondagvoormiddag aan te schuiven op de lingerie-afdeling samen met een heleboel andere vrouwen. Zo kwam ik er de buurvrouw tegen die heel blij leek met de knalgele beha die ze op de kop kon tikken. In de enkele zeteltjes die er stonden hadden enkele verveeld kijkende kalende mannen zich neergeplant. Ik zou nog denken dat die zich daar wel zouden amuseren om hun ogen de kost te geven tussen al dat mooie ondergoed en de shoppende dames. Maar neen, ze zaten gewoon suf voor zich uit te staren duidelijk wensend dat iemand daar een TV-scherm zou hangen zodat ze tenminste de Amstel Gold Race zouden kunnen volgen terwijl hun echtgenotes erop los shopten. Het aanzicht van die mannen was werkelijk een foto waard, maar ik had mijn fototoestel helaas niet bij (en zou het waarschijnlijk ook niet hebben durven bovenhalen als ik het wel had bijgehad).
In tegenstelling tot deze zuchtende mannen en enkele drukdoende dames die zich opwonden over het feit dat de bh van hun smaak er niet meer in hun cupmaat was, was ikzelve volledig zen. Net terug van vakantie, man- en dochterlief thuisgelaten, besloot ik om mezelf wat te verwennen met "shopping till dropping". Terwijl ik dus geduldig mijn beurt afwachtte om in een pashokje te kunnen, hoorde ik vanuit 1 van de pashokjes het tienermeisje dat net voor mij aan de beurt kwam tegen haar moeder gillen: "Mama, die zit WEL goed!", waarop haar moeder die mee in het pashokje was, kwaad: "Neen, niks van, die krijg je niet, want die past jou niet. Dat trekt op niks!" "Welles" "Nietes"... Beha-perikelen! De verkoopster die dit soort scenes duidelijk nogal had meegemaakt bood zich diplomatisch als conflictbemiddelaar aan, maar dat aanbod bleek alleen olie op het vuur. Even later mocht ik in een pashokje en kon ik moeder en dochter nog verder horen ruzien om hen dan uiteindelijk te horen vertrekken zonder beha, allebei boos en gefrustreerd.
Bij het aanhoren van deze scene, werd ik in de tijd teruggekatapulteerd naar de tijd toen ikzelf met mijn moeder mijn eerste beha ging kopen. Een bh werd (en wordt nog steeds, denk ik) door mijn moeder steeds voluit een "borstenhouder" (neen, niet bustehouder) genoemd. Het moet zijn dat de nonnen haar dat destijds zo geleerd hebben op school. Ikzelf nam dat woord natuurlijk zo over, maar kwam er in de conversatie met vriendinnen al snel achter dat NIEMAND anders dat zo noemde. Over nonnen gesproken, de verkoopster van de lingeriewinkel waar mijn moeder me mee naartoe nam voor de aankoop van mijn eerste beha, leek wel een non. Een oudere dame, met wit blousje en donkerblauwe rok, die beha's verkocht op fluistertoon omwille van de 'discretie'. Maar toegegeven, er stond nooit een lange rij aan het pashokje en je kon er dus in alle rust passen en werd er vakkundig geholpen met de juiste maatkeuze. De winkel is ondertussen allang gesloten en als de vrouw nog leeft, ergert ze zich waarschijnlijk blauw aan al de tangaslipjes en co. van nu.

Zondagvoormiddag in het pashokje vond ik 2 beha's die me pasten en die ik mooi vond (mocht het u interesseren: een zwart en een bordeaux exemplaar). Ik dacht niet alleen terug aan de aankoop van mijn eerste beha, maar ook aan hoe het zou zijn om met dochterlief in de toekomst haar eerste exemplaar te gaan kopen. Ik besliste ter plekke om er -als het zover is-een feestelijk mama-dochter uitje van te maken met na de aankoop een ijsje of een pannenkoek ofzo. Afgaande op de lichaamsontwikkeling van dochterlief, ligt dat moment trouwens niet meer in de zo heel verre toekomst... De appel valt op dat vlak niet ver van de boom... Ikzelf stond daar ook al op behoorlijk jonge leeftijd. Maar laat ons nog even niet vooruit lopen op de feiten. Voorlopig is ze nog mijn kleine meisje en laat dat nog maar even zo blijven. Maar ik heb mezelf alvast plechtig voorgenomen om als ze begint te puberen en we daar in zo'n pashokje staan, zo zen mogelijk te blijven en niet van de kook te raken. Herinnert u me maar aan dit voornemen als het zover is ;-)

