Egyptenaren en Grieken in Londen

Alleen al het British Museum is een trip naar Londen waard! Gewapend met een plannetje van het museum (waarin in je zonder plan ongetwijfeld verloren loopt), troonde ik Dochterlief mee naar de Griekse en Egyptische afdeling voor een les cultuurgeschiedenis met veel illustratiemateriaal. Ze was geboeid en keek zich de ogen uit het lijf. Natuurlijk maakten vooral de mummies veel indruk. Maar ook de op kinderen van 6 tot 11 jaar gerichte speurtocht met opdrachtjes in de Griekse afdeling was heel geslaagd. Dochterlief vroeg zich wel -terecht- af waarom al die mooie dingen in Londen staan terwijl die eigenlijk uit andere landen komen."Waarom staan die friezen uit het Parthenon niet in Athene waar ze vandaan komen?" Toen liet ik enkele moeilijke woorden als "imperialisme" vallen. Maar ik besloot het toch maar niet te ingewikkeld te maken. Ik was tenslotte even weg van de artikels en boeken over Russisch imperialisme. Dus even later konden de uit alle hoeken van de wereld komende bezoekers mij en Dochterlief enthousiast zien pogen om een elegante pose van een Griekse standbeeld na te bootsen. De met stip leukste opdracht was het organiseren van een feestje in het oude Griekenland. We leerden ook wel dat wij als meisjes op die feestjes alleen aanwezig konden zijn als slavin of danseres en niet als 1 van de genodigden, dat plezier was alleen voor de mannen weggelegd. We hebben dus toch wat vooruitgang geboekt in die paar duizenden jaar.
Voor de andere stukken cultuurgeschiedenis naast de Grieken en Egyptenaren keren we graag nog een keertje terug naar het Britisch Museum. Zit een echte trip naar Londen voor u er niet meteen in? Dan is de website van het museum een aanrader, want daarop kan je ook al heel wat van wat het museum te bieden heeft online proeven.Zowel de online versie als een echt bezoek zijn helemaal gratis!! Maar we stopten met veel plezier een vrije bijdrage in de grote urne in de inkomhal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Venetian and Flemish Masters in Bozar

Door een te druk agenda hebben we al tentoonstellingen die we heel graag wilden zien gemist. Onder andere op de Rogier Vanderweyden tentoonstelling in museum M zijn we uiteindelijk nooit geraakt. Deze keer zou het ons niet overkomen. We waren er zaterdag als de kippen bij om meteen op de eerste dag "Meesters uit Venetie en Vlaanderen" mee te pikken. Onze vrees dat het wel eens heel druk zou kunnen zijn bleek totaal ongegrond. Aan de tentoonstelling "Ensor ontmaskerd" zagen we dat het wel aanschuiven was voor diegenen die dat nog op de valreep wilden zien. Wij lieten Ensor aan ons voorbij gaan. We zagen al twee eerdere tentoonstellingen van zijn werk waarvan een hele goeie in SoHo in New York. Deze keer opteerden we voor de oude meesters, waar vooral de voorkeur van manlief naar uitgaat. Ik zie hun werk ook heel graag, maar kan ook van modernere kunst genieten. Zo staat Miro al op mijn te bekijken lijstje (jaren geleden moest ik in Barcelona verstek geven aan Miro wegens geveld door een voedselvergiftiging :-(

Het moet gezegd: de tentoonstelling "Venetian and Flemish Masters" stelde niet teleur! Er was niet veel volk, waardoor we alle ruimte hadden om de werken goed te bekijken. Op drukkere dagen zou dat wel eens kunnen tegenvallen, bedacht ik, bijvoorbeeld bij een van de mooiste werken in de expo: een schilderij van Van Eyck van de heilige Barbara.
De rode draad doorheen de expo, de dialoog tussen de meesters uit Vlaanderen en Venetie, is consistent uitgewerkt, maar ik kreeg toch het gevoel dat het vooral de Venetische school is die in het licht wordt gezet in deze expo. Geen probleem, hoor. Zij waren overigens duidelijk de meesters van licht en kleur, met Titiaan als uitschieter. Jammer dat er geen enkel werk van grootmeester Veronese is opgenomen in de expo. Maar er zijn voldoende andere meesters wel present: Pisanello (de tentoonstelling begint met een pareltje van zijn hand), Giovanni Bellini, Dirk Bouts, Rubens, Canaletto,...
De tentoonstelling is chronologisch opgebouwd, wat handig is om de evolutie in de kunst te koppelen aan de politieke en economische ontwikkeling van beide centraal geplaatste steden: Antwerpen en Venetie. Een tijdslijn ergens op het eind van de tentoonstelling zet al de belangrijkste feiten nog eens mooi op een rijtje en situeert de kunstenaars zo duidelijk in hun historische context. Ook de audiogids was heel goed. Ik hou van audioguides: de bijpassende muziek, de boeiende uitleg die je toch wel helpt om details te zien die je anders over het hoofd zou zien, de achtergrondinfo die je op die manier meekrijgt. Een knappe tentoonstelling in alle opzichten!
We lieten onze ogen ervan smullen en liepen nog even langs de Zavel om daar nog iets lekkers te kopen om mee naar huis te nemen om te smullen. Het was bijna Valentijn. Dus verwenden we onszelf met een doosje lekkers van Pierre Marcolini, ook een grootmeester in zijn kunst. Mmmm... we genieten nog na.

Op een zomers buitenverblijf

ergens in Rusland speelt het in 1904 door Maxim Gorki geschreven drama "Datchniki" (Zomergasten) zich af. Het verraste mij aangenaam dat tg Stan heel dicht bij de originele tekst bleef. Er is ook niet veel bewerking van die tekst nodig want je staat er versteld van hoe die tekst niks aan actualiteit heeft ingeboet, meer dan 100 jaar later. De voorstelling die ik in de Leuvense schouwburg zag vorige week noem ik gerust het beste theater dat ik in een heeeeele tijd heb gezien. Enkele stukken die Manlief en ik in de afgelopen jaren zagen, deden ons zelfs besluiten om geen theatervoorstellingen meer op te nemen in ons cultureel abonnement want we vonden het welletjes. Maar allez, ik gaf theater toch nog een kans en trok er met vriendin E. naartoe. En genoot van de acteerprestaties waarbij er echt als groep een hele mooie prestatie wordt neergezet en waarbij niemand moest onderdoen voor de anderen. Er wordt met veel 'naturel' geacteerd zodanig dat haast zonder dat je het merkt er heel ver uiteenliggende thema's op de toeschouwer worden losgelaten gaande van luchtige liefdesaffaires tot bloedserieuze vragen over de zin van het leven en onze rol in de maatschappij. De mannen in het zomerse gezelschap zijn de speelvogels; de vrouwen zijn ernstiger (met uitzondering van Tine Embrechts die vrolijk doorheen het stuk dartelt als een onbezonnen losbol). Ja, het smaakte echt naar meer. Echt zo'n stuk dat je zin geeft om daarna je vrienden op te bellen en samen bij een fles vodka verder te filosoferen over het leven. Daarvoor had ik helaas niet de tijd, maar ik was alleszins weer heel blij dat ik ooit voor Slavistiek heb gekozen en toen de luxe heb gehad om me in dat soort teksten te verdiepen. Je hoeft trouwens helemaal geen Slavist of Russofiel te zijn om dit teksttheater te apprecieren. In de uitvoering door tg Stan is de setting volledig tijds- en plaatsongebonden