blauwe maandag

Hopelijk voelde u zich niet al te down op deze 'blue Monday'. Ik had eerder last van de blues op vrijdag. Mijn bureauspullen, inclusief mijn desktop computer, had ik afgedekt onder lakens en vuilniszakken achtergelaten, hopend op de goodwill van de werkmannen dat ze niet al te doortastend en nietsontziend zouden tewerk gaan bij het plaatsen van nieuwe ramen. Eindelijk is onze verdieping aan de beurt in het jarenlange renovatieproject op de campus. Klein detail: terwijl de collega's van de andere verdiepen dankzij vernuftig inelkaar gestoken planning verhuisden van hun oude niet-gerenoveerde bureau's naar kant-en-klare gerenoveerde bureau's, moeten wij die als laatste aan de beurt komen, gewoon doorwerken in onze oude bureaus terwijl de renovatie terplekke wordt uitgevoerd. Alle respect voor de werkmannen, maar het geluid dat hun radio's en drilboren (en vooral de combinatie van die 2) produceren gaat NIET samen met het produceren van wetenschappelijke essays, om het nog beleefd uit te drukken. We hebben het dan nog niet over de stofwolken, verfgeur en het feit dat de lift zowat permanent door hen wordt in beslag genomen. Bovendien werd de datum waarop we echt niet op onze bureau zouden kunnen omdat er ramen werden geplaatst, steeds weer verschoven alsof we zelf geen werkplanning te volgen hebben. Enfin, vrijdag was het dus zover en uitgerekend op die dag werd hier thuis ook volop geboord en was er stof a volonte en constant stroomonderbrekingen, waardoor op de computer werken ook hier thuis uitgesloten bleek (ik weet het: het klinkt pre-historisch, maar ik heb geen laptop). Neen, het waren geen grote renovatiewerken hier. Het ging slechts om het plaatsen van wat verlichting. Hier gaat u geen voor en na foto's van indrukwekkende verbouwwerken kunnen bewonderen, zoals dat wel het geval is bij blog- en stadsgenoot Lies. In een conversatie donderdagavond heb ik nog bekend dat ik nog nooit een gyproc-plaat van dichtbij heb gezien (terwijl het een woord is dat bij zowat elk vriendenbezoek wel eens valt, want iedereen lijkt te zitten (ver)bouwen). Manlief en ik komen op dat vlak wondermooi overeen: voor ons geen (ver)bouwplannen, dank u. Mijn twee werkplekken die niet bruikbaar zijn door de aanwezigheid van mannen met allerlei gerief waarvan ik de benamingen niet eens ken; dat is voor mij al meer dan voldoende om een overdosis 'verbouwstress' te krijgen. De gedachte dat ik mijn weekend zou vullen met het opkuisen van de rommel en stof achtergelaten door de werklui hier thuis maakte mij niet bepaald vrolijk. Maar Manlief loodste me naar boven met de belofte dat hij dat allemaal wel in orde zou brengen (en dat deed hij ook: hij kuiste zowat de hele zaterdag!), schonk me een glaasje in en liet me wegzakken achter "Brokeback Mountain" en die film maakte mijn vrijdag helemaal goed. Later deze week meer over die film, maar ik wilde u nu gewoon zeggen dat ik met het oog op morgen vandaag gewoonweg niet depri kon zijn. Morgen is het Inauguration Day en op de achtergrond staat CNN op om er niet teveel van te missen. Op de website van de NYTimes geniet ik al dagenlang mee van de 'anticipation', al die speculaties over welke woorden hij zal gebruiken, van de analyse van al de vorige speeches, van de prachtige fotoreportage van de nauwe medewerkers van Obama die de NYTimes Magazine publiceerde, de analyse van de invloed van boeken op Obama, van hoe vaak het woord 'historisch' valt, denk bij het zien van de beelden uit DC met nostalgie terug aan 8 jaar geleden toen ik een maand lang daar woonde, vlak achter Capitol Hill en een beetje verliefd werd op deze fascinerende stad. Neen, mensen, dit is geen dag om blue te zijn. Dit is Amerika op zijn best, het land van woorden als 'great', 'nation', 'together', 'united', 'diversity', ... Geniet er mee van en duim vooral mee dat de beloftes kunnen worden omgezet in realiteit. Dromen mag toch ook op een blauwe maandag?

't vriest dat het kraakt

waarschuwing: hoog 'lang leve NY' gehalte in deze post
mijn excuus: het heimwee slaagt bij dit soort weer hevig toe

Het vriest letterlijk dat het kraakt. Ik probeer de auto sneeuwvrij te maken nadat ik hem gisteren heel de dag onder zijn witte deken liet staan. De handschoenen die ik zondag in de solden kocht bewijzen hun nut en ze blijken wel degelijk 'water resistant' waardoor ik bereid was om er wat extra geld aan uit te geven (ook al was dat dan een soldenprijs). De zon schijnt heerlijk. Ik heb me lekker warm ingeduffeld. Man, van dit soort dingen word ik helemaal nostalgisch naar onze tijd in New York. Daar was sneeuwruimen er elk jaar wel bij. Daar had iedereen een 'shovel' om meteen na de sneeuwstorm aan de slag te gaan om een paadje in de diepe sneeuw vrij te maken. HEERLIJK was dat. Tot aan je knieen of dieper in de sneeuw wegzakken. 's Avonds door de besneeuwde buurt een wandeling maken, zo goed als geen auto's op straat, behalve dan de stoere binken met hun sneeuwploegen, en voor de rest alles zo onvoorstelbaar stil. Op zo'n dagen begonnen ze op de radio van 's ochtends vroeg de 'school closings' om te roepen en verzocht zelfs IBM de medewerkers vriendelijk om thuis te blijven als de kans er in zat dat je over te gevaarlijke wegen moest rijden om op het werk te geraken. Manlief - workaholic als hij is - vertrok eens onbesuisd naar het werk op zo'n dag en kwam terug met een 'total loss' auto. Gelukkig hadden we een omniumverzekering en kwam hij er zonder kleerscheuren vanaf. Vanaf toen sloeg hij de goede raad die op sneeuwdagen 's morgens werd afgeroepen op alle lokale radiostations niet meer in de lucht.
Hier probeert iedereen zich ten alle kosten toch te verplaatsen, ook al zitten ze dan 3 uur in de auto op weg naar hun werk. Wij Belgen zijn toch zo bezeten van het 'kloppen van de werkuren'. Ik bedoel daarmee zeker niet dat er hier harder wordt gewerkt dan in de VS. We hebben dat gewoon in ons zitten dat we 'op den bureau' moeten zijn. Terwijl heel veel van de mensen die zo'n bureaujob hebben waarschijnlijk ook van thuis uit hun werk kunnen doen. Er zijn natuurlijk beroepen die altijd moeten doorgaan: sneeuw of geen sneeuw. Maar er zijn ook heel veel taken die je van thuisuit kan doen of -als dat niet kan- desnoods de dag erna kan inhalen door wat langer te blijven of geen koffiepauzes of sigarettenpauzes te houden. Ik denk dat wij Belgen wel de kroon spannen in het houden van dergelijke pauzes. Niet dat ik daar iets tegen heb. Dergelijke pauzes hebben ongetwijfeld een hoge sociale waarde. Maar ik heb wel bedenkingen als sommige mensen permanent lijken buiten aan een sigaret te staan lurken. Enfin, ik ga hier niet verder staan jakkeren en zeuren, want eigenlijk word ik heel goed gezind van dit weertje. Toen ik in de uiteindelijk bijna helemaal sneeuwvrij gemaakte auto (er lag er nog op het dak van de auto waar ik niet aan kon) wegreed vertelde die me vrolijk dat het 22 graden was. Neen, mijn auto sprak geen wartaal. 't Is een Amerikaan ('t is te zeggen een Japans merk gekocht in de US en mee naar hier verhuisd). Hij rekent in Fahrenheit (en vertelt me hoeveel miles/per uur ik doe en of ik South East of North West rij). 32 graden Fahrenheit is nul graden Celcius. Hoe de omrekening precies gebeurt, heb ik nooit helemaal onthouden, maar ik weet 1 ding zeker: als het maar in 'de twenties' is, is het behoorlijk koud en dan hebben we het nog niet over de 'wind chill' die daar soms bij hoorde. Ik zie me zelf nog lopen in downtown Manhattan ingepakt in mijn warmste kleren en met een dikke sjaal helemaal rond mijn gezicht zodat alleen mijn ogen en neus vrij waren, omdat de ijskoude wind door merg en been ging. Dus kom aub niet zeuren dat je het koud hebt als het eens rond het vriespunt is, want dan heb ik de neiging om je vierkant uit te lachen. Het lijkt mij dat veel mensen er zich hier niet naar kleden. Een tip: laagjeskledij helpt echt en dames, neen, nylonkousen daar hou je je voeten niet mee warm! Laagjes kan je van je afpellen als je dan uiteindelijk toch op je warme bureau arriveert. Wat wilde ik nu eigenlijk zeggen? Juist ja: geniet van dit echte winterweer, maak het gezellig binnen en buiten, strooi eten voor de vogeltjes, geef de postbode of de mannen van de vuilniskar een jeneverke, haal je portemonnee boven voor de bedelaar aan de ingang van de supermarkt, maak tijd voor een gezelschapsspelletje met je gezin of vrienden, verwarm je handen aan een kop thee of een kom soep, maak je stoep ijsvrij en lig niet wakker van de gasrekening. De Russen hebben de kraan wel dicht gedraaid, maar daar zullen wij hier in Belgie weinig of niks van voelen. Laat dit weer je er vooral niet toe brengen om dat doen waar wij Belgen o zo goed in zijn: steen en been klagen. De ultieme tip om het warm te krijgen: lekker dicht tegen je lief aan gaan liggen in bed. Dat is wat ik nu ga doen.

Poetst u ze tot ze blinken?

Ik niet. Ik doe het zelden tot nooit. Verder dan inspuiten tegen vocht en in hoogdringende gevallen de modder er eens afwrijven met een vod kom ik meestal niet. 'k Had in NY wel eens mijn schoenen willen laten poetsen zo zittend in een zetel in Grand Central terwijl een medemens aan mijn schoenen zou poetsen tot ze glommen (zie foto boven). Maar ik droeg eigenlijk nooit het type schoenen dat daarvoor echt geschikt was. Dus het kwam er nooit van. Zou deze Iraakse reporter de zijne hebben gepoetst vooraleer hij zijn paar eeuwige roem bezorgde? In elk geval lijkt hij wel te hebben geoefend, want de worp is voortreffelijk! 't Zou echt te mooi zijn geweest als Bush letterlijk met wat builen en blutsen van Irak zou thuis gekomen zijn. Waar zou de reporter zijn inspiratie hebben gehaald? Toch niet bij het fameuze schoenenincident van Nikita Chroetsjsjev zeker?

and the oscar goes to...

De Amerikaanse presidentsverkiezingen worden in ons land ook op de voet gevolgd. Da's normaal. De VS is nu eenmaal de grootste wereldmacht. Maar de interesse wordt ook gretig gebruikt door media allerhande. Zo kreeg ik een mailtje met de boodschap "volg de presidentsverkiezingen door een toeristische bril" waarin een reis naar de VS werd aangepraat. Zelf een serieuze krant als de Standaard liet zich meeslepen en verkocht een "supersized" exemplaar met een gratis donut erbij. Nochtans zijn het precies wij, West-Europeanen, die zo graag beweren dat de Amerikanen alleen aan "commerce" en "consumeren" denken, terwijl wij daar zogezegd veel bewuster mee omgaan. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het met de interesse voor deze verkiezingen precies andersom is: dat wij, West-Europeanen, het vooral graag volgen omwille van het grote showgehalte van deze gebeurtenis en dat het voor de Amerikaanse burgers over veel dieperliggende zaken gaat. Vooral de aanhangers van McCain hebben het (weliswaar te pas en te onpas) over "normen en waarden".
Maar ik beken: ik hou ook heel erg veel van het showbizzgehalte van deze wereldgebeurtenis. Veel meer entertainment dan om de om het even welke idoolverkiezing. Vooral sinds ze die Sarah Palin in de mix hebben gegooid, valt er altijd wel iets te beleven. Tot nog niet zo heel lang geleden koesterde ik de hoop dat madam Clinton opnieuw in het Witte Huis zou mogen gaan wonen. Toen ik die idee iets meer dan twee jaar geleden opperde, liet iemand die toen net uit de VS terugkwam zich de opmerking ontvallen dat hij dacht dat een zekere Barack Obama grotere kansen maakte en dat hij weleens de eerste zwarte president van de VS zou kunnen worden. Ik had toen nog nooit van Obama gehoord. Maar die collega van manlief kreeg gelijk. 't Is te zeggen: op het moment van schrijven is de buit nog niet binnen en ik ben de laatste persoon die het vel van de beer zou verkopen voor het geschoten is, maar het zit er toch dik in dat T. echt wel gelijk zal krijgen. Ik hoop het. Niet alleen omdat het een historisch, schromelijk veel te laat, moment zal zijn waarop een niet-Caucasian (waarom het blanke ras als 'Caucasian' wordt omschreven is mij niet duidelijk) in het Oval Office de lakens mag uitdelen; maar vooral omdat ik hoop dat we later zullen kunnen zeggen: weet je wel hoe Obama die Amerikaanse president was die zoveel goeie beslissingen heeft genomen; die echt zijn verkiezingsbelofte van "verandering" heeft waargemaakt. Voor de eerste vrouw in het Witte Huis komt de tijd nog wel. Misschien wel iets voor Dochterlief, zij heeft immers de Amerikaanse nationaliteit...
In de tussentijd hou ik de internationale politiek wel in de gaten. In real life, met 1 oog steeds op Moskou en in fictie, als fan van de West Wing, waarvan ik onlangs een DVD-box kocht. Da's echt goeie tv en ongelooflijk hoe dicht de schrijvers van de reeks bij de realiteit kwamen met hun scenario toen de reeks stopte in 2006! Toen de serie in 1999 begon te lopen, woonde ik in de VS en in het voorjaar van 2001 had ik het geluk om 1 maand in Washington DC op enkele minuten wandelen van het Capitool te wonen bij een echtpaar waarvan mevrouw als lobbyist werkte en ook grote fan van de TV-serie was.
Maar terug naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van morgen. Toen ik Obama voor het eerst hoorde speechen, dacht ik: die man heeft niks te zeggen. Inhoudelijk vond ik hem bitter weinig concrete dingen zeggen. Met zijn constante herhalen van "it is time for change" en "yes, we can", deed hij me met momenten aan van die Amerikaanse tv-predikanten denken. Veel show, maar weinig inhoud. Het werd me pas daarna duidelijk dat die mens inhoudelijk wel het 1 en het ander te vertellen heeft, maar dat zijn 'eenvoudige' boodschap een heel bewuste strategie was om iedereen mee te krijgen. Da's een veel slimmere aanpak natuurlijk dan hoe Al Gore tewerk ging: veel te intelligent, veel te belerend, en daardoor het contact met de basis kwijt. Voor Obama gaan mensen uit het dak, alsof hij Bruce Springsteen of George Clooney is (die hem trouwens allebei steunen).
In tegenstelling tot wat u misschien zou denken, draait heel die verkiezingscampagne niet om wie er met de meest vernuftige snufjes tewerk gaat. Het zou u verbazen hoe 'gewoontjes' allemaal eraan toe gaat. Niks fancy stuff: gewoon vrijwilligers die mensen thuis opbellen en hen proberen te overtuigen om voor hun kandidaat te gaan stemmen, mensen die een bordje in hun tuin plaatsen of een T-shirt met de kop van hun kandidaat erop dragen. Het lijkt soms zelfs chaotisch en onprofessioneel in vergelijking met de manier waarop hier verkiezingscampagnes verlopen. Denk maar aan het debacle met de ponskaarten in Florida in 2000. Maar dat is misschien precies wat de VS vooralsnog tot een grote democratie maakt: grassroots democratie ten top. Er valt beslist te sleutelen aan het ingewikkelde systeem met de kiesmannen (alleen de benaming al is erg politiek incorrect!) etc. Maar er zitten ook heel veel elementen in die het showbizzhalte verhogen, denk maar aan de 'caucuses' (nee, niet opnieuw de Caucasus!) en de 'primaries'. Ik volg het allemaal even graag en hoop dat de Oscar naar Obama gaat!

CBS - Sarah Palin On Foreign Policy

Zoals een Amerikaanse vriendin gisteren zei: "Dan hebben we eindelijk eens een vrouw die meedraait in de toppolitiek en dan is het zo'n vrouw die andere vrouwen door de grond doet zakken van schaamte door haar onkunde."...
Maar he, je moet wel toegeven dat het Palins verdienste is dat we weer heerlijk kunnen lachen in deze Amerikaanse verkiezingsronde die dreigde bloedserieus te worden.

blazen

Blaas, blaas. Twee kaarsjes omdat ik vandaag 2 jaar geleden begon te bloggen. En ook Dochter-van-Beste-Vriendin mag vandaag kaarsjes uitblazen. Welgeteld zeven. Ja, Beste Vriendin lag te puffen en blazen tijdens een eindeloze bevalling terwijl de rest van de wereld op z'n kop stond.
Waar was u zeven jaar geleden? Ik was in New York. Een beetje zoals dat met die beren in dat kinderliedje: ik stond erbij en ik keek ernaar, terwijl Dochterlief in mijn-nog-niet-echt-zichtbaar-zwangere buik groeide.
Het was de vreemdste dag uit mijn leven. Een dag waarvan enkele beelden voor altijd op mijn netvlies zijn gebrand; een dag waarin plots even mijn hele wereldbeeld omver leek te worden geblazen; een dag van heftige emoties over het hele spectrum van verdriet en angst naar vreugde en opluchting; een dag waarop schrijven voor mij de meest intuitieve manier bleek om alles proberen te vatten, want ik heb toen onmiddellijk mijn indrukken op een stuk papier neergekrabbeld; de dag waarop terrorisme een tastbaar deel werd van mijn leefwereld; de dag waarop ik mij misschien voor het eerst moeder voelde, want ik dacht in de eerste plaats aan het in veiligheid brengen van dat ukkie in mijn buik; een dag waarop ik mij een beetje een echte New Yorker voelde.
Nu zeven jaar later blaas ik even het dunne laagje stof van de herinneringen aan die dag. Ik zie de dikke rookpluim over lower Manhattan weer haarscherp voor mij, ik voel de chaos die er heerste weer op mijn huid en hoor de bange, ontzette stemmen van mensen opnieuw, maar ik hoor ook de breekbare stilte en zie de knalblauwe nazomerlucht die later op die namiddag voor een surrealistische aanblik zorgden toen ik in onze suburb van het station naar huis stapte. Ik herinner me hoe ik heel dicht tegen Manlief aangekropen geborgenheid zocht en toch kon slapen na zo'n dag.

met blote voeten in het park of toch liever niet?

Las vandaag een artikel in de New York Times met de titel "Barefoot in the Park? Watch Your Step". Het is wel heel erg Amerikaans om nu ook al gaan te schrijven over al de gevaren die op de loer liggen als je op een zomerse dag ergens in een stadpark je schoenen uitdoet om even het gras aan je voeten te laten kriebelen:schimmels, wratten of erger, je kan het allemaal krijgen als je op blote voeten door het park rent waarschuwt een dokter in het artikel. Amerikanen en vooral New Yorkers zijn op dat vlak echte paniekzaaiers. "Lyme disease", daarover heb ik het eerst gehoord toen ik in NY woonde. Nu begint men hier ook wel regelmatig over teken die de ziekte van Lyme kunnen overdragen te spreken en zie je overal van de pincetten om teken te verwijderen opduiken in winkels. Daar was het 10 jaar geleden al een "hot item" elke zomer. Tja, het is natuurlijk een miljoenenstad. Je mag er niet aan denken wat er daar allemaal kan misgaan als er daar ergens 1 of ander vies beestje begint toe te slaan. Het bedenken van zo' scenario heeft de makers van rampenfilms al aardig wat blockbusters opgeleverd. Onlangs nog "I am Legend" gezien met indrukwekkende computerbeelden van NY city dat er verkommerd bij ligt nadat iedereen is ten prooi gevallen aan de gevolgen van het verspreiden van een virus. Gelukkig is er de moederziel alleen achtergebleven Will Smith nog om NY en de rest van de mensheid te redden! U hoort het al: een echt Hollywoodscenario.
Maar ik moet zeggen dat ik zo'n vies beestje toch ook 1 keer echt aan den lijve (letterlijk) heb ondervonden. Toen we in de US woonden, kreeg ik tijdens de zomer van 2000 op mijn arm plots een rode cirkelvormige plek, die gloedheet aanvoelde. De dokter stelde vast dat ik waarschijnlijk bij contact met een niet al te propere medemens tegen elkaar geperst op het piekuur in de metro een bacterie had opgedaan. Een antibioticakuur was nodig om het weg te krijgen en nu nog kan je de contouren van die plek onderscheiden op mijn bovenarm. Het is dus allemaal niet zo totaal uit de lucht gegrepen, die bezorgdheid van New Yorkers.
Maar toch, als er iets is waar ik echt van kan genieten is het toch wel ergens in een park picnicken, een boek lezen en met dochterlief spelen, en daarbij met blote voeten over het gras lopen, waarvan bijgevoegde foto het bewijs levert. Deze foto werd 2 weken geleden genomen op minder dan 100m van ons appartement. Ik ben een stadmens geworden ondanks het feit dat ik van "denboerenbuiten" kom. Maar dat betekent zeker niet dat ik het contact met de natuur ben vergeten of niet weet te waarderen. Het is een veel voorkomend misverstand dat er in een stad geen groen is. Ik durf wedden dat wij vaker in het gras zitten en liggen, dan de meeste mensen die in een huis met grote tuin in een dorp wonen. Wij kunnen immers van dat groen genieten zonder dat we het hoeven te onderhouden! In het deel van de stad waar we wonen zijn er heel wat groene plekjes. Ook in New York en London, 2 steden die ik toch vrij goed ken, zijn er veel parken en plekjes waar je van de natuur kan genieten, met Hyde Park en Central Park als de 2 uitschieters natuurlijk. En je schoenen even uitschoppen dat hoort erbij op een zomerse dag in het park. Ik neem het risico op 1 of andere bacterie er wel bij. Mijn 10 favoriete "plekjes groen" middenin de stad:
1. Central Park: dat is geen "plekje", maar een heuse groene vlek (van 341 hectare) middenin Manhattan. Schitterend in alle jaargetijden.
2. stadspark van Leuven als het vol ligt met studenten, omdat ik dan steeds terugdenk aan de keren dat ik er zelf zat te blokken of te zoenen met mijn lief
3. Rambergpark - park achter Van Daelecollege: goed verborgen, heerlijke groene plekjes om een rustige binnenweg te nemen.
4. de ring rond Leuven in de lente: daar tussen die narcissen wandelen doet je het voorbijzoevende verkeer helemaal vergeten
5. parkje achter de Dijlemolens, niet echt bekend bij het grote publiek, we gingen er -toen we er vlakbij woonden- heel vaak picnicken, met de bal spelen, en naar de kwakende kikkers tussen het riet luisteren. Het brugje over de vijver en het prieeltje ogen heel romantisch. Vroeger was het naar schijnt het hoerenkwartier van Leuven?
6. Van Wayenbergpark: vooral het hoogst gelegen gedeelte met mooi zicht over Leuven en -voorlopig nog- steeds heel rustig wegens nog niet echt gekend bij veel mensen.
7. telt misschien niet mee omdat het niet echt "middenin de stad" ligt, maar toch echt wel vlakbij Leuven centrum: Parkabdij en de omliggende vijvers in Heverlee.
8.ik weet de naam niet meer van het park, maar een niet al te groot park vlakbij de studentenpeda waar ik verbleef middenin London, waar ik bij mooi weer op zondag ging lezen en waar in de lente een prachtige collectie sneeuwklokjes en krokussen uit de grond schoot.
9. Kew Gardens in London: dat is toch nog van een ander kaliber dan de Leuvense Kruidtuin (die ik overigens ook wel best mooi vind)
10. Bryant Park in New York: unieke locatie met zicht op schitterende wolkenkrabbers.
En ik heb het gevoel dat ik zelfs hier in Leuven nog groene plekjes moet ontdekken, want het stadbestuur maakt er werk van om nog meer van die oases open te stellen voor het publiek.

Een kleine wereld?

My Visited US States

Get your own Visited US States Map from Travel Blog

Is het omdat het (althans in theorie) lente is? Omdat iedereen stilaan zijn/haar zomervakantieplannen maakt? Omdat ik stilaan durf denken en dromen over het leven na het doctoraat? Omdat dochterlief groter wordt? Ik weet het niet, maar ik voel ze heel zeker: de reiskriebels. Ze laten me naar reisboeken grijpen en op het internet surfen en wegdromen over alle nog te ontdekken plekjes verweg en dichtbij.
Want hoe meer je van de wereld hebt gezien, hoe meer je beseft dat er nog zoveel meer te zien is. Dat geldt toch voor mij. En als ik dan dit soort kaartjes invul, dan stel ik vast dat er nog heel veel landen blanco staan. Een kleine wereld? Ik denk het niet!

Zo'n kaartjes geven natuurlijk een heel vertekend beeld. Het is niet omdat een mens een paar keer in Moskou is geweest, dat hij heel Rusland heeft gezien! Maar kom, het zegt toch iets. Bijvoorbeeld dat ik nog nooit in Afrika of Latijns-Amerika ben geweest. Dat ik dus alleen in het "rijke" noorden van deze aardbol heb rondgereisd. Ja, ik ben toch wel een beetje een luxebeestje. En ook niet goed bestand tegen hitte.

Nu de wisselkoers zo gunstig staat (en ok, ook omdat we een stukje van ons hart in de States hebben verloren), lijkt een reis naar de VS wel heel aantrekkelijk. Ook daar is er nog veel "prairieland" tussen de East en West Coast dat door deze Europese cowgirl nog niet is verkend, zoals je op het kaartje hierboven kan zien.
Als ik dat kaartje van de VS verder wil inkleuren dan denk ik vooral aan:
-de "sunshine state" Florida: wil ik ook ooit wel eens zien als fan van CSI Miami. Zouden alle mensen daar werkelijk zo mooi zijn, de zon altijd schijnen, en er op alle mogelijke en onmogelijke plaatsen alligators zitten? Dat laatste lijkt me niet echt aantrekkelijk en ik moet dan ook dringend eerst meer zelfvertrouwen kweken in bikini. Dus geef mij maar eerst de minder warme staten:
-Oregon, Montana, Utah en Washington (de staat: heel ergens anders dan de stad): het lijken me prachtige staten qua natuur
en dan zou ik natuurlijk ook een tussenstop maken in Idaho om daar een heel goeie vriendin te bezoeken.
Manlief gaat in juni (nog eens) naar Hawaii. Maar er zijn geen plannen om mee te gaan naar de vijftigste staat van de VS.

Waar trekt u naartoe of zou u naartoe willen trekken en waarom?

't is maar commerce...

maar toch kan Valentijn vieren heel leuk zijn. Dochterlief verklaarde deze morgend vastberaden dat ze een hartjeskaart wilde tekenen op school om aan R. te geven, de jongen waarmee ze al sinds de creche samen zit en waarop ze naar eigen zeggen "al heel lang verliefd is"... Manlief ziet al scenarios voor zich van een dochter die aan de schoolpoort staat te kussen of achter op een brommer wegrijdt met een gast met lang haar en oorbellen enzo. Hij is nog niet klaar voor een dochter die al praat over verliefd zijn. Ik vind het allemaal wel sweet. Het is zo heerlijk onschuldig.

Mijn eigen top-5 fijne Valentijnherinneringen?
-eens op 14 februari de vlucht New York-London genomen (omdat we een surprise bezoek aan mijn mama in Belgie wilden brengen voor haar verjaardag op 16 feb. en dat combineerden met een bezoekje aan een vriendin in London). De vlucht was overvol geboekt. Toen mochten we in first class vliegen! Het was een nachtvlucht en British Airways had toen net splinternieuwe zetels in eerste klas, die je helemaal kan platleggen om een dutje te doen en die er uitzagen als een eigen soort mini-ruimtecapsule. Het eten was er ook veel lekkerder dan in economy en we kregen echte glazen en bestek en borden, in plaats van plastic gedoe. Heel leuk Valentijnscadautje van British Airways.
-14 februari 2002: toen ik hoogzwanger (ik was uitgerekend voor 16 feb) in het ziekenhuis aan de monitor moest liggen omdat er een tijdje geen beweging was geweest in mijn buik. De nurses begonnen al te speculeren over een Valentine's baby (ik vond dat vooruitzicht maar niks, want het is niet leuk voor een kind om op een dag te verjaren waarop andere mensen ook cadeautjes krijgen). Twee uur later mocht ik weer naar huis. Alles bleek ok met de baby-in-de-buik en toen gingen we voor Valentijn gewoon pizza eten in mijn favorite pizza place in Hawthorne NY, waar alles doodsimpel maar overheerlijk was.
-mijn allereerste Valentijn samen met S. (dat is eeuwen geleden): hij had van een vriend het advies gekregen om mij mee uit te nemen op Valentijn. Zelf had hij weinig ervaring met dat soort romantische toestanden. Hij vond er dus niks beters op dan mij mee te nemen naar de film: The Adams Family. Niet bepaald een romantische film! Maar ik vond het allemaal niet erg, ik was gewoon stapelverliefd en zou zelfs naar een Sci-Fi film zijn meegegaan om gewoon bij hem te zijn. Aaaaaah, wat kan verliefd zijn toch schoon zijn, he!
-een Valentijnsavond, 3 jaar geleden: een eenvoudige pasta gaan eten, de trein naar Brussel genomen en genoten van een schitterend klassiek concert in Bozar. Da's voor mij de definitie van een supergeslaagde romantische uitstap!
-gaan Valentijnsbrunchen in dit restaurant in Cold Spring een charmant stadje aan de Hudson Rivier. Het was ijskoud, de zon scheen aan de knalblauwe hemel, langs de kant van de weg lag nog wat sneeuw. Precies zoals het weer zou moeten zijn op Valentijn.
En u? Vindt u het allemaal een opgeklopt gedoe? Een truc van bloemisten, parfumeries en horeca? Of heeft u toch ook fijne Valentijnsavondjes meegemaakt? Vertellen mag!

smoothie

Op zoek naar een gezond en snel ontbijt viste ik deze morgend een banaan uit de fruitschaal. Jakkes! De schil vertoonde al veel te veel zwarte stipjes naar mijn zin. Bananen eet ik het allerliefst als hun schil net een geel kleurtje heeft gekregen, er mag zelfs nog een piepklein beetje groen in hun jasje zitten. Zo'n overrijpe banaan, neen, da's niks voor mij. Mijn hand greep naar de kiwi die ernaast lag. Oei, die voelde ook al meer dan behoorlijk rijp aan. Dus wist ik het meteen: het was smoothie tijd! De ideale oplossing voor een banaan en kiwi die dringend moesten geconsumeerd worden. Hup, de blender in ermee. Een flinke scheut melk erbij, blenden en klaar was kees! Helemaal geen suiker, honing of ander zoetmiddel nodig. Zoooo puur lekker! Denken jullie nu echt nog steeds dat er in de VS alleen maar hamburgers van McDonalds en doughnuts worden gegeten? Alweer zo'n fantastische import uit de US, die smoothies. Maar betaal je niet blauw aan dure smoothies in trendy bars. Gewoon thuis maken kan ook. En een blender hoeft echt niet veel geld te kosten. En ja, je kan er naast gezonde smoothies, ook ''frozen margaritas" mee maken! Maar dan zou er van werken niet veel meer terecht zijn gekomen. Dus deze keer hielden we het bij een simpele smoothie. Maar als dat doctoraat af is, man, dan gaan we zeker eens een margarita party houden!

time management

Dat ik geen ochtendmens ben is op deze blog al ter sprake gekomen. Vooral met schrijven raak ik meestal pas goed op dreef in de late namiddag en ben ik het productiefst in de latere avonduurtjes. Dat zou op zich geen probleem zijn als ik een auteur was die van schrijven haar stiel had gemaakt. Met zo'n artistieke status zou ik dan het perfecte excuus hebben om niet voor 9-10uur uit mijn bed te komen, eerst rustig te ontbijten en uitgebreid de krant(en) te lezen om daarna aan het werk te gaan tot een kot in de nacht. Maar ik ambieer geen Gouden Uil, maar gewoon het afwerken van een sec doctoraat. Bovendien heb ik ook een man en een kind, die met mijn werkritme niet al teveel rekening houden en die denken dat marsmannetjes of elfjes eten in de frigo toveren of beamen en proper gewassen kleren in de kleerkast leggen (neen, heus, zelfs een kleuterdochter en een scifi-fan met heel veel fantasie weten dat dat niet waar is). Enfin, ik wil maar zeggen dat ik meestal zo tegen de tijd dat ik prinses moet gaan afhalen net begonnen ben met het in elkaar knutselen van wetenschappelijk verantwoorde zinnen waarin woorden als "national identity" en "Russia's foreign policy" moeiteloos met elkaar worden verbonden om dan plots te bedenken dat ik geen flauw idee heb wat we voor avondeten zullen op tafel toveren. Een paar uurtjes later als prinses ligt te slapen, ga ik weer vrolijk verder met schrijven tot het al nacht is en dan ben ik natuurlijk nog belange niet uitgeslapen als het alweer tijd is om op te staan. Ik heb dus duidelijk een time management probleem. Maar ik heb er sinds enkele dagen een ultieme, totaal onverantwoorde, oplossing voor gevonden. Ik luister tijdens het schrijven naar WQXR-FM via iTunes. Niet alleen schitterende klassieke muziek, maar ook rechtstreeks uit New York. Dus het brengt meteen terug mooie herinneringen aan de tijd dat ik naar die zender luisterde terwijl ik met de auto door de Big Apple reed. De presentatoren, de programmering -een dikke portie klassieke muziek afgewisseld met (beurs)nieuws- is nog precies hetzelfde als toen, zelfs sommige reclamespotjes zijn nog hetzelfde. En de ultieme kick: de presentator die zegt "Good morning. It is now 10am." , terwijl de klok op mijn computerscherm op 16u staat. Je kan je niet voorstellen hoeveel extra energie dat geeft! Misschien heb ik 1 of andere medische afwijking, een biologische klok die steeds op NY time is blijven tikken? In elk geval, heb ik vandaag nog een paar uurtjes schrijven te gaan. Good afternoon New York. Slaapwel Leuven.

regenboog

Ik merkte meteen dat s. het laatst met de auto had gereden aan 2 zaken. Ten eerste, stond de chauffeursstoel te ver van het stuur. Dus vlug de stoel weer dichterbij gezet zodat ik met mijn voeten tenminste aan het gaspedaal kon. En ten tweede stond de autoradio op 4FM, terwijl ik van de momenten in de auto geniet om rustig naar Radio1 of Klara te luisteren. Dat is thuis bijna uitgesloten, omdat mijn huisgenoten beide radiozenders niet erg apprecieren. S. houdt helemaal niet van gepraat op de radio. Titaantjes, Het Beste moet nog komen,... allemaal niet aan hem besteed, terwijl ik dat best wel goeie programma's vind (afhankelijk natuurlijk van wie de gast is). Klara kan hij soms wel even pruimen, maar dan is het meestal dochterlief die de knop uitzet en zelf een CD met K3-gekweel of Plop en co op zet. Sinds ze recentelijk in de ban is van ballet, is ze soms wel bereid om naar klassieke muziek te luisteren, maar dan moet ik ondertussen constant naar haar balletkunsten kijken. "Kijk, mama, ik draai op mijn tippen rond!", "Kijk, mama, kijk dan toch naar mijn voeten!!" Neen, vergis u niet, ze zit helemaal niet op balletles en heeft geen roze tutu, maar ze heeft wel de DVD van Barbie en het Zwanenmeer en dat verklaart alles. Trouwens, ik moet toegeven dat de muziek van deze film echt heel mooi is (uitgevoerd door de London Symphonic) en de balletpasjes schitterend zijn nagebootst met de computeranimatie (getekend door een choreograaf van het New York City Ballet). Een aanrader voor prinsessen van 5 jaar! Maar terug naar de auto: daar stond de radio dus op 4FM. Een zender die s. graag hoort omdat het hem terugvoert naar zijn jeugd door constant hits uit de jaren 80 en 90 te draaien. Kan best wel eens leuk zijn, maar ik vind het goedkoop jeugdsentiment. Het is best wel eens plezant om zo'n "gouden ouwe" terug te horen, maar ik hoef echt niet 5 keer in 1 uur tijd naar de fuifhitjes van toen ik 18 was terug gekatapulteerd te worden. Ik leef niet in het verleden en al bij al zit er tussen die muziek enorm veel rommel (of zoals dat tegenwoordig heet: "foute muziek"). Ik wilde dus net 4fm afzetten toen ik de presentator met veel poeha hoorde aankondigen dat ze bij de top 3 van de top 100 van de jaren 80 waren gekomen. Was het dan plots 31 december en niet 18 mei? Dat soort top-100 toestanden is toch meestal iets dat ze rond eindejaar in onze strot (of beter onze oren) duwen? Enfin, ik bleef toch een beetje benieuwd luisteren. Ik hoorde net dat "the River" van Bruce Springsteen op 4 was gestrand. Op 3 stond een nummer van Phil Collins. Vraag me al niet meer welk nummer. Op 2 stond Abba met "The Winner Takes it All". Ja, ik ben fan van Abba! Als kleine uk zong ik naar 't schijnt al "I have a dream" mee. Dus Abba op 2, da's ok voor mij, al vind ik dat nu niet het meest typerend voor de jaren 80. Ik zou die naar een decennium eerder doorverwijzen omdat ik die toch echt meer iets van de jaren 70 vind. Maar goed, ik ben Guy De Pre niet. Dus, Abba op 2. Wie dan op nummer 1? Misschien iets van Madonna of the Police, bedacht ik snel. Maar neen, de luisteraars van 4fm bleken een betere smaak te hebben dan ik had verwacht en het was U2 die met "With or Without You" bovenaan stond. Ondertussen was ik al een flink eind opgeschoten op mijn ritje richting schoonouders om dochterlief op te halen. Geen file op de ring rond Brussel, want velen maakten een brugdag. Ikke niet. Perfecte dag om rustig veel werk gedaan te krijgen. Geef mij liever een vrije dag op een ander moment, want op zo'n brugdag is het file aan de Ikea en in de plaatselijke Colruyt. Geen file onderweg en ondertussen nog leuke muziek op de radio, dan rijd ik graag. De rit van Leuven naar mijn schoonouders is minder lang in afstand dan de rit die s. in Amerika dagelijks naar het werk moest afleggen. Met 1 groot verschil: hier sta je meestal in de file, terwijl je daar lekker kon doorrijden op de highway. Wel niet te snel natuurlijk, want overal (meestal verstopt achter de "bushes") kon er controle staan en zo'n snelheidsovertreding waarbij je een bekeuring krijgt van een sheriff-met-hoed (ja, zo zien ze er echt uit!) is een heel stuk impressionanter dan geflitst worden door een onpersoonlijke camera hier in leuven. In Amerika deed ik dat wel graag: zo'n lange afstand met de auto afleggen op rustige highways, vaak door een schitterend landschap: de skyline van Manhattan in de verte of rijden over de Bear Mountain bridge over de Hudson river in al zijn glorie of de veelvoud aan herfstkleuren in de bossen van Noord-Amerika. Vrijdagavond was er wel geen schitterend landschap (de Zenne kan moeilijk de vergelijking met de Hudson aan), maar de natuur liet zich toch ook van een mooie kant zien, want tussen de regen en zonneschijn door, verscheen er een regenboog op de terugweg. Dochterlief was in alle staten van extase over het verschijnsel. Vanop de achterbank begon ze uit te leggen dat er wel iets verkeerd was met deze regenboog, want de kleuren stonden volgens haar niet in de juiste volgorde. Op zo'n momenten denk ik dat ze meer iets van de wetenschapper van haar vader in zich heeft, want als ik een regenboog zie, dan ben ik gewoon kinderlijk blij en opgetogen over dat moois dat zomaar even verschijnt en voor je het weet weer weg kan zijn, terwijl zij begint te discussieren over de volgorde van de kleuren van de regenboog. De juiste volgorde van die kleuren ken ik trouwens niet, maar zij heeft dat blijkbaar wel in de 2de kleuterklas al geleerd. Even later kijkt ze met papa in een boek over dino's en vallen er worden als "krijttijdperk" en "fossielen". Dochterlief stelt 1001 vragen en papa antwoordt enthousiast. Help, word ik binnenkort de enige hier in huis die niks weet van fysika, wiskunde en dergelijke? Maar morgen is het mijn beurt om te vertellen voor het slapengaan en dan zal haar keuze waarschijnlijk vallen op Assepoester of een ander prinsessenverhaal en dan brabbelen wij tweetjes in onze eigen verzonnen taal (een rare gewoonte die dochterlief en ik hebben aangekweekt) en dan vraagt ze misschien hoe je regenboog in het Engels zegt of in het Russisch. Trouwens, wat ze ook wordt: wetenschapper of talenknobbel of nog iets heel anders, dat maakt mij helemaal niks uit, zolang ze maar gelukkig is als ze een regenboog ziet.