Pippi Langkous

Carnaval op school. De keuze van Dochterlief was snel gemaakt. Dit jaar zou ze zich verkleden als Pippi Langkous. Daar zit de vorige zomervakantie in Zweden zeker voor iets tussen. En het superleuke boek met bijhorende CD dat ze vorig jaar gretig uitlas en waarvan de liedjes echt ook een schot in de roos bleken en hier regelmatig uit de iPod te horen zijn. Pippi Langkous is ook echt niet te veeleisend qua costumering, he. Een oud t-shirt van mijn zus werd door handige 'heeft altijd nog wel wat op de zolder liggen' oma omgetoverd tot Pippikleedje. In de solden werd er een gek paar broekkousen op de kop getikt en op het internet werd een handleiding gevonden hoe je met behulp van wat ijzerdraad een pippi langkous kapsel kon creeren. Ik kon Dochterlief zelfs overtuigen om helemaal 'uit de bol te gaan' door 2 verschillende schoenen aan te doen (Dochterlief heeft de neiging om in tegenstelling tot Pippi Langkous zich altijd netjes aan de regeltjes te houden.) Et voila, Dochter, mama en oma heel tevreden over het resultaat. De roze prinsestoestanden zijn hier allang verleden tijd. Ik ben er niet rouwig om. Nu ik erover nadenk, ze is eigenlijk nooit voor carnaval als roze prinses gegaan. In het verleden passeerden al de Kleine Zeemeermin, Roodkapje, Mulan, Yasmine, en een (blauwe) fee de revue. Ik stelde ook vast dat gisteren - in tegenstelling tot enkele voorafgaande jaren- de speelplaats niet vol Mega Mindy's liep, maar eerder een allegaartje was van heel veel verschillende personages, waar meer creativiteit was bij komen kijken dan gewoon de Studio 100-kas wat aanvullen. Een geslaagd carnavalsfeest overgoten met zonneschijn. Mooie manier voor de kinderen om aan hun weekje krokusvakantie te beginnen.

toetsentijd

Ik hoor Man- en Dochterlief bezig met het leren van de toets WO over ons koningshuis. Ja, sommigen zaken zijn niet veranderd sinds onze schooltijd of zelfs de schooltijd van onze ouders. Alleen dat de lijst koningen en hun nageslacht langer is geworden. Ze zijn daar nogal productief in hun gezinsuitbreiding tegenwoordig. Gelukkig horen de namen van de kinderen van Mathilde en Filip niet tot de verplichte leerstof. Marteling voor manlief, hij zit te popelen om aan de volgende toetsvoorbereiding te beginnen: wiskunde. Daarin mag Dochterlief voor het eerst met een geodriehoek en breuken aan de slag. Ik denk dat ik hierzo ongeveer officieel ga afhaken in het wiskundeverhaal ;-) Geef mij maar de taaloefeningen, alhoewel de spelregels en manier van aanleren op dat vlak behoorlijk veranderd zijn sinds de tijd dat ikzelf op de schoolbanken zat. Maar voor taal wil ik wel een inspanning doen om mee te zijn met mijn tijd. Al was het alleen al om eens te zien hoe die dt-regels tegenwoordig worden aangeleerd, want ik krijg grijs haar van de fouten tegen die regels bij mijn studenten.

Strooit Kulderzipken roet in het eten?

"Dat, mama, dat is niet echt Ramon, dat is die Pieter van 'Mijn Sport is top' en van Sunjata". "Ah ja?" zeg ik verbaasd en dan zie ik inderdaad dat Ramon eigenlijk Pieter Embrechts is. We zitten samen onder een dekentje op de bank naar de intrede van de Sint te kijken. Even later: "En, mama, die actrice die de vroedvrouw speelt in dat filmpje met de Sint, dat is ook die mevrouw die de koningin in Kulderzipken speelt. Ja, herken je ze niet? Ik hoor het aan haar stem." Nog wat later: "Die professor van bij de Sint vertelt allemaal dingen die niet echt kunnen." en "Op school en in de winkels enzo daar komt niet de echte Sint, dat zijn hulpsinten, maar daar in Antwerpen daar komt nu de echte Sint aan", "Seg, op Nederland daar hebben ze een andere Sint. Dat heb ik bij oma op de Nederlandse TV gezien. Maar dat is omdat die Nederlandse kindjes een beetje anders spreken, je weet wel, met veel 'asjemenou', en die verstaan de echte Sint dus niet goed." "Ah ja", zeg ik alleen maar. Ik voel me alsof ik op de rooster word gelegd door al die rake observaties en raak er heilig van overtuigd dat Dochterlief nu wel stilaan zal doorhebben dat er iets niet klopt met die heilige man. Want als ze de Koningin uit Kulderzipken herkent, zou ze dan ook niet de Koning uit Kulderzipken herkennen aan zijn stem?? En de Duivel uit Kulderzipken? De halve cast van dat programma is zowat ingehuurd voor het Sintenspectakel. Dus maar even niet naar Kulderzipken kijken, besloot ik zaterdagnamiddag.
Gisteren zat Dochterlief enthousiast speelgoed uit de reclamefoldertjes te knippen voor haar brief aan de Sint. Vanavond mocht ze na school even tv kijken. Terwijl ik sta te koken, heeft ze een programma uitgekozen (voordeel van digitale tv kijken: kijken wat je wil wanneer je wil, weet u wel). Raad eens? Inderdaad, ze koos Kulderzipken, want ze vindt dat een leuk programma. Ik hou haar niet tegen. Ooit zal de waarheid toch aan het licht komen. Bij het zien van Koningin Angina roept ze "Zie je, mama, dat is de vroedvrouw van bij de Sint". Ik zie haar intens naar Duivel (alias Frans Van der Aa, ofte 'Vandenkapblok uit Merlina' voor mijn generatie of 'de echte Zwarte Piet' in Dochters wereld) kijken. Bij de Koning (alias Jan Decleir ofte "de enige echte Sint") heeft ze blijkbaar weinig argwaan. Ze stelt geen vragen. Zou ze het in de mot hebben? Ik zou zo graag tot na deze 6 december de magie nog even laten voortduren. Maar mijn kleine meid wordt groot en ... kijkt teveel naar Kulderzipken ;-)

2 maanden is misschien net iets te lang?

De 5-sterrenvakantie van Dochterlief werd tot nu toe gevuld met, onder andere:
-2 supertoffe sportkampjes (skeeleren en ijsschaatsen)
-heerlijke speeldagen bij oma en opa in het gezelschap van 2 kakelverse kippen (waarvan Dochterlief -voorlopig nog- met veel enthousiasme het hok leegmest)
-een fantastische vakantie in Zweden
-keitoffe activiteiten bij Stekelbees (dikke pluim voor de moni's)
-een filmnamiddag met papa
-een avontuurlijke tentovernachting
-een dagtrip naar de Zoo en Aquatopia in het gezelschap van meter en haar vriend
-een zonnige dag op het strand in Oostende in het gezelschap van vriendin B. en haar kids
-de WWFdierenkaarten van Delhaize verzamelen en ruilen met vriendjes
-een speeldag thuis met vriendinnetjes waarop er cakejes werden gebakken
-een dagje in de Ardennen (met als hoogtepunt spook Berthe)
-een nieuwe Jommekesstrip en een nieuw boek van Thea Stilton (allebei in een mum van tijd uitgelezen)
-een reuzeleuk vakantiewerkboek van Geronimo Stilton
-een DVD met "Asterix en de Vikingen" (leuke film trouwens als je nog op zoek bent naar een familiefilm)
-veel ijsjes en ander zomers lekkers.
En wat zegt ze vanavond vlak voor het slapengaan???
"Mama, ik wil zoooo graag terug naar school"!!!

vakantiekalender

Hij ligt hier weer voor me. De jaarlijkse vakantiekalender die ik opstel voor Dochterlief. Twee volle maanden vullen met pret en ontspanning, sport en spel,... Ik weet nog hoe het mij enkele jaartjes geleden toen Dochterlief nog kleuter was bijna onmogelijk leek om die vakantie gevuld te krijgen met het juiste evenwicht van opvang elders en tijd thuis bij mama en/of papa. Nu daarentegen is die kalender is een mum van tijd vol (mits de juiste planning vooraf, zoals op een zondagochtend in februari op een ontiegelijk uur gaan aanschuiven voor de inschrijvingen voor de sportkampjes van Tofsport). Dat Dochterlief nu al wat ouder is en dus kan kiezen uit een groter aanbod van activiteiten en dat de werkgever van Manlief nu uitstekende vakantieopvang organiseert, kan ik alleen maar toejuichen! Maar ik heb ook geleerd om doelbewust enkele daagjes blanco te laten om die last minute in te vullen met gaan picknicken met vriendinnen als het weer en hun agenda het toelaat, of een vriendje uitnodigen voor een speelnamiddag, of om een snipperdag te nemen en met Dochterlief op een regendag naar de bioscoop te gaan, of een daguitstap te maken, of wie weet zelfs nog een korte kortbijvakantie met het hele gezinnetje.
Ook al heb ik zelf geen twee maanden vakantie voor de boeg, toch kijk ik al uit naar de zomervakantie om Dochterlief te horen vertellen over wat ze uitspookte bij Stekelbees of in de tuin bij oma en opa, etc. Dat de wekker dan niet zo vroeg afloopt omdat we dan niet op tijd aan de schoolpoort hoeven te staan, dat is voor mij (als een absolute niet-ochtendmens) al vakantiegevoel. Maar eerst nog even doorbijten en mijn best doen om morgenochtend wel de race tegen de schoolbel te winnen.

terugblik op pinkstermaandag

Terwijl het hier echt zit te gieten, denk ik graag even terug aan Pinstermaandag. Ik nestelde me toen in de tuin van mijn ouders, zette mijn strenge (zonne)bril op en begon thesissen na te lezen. Maar veel schoot ik daar niet mee op, want plots ontstond er een watergevecht met Dochterlief, wat voor veel pret zorgde. Ik kon net voorkomen dat de thesissen helemaal nat werden. Neen, lieve studenten, geen zorgen, ik heb er angstvallig over gewaakt dat de waterpistolen niet op het resultaat van jullie noeste werk werden gericht ;-) Toen iedereen was opgedroogd in het zonnetje, volgde er nog een spelletje petanque met 3 generaties. Daarna plantte ik me toch nog wat met een thesis neer in de tuinzetel. Het was best interessante lectuur over de rol van vrouwen in de Russische politiek.
's Avonds luisterde (en keek ik half) naar de eerste finale van de Koningin Elisabethwedstrijd (op zo'n momenten kan ik er echt van genieten om digitale tv te hebben en dus naar Canvas+ te kunnen kijken) en daar werd veel aandacht besteed aan het feit dat er een vrouwelijke dirigent het orkest leidt. Blijkbaar -naast de (Russische) politiek en vele andere sectoren- ook een beroep waarin vrouwen heel erg ondervertegenwoordigd zijn en nog tegen veel vooroordelen moeten opboksen. Maar volgens de kenners deed ze het uitstekend, die kleine, energieke Marin Alsop. Al was ze wel behoorlijk 'pissed' naar verluid over het feit dat het zo ondraaglijk warm was in de zaal maandagavond. Zij zal het dus niet erg vinden dat het ondertussen een pak koeler is geworden. Ik kijk er alvast naar uit om nog meer schitterende muziek te horen in de rest van de finales van de wedstrijd. Perfecte manier om te ontstressen na heel erg drukke werkdagen (of onder het luisteren nog wat verder te werken).

to go or not to go that's the question

Je hebt er die dat de normaalste zaak van de wereld vinden. Dat ik heel binnenkort een aantal weken naar Rusland ga om daar aan een unief te gaan doceren. Degenen die dat vinden zijn doorgaans collega's van het mannelijk geslacht, collega's van mezelf of van Manlief, die zelf regelmatig reizen naar conferenties en dergelijke (en het moet gezegd: vaak kunnen rekenen op een vrouwelijke partner die alles aan het thuisfront vlotjes laat draaien terwijl hun mannen 'carriere maken'.)

Aan de heel andere kant heb je er die het absoluut 'not done' vinden. Wie dat zijn, weet ik niet heel precies, want die mensen delen hun mening niet rechtstreeks aan mij mee. Maar uit tussenwerpseltjes en onuitgesproken zinnen en gefronste wenkbrauwen (ik ben een goede verstaander :-) leer ik dat het meestal mama's zijn die dat vinden. Zij denken in de aard van: Welke moeder laat haar kind zomaar een tijdlang in de steek om dan nog notabene in Rusland zich gaan bezig te houden met les te gaan geven? Wat is daar nu belangrijker aan doen er thuis voor je kind te zijn? En helemaal niet kunnen vinden zij het feit dat Dochterlief 1 week van mijn verblijf in Rusland zal 'gedropt' worden bij mijn zus en haar vriend omdat die week ook Manlief in het buitenland zit. Konden we dat dan niet beter plannen? Wel, we hebben het geprobeerd, maar blijkbaar lukt het niet. Manlief moet zowat om de haverklap weg en in de ietwat kalmere periode (qua reizen dan) voor hem, is het academiejaar in Rusland gedaan.

Ikzelf kan me soms vinden in de denkwijze van beide groepen. Ik heb me al meer dan 1 keer afgevraagd waar ik in godsnaam toch aan ben begonnen door mee te willen doen aan die docentenuitwisseling. Er komt ontzettend veel voorbereidingswerk bij kijken, van lesvoorbereidingen tot het regelen van de praktische zaken. Manlief is dermate wereldvreemd dat ik zeer gedetailleerde instructies moet achterlaten over uur en plaats van hobbies van Dochterlief en nog 1001 andere dagdagelijkse details over de inhoud van drinkbus en zwemzak tot instructies voor de wasmachine en online bankieren.

Maar anderzijds ben ik best wel fier dat ik mag meedoen aan het programma en zie ik het als een unieke kans om met de Russische studenten van gedachten te wisselen en de sfeer daar eens voor langer dan enkele dagen op te snuiven (en zo hopelijk mijn Russisch ook weer wat terug op peil te brengen). Ik vind niet dat ik noodzakelijkerwijs mijn plannen moest cancellen toen bleek dat Manlief toch ook naar het buitenland zou moeten in die periode (nadat hij eerst een ijdele poging had ondernomen om die periode reisvrij te houden in zijn agenda). Eerlijk gezegd heb ik wel getwijfeld op dat punt, maar toch doorgezet omdat ik vind dat ik deze professionele kans verdien. Voila.

Dat Dochterlief 1 week zal logeren bij haar tante vond ik eerst vervelend om te vragen, want ik wist dat ze natuurlijk ja zou zeggen (mijn zus is ook meter van Dochterlief en heeft zelf geen kids), maar voor een kinderloos koppel zal de aanwezigheid van een 8-jarige toch een grote aanpassing zijn. Maar ik ben er eigenlijk wel gerust in, want beide partijen (gastgezin en logeergast) lijken er naar uit te kijken. Het wordt dan extra vroeg opstaan voor Dochterlief om op tijd op school te geraken en nog veel erger: ze zal het moeten stellen zonder mama aan wie ze toch wel heel erg gehecht is. De morele chantagezin "mama, jij mag niet gaan" is de voorbije weken al een paar keer gevallen (en yep, het werkt, want het breekt telkens mijn hart) en zal zeker voor mijn vertrek volgend weekend nog meer dan eens geuit worden.
Maar dan is er ook iets in mij dat zegt dat het een goede oefening in leren loslaten zal zijn (zowel voor mij, als voor haar). Voor Manlief zal het zeker ook niet slecht zijn om eens alleen het huishouden te runnen en te beseffen hoeveel daarbij komt kijken, want hij is er aan gewend geraakt dat 'de kaboutertjes' alias AutumnLeaf dat allemaal op zich nemen.

En er is email en Skype en chatten en gsm om het gemis te verzachten. Hoogstwaarschijnlijk zal het uiteindelijk ik zijn die hen op mijn kamertje daar in Rusland 's avonds het hardst zal missen en niet omgekeerd. Maar toch ga ik ervoor.

verwend?

Ik heb maar 1 dochter. Zij is voor mijn ouders het enige kleinkind; voor mijn schoonouders het enige kleinkind waarmee ze contact hebben (maar daar komt binnenkort gelukkig verandering in). Haar meter en peter hebben zelf geen kinderen. Dochterlief wordt dus verwend. Ze heeft alles wat haar hartje begeert. Ze begint het zelf te beseffen. Dit jaar had ze geen wenslijstje voor haar verjaardag. We mochten haar zelf verrassen met een cadeautje naar keuze. Ik ben van het principe dat een cadeautje helemaal niet duur en groots hoeft te zijn om plezier te doen. Hier dus geen grootse Playmobil circussen, maar eerder een klein setje Playmobil of zelfs iets kleins goedkoops van bij Zeeman of Wibra. Ik heb een hekel aan mensen die zodanig grote cadeaus geven dat het lijkt alsof ze daarmee de affectie van kinderen willen kopen. Ik heb in mijn kindertijd nooit iets tekort gehad, maar toch bedolven mijn ouders ons zeker niet onder het speelgoed. En dat is iets wat ik ook probeer te doen. Maar het is moeilijk. Op zo'n dagen als haar verjaardag durf ik wel eens doordrammen tegen Dochterlief over het feit dat ze al die cadeautjes niet vanzelfsprekend mag vinden, dat ze luider en vaker dank u mag zeggen aan de mensen van wie ze iets krijgt, dat ze niet mag denken dat alle kinderen zoveel krijgen. Soms lijkt ze te begrijpen wat ik bedoel, soms ook helemaal niet. Tja, ze is nog maar 8 en ze heeft een prinsessenleven. DVD's, boeken, kleren, speelgoed, hobbies, ...
Ik ben er behoorlijk van overtuigd dat zij samen met haar leeftijdsgenootjes een generatie zal zijn die het later met minder zal moeten stellen dan wat ze nu allemaal in de schoot krijgen geworpen. Ik vind het belangrijk dat ze niet te materialistisch is ingesteld, dat ze leert delen, dat ze kan genieten van eenvoudige dingen. En ze doet dat goed. Maar toch hou ik mijn hart vast als ik zie hoe evident ze sommige zaken vindt.
Hoe doet u dat? Puilt uw huis uit van het speelgoed? Is uw kind verwend of rotverwend of helemaal niet?

feest

Reeds lang voor ik werd geveld door een buikgriep plande ik 2 feestjes op deze ene zondag. Dat leek me handig: 1 feestelijke zondag. Eerst een brunch voor de familie en daarna in de latere namiddag het feestje met de vriendjes van de klas. Een paar dagen geleden leek dat idee plots een heel pak minder briljant. Die buikgriep had me zo lelijk te pakken dat ik zelfs vreesde dat het hele feestgedoe zou moeten worden afgelast.

Maar gisteren ging ik dan -weliswaar nog bleekjes en wat trillend op de benen- toch winkelen. Het was een lange boodschappenlijst. En ergens tussen het aanschaffen van verdeelzakjes om mee naar huis te geven met de vriendjes na het feestje en de bestelling van taart bij de bakker, hield ik even halt aan een bloemenkraam om een bos tulpen te kopen. Dochterlief vroeg: "Voor wie zijn die bloemen?" Ik antwoordde: "voor mezelf". "En waarom dan wel?", vroeg Dochterlief verder omdat een 7-jarige die op het punt staat 8 te worden altijd doorvraagt tot ze een volledig antwoord heeft gekregen. Snijbloemen koop ik niet zo vaak, ziet u, en zeker niet voor mezelf. "Wel, omdat ik vind dat ik wel een bloemetje verdien omdat ik jou 8 jaar geleden uit mijn buik op de wereld heb gezet.", antwoordde ik met een air van 'ziezo, nu heb je een antwoord waar niks meer aan toe te voegen valt en dat je zeker niet had verwacht." Waarop Dochterlief laconiek: "Oh, ik dacht het wel dat het daarom was." En dat was dan weer het antwoord dat ik niet had verwacht.

De tulpen staan prachtig op de kast. En die dochter van mij, ja, die mag er ook echt wel zijn. 8 jaar zijn voorbij gevlogen! Fijne verjaardag, meid!

beter dan de boekenbeurs

Dochterlief en ik zochten wat troost nadat we manlief hadden gedropt op Zaventem voor een lange zakenreis richting het verre Azie. En waar je kan beter troost vinden dan in een goed boek? Dus gingen we naar de kinderboekenverkoop van de stadsbibliotheek. Het was al in een flink stuk in de namiddag en ik vreesde dus dat er niet veel meer zou te rapen vallen. Maar wat had ik het mis! Er lagen nog sta-pels boeken! Weliswaar volledig kris-kras door elkaar, dus Mustiboekjes naast een tienerboek van Karel Verleyen enzo. Maar het snuffelen was echt plezant. Er zaten nog heel wat boeken tussen die dochterlief konden bekoren. We moesten ons noodgedwongen wat inhouden, want ik was vergeten een tas/rugzak mee te nemen en we konden dus slechts zoveel boeken kiezen als onze armen konden dragen op de busrit terug naar huis. Het werden er uiteindelijk 10 en dat betekende dat we -aan de spotprijs van 0.50 Euro per stuk- slechts 5 Euro armer, maar zoveel boeken rijker thuiskwamen. Beter dan de boekenbeurs!

herfstvakantie

Vaak is het sakkeren, maandenlang op voorhand puzzelen, aanschuiven om in te schrijven,... opvang voor de kinderen vinden tijdens de schoolvakanties is voor werkende ouders niet altijd een pretje. Om nog te zwijgen van die pedagogische studiedagen die in aantal toch minstens wel lijken verdubbeld te zijn in vergelijking met de tijd dat we zelf school liepen. Je hoort me daarover wel eens zeuren.
Maar vandaag niet, vandaag was het zo'n dag waarop ik de scholen dankte omdat ze ons er op tijd en stond toe dwingen om eens een dagje verlof te nemen. Vandaag deden we dat allebei, zowel manlief als ik, en we spenderen dus deze hele gure herfstdag samen, zomaar middenin de werkweek. Ik hoorde de (nog kinderloze) buren vertrekken naar hun werk, terwijl we zelf nog heerlijk in bed lagen, terwijl dochterlief naar Ketnet keek (ja, dat mag op een vakantiedag ;-) De voormiddag bleven we gezellig binnen. Vlak na de middag trokken we naar de Grote Markt om de Rode Hond te verwelkomen, en dat gebeurde feestelijk met balonnen, tromgeroffel, een BV, een hartverwarmend lied en een heerlijke (gratis!) warme wafel. Daarna volgden we de hondenpootjes tot in bibliotheek Tweebronnen, waar dochterlief knutselde, en samen met ons naar de voorstelling van het verhaal 'Dina en Nadine' luisterde (de volwassenen genoten er ook van) en waar we natuurlijk niet vertrokken zonder een stapeltje boeken voor ons leesmonstertje. Op de terugweg stopten we in een praat- en leescafe, waar we ons warmden aan een kop thee, voor we weer als vrolijk uitgelaten hondjes door weer en wind verder terug tot thuis waaiden.

goed gestart?

Of dochterlief goed gestart is aan het nieuwe schooljaar, vragen mensen. Heel goed, zo goed dat ik amper heb gemerkt dat ze terug moest wennen aan het naar school gaan. Integendeel, het lijkt haar veel deugd te doen, terug de routine, terug nieuwe dingen leren, en vooral terug met de vriendinnetjes spelen. Vandaag riep ze "joepie, het is dinsdag, dus heb ik huiswerk!" (op woensdag en vrijdag hebben ze geen huiswerk). Naar het tweede leerjaar gaan is zooo anders dan die stap naar het eerste leerjaar. Vorig jaar moest zij, en ook wij, in deze periode wennen aan agenda nakijken, huiswerk maken, en dan ook nog tijd vinden om viool te oefenen,... Nu heeft dat allemaal al een plaats en tijd. In plaats van maan-roos-vis toestanden toen, leest Dochterlief nu elke avond in bed zelf in een boek.
Natuurlijk was de vakantie fijn, boordevol gevuld met 1001 heel erg afwisselende activiteiten, overgoten met de nodige portie zonneschijn deze zomer. Maar naar school gaan, doet ze ook graag, heel graag zelfs. Hopelijk blijft dat nog lang zo, want een schoolmoe kind dat zou mij als ouder vreselijk moeilijk vallen om mee om te gaan. Ik hoop stiekem dat het graag naar school gaan een beetje genetisch is bepaald, want dan zit het hier tenhuize Autumn Leaf wel snor, zowel van de kant van de mama als de papa. Helaas, hoor ik van ouders van oudere kinderen wel eens verhalen over hoe dat absoluut niet vanzelfsprekend mee met de paplepel wordt doorgegeven, die goesting om te leren en studeren.
Autumn Leaf zelf gaat een paar daagjes richting Berlijn om daar op een conferentie hopelijk ook weer nog heel veel nieuwe dingen te leren.
ps. Het reisverhaal over Duitsland dat werd aangekondigd in de vorige post hebt u nog tegoed.

Vos en Haas

Het beloofde verhaal komt er echt wel. Maar tot nu toe is het nog niet echt vlot uit mijn pen gelopen. Heel moeilijk om in zo'n verhaal de juiste balans te leggen. Dus ik vraag nog even uw geduld.

In de tussentijd iets heel anders. Dochterlief heeft de smaak van het lezen echt te pakken. En waar begon het allemaal mee? Met dit boek:
Het Dikke Boek van Vos en Haas. Echt super! Ze heeft er maanden over gedaan om die kanjer van een boek uit te lezen. Maar het was genieten van elke bladzijde. Heerlijk uitgewerkte personages en ook heel erg fijn woordgebruik waar de beginnende lezer echt veel van opsteekt. Ook heel mooie illustraties.
Heel mooi meegenomen is ook dat heel onopvallend het boek steeds een beetje moeilijker wordt hoe verder je leest.
De thema's die aan bod komen passen helemaal in de leefwereld van het publiek en zijn ook voor volwassenen heel herkenbaar (Haas die zichzelf plots lelijk vindt en stikjaloers is op Pluis, een eekhoorn uit de stad die de harten van de mannen in het bos sneller doet slaan, is bijvoorbeeld een heerlijke episode voor de mama's die meelezen.) Vos en Haas en hun vrienden worden tijdens het lezen als het ware echte vrienden voor de lezer. Je leert hun goede en minder goede eigenschappen kennen en beleeft allerlei avonturen mee.
Dochterlief begon eraan ergens in januari, luidop lezend, vaak voorlezend voor mama of papa en eindigde het boek enkele maanden later aan een veel hoger leestempo en met de kunst van het stillezen onder de knie. Een schitterend boek om je leescarriere mee te beginnen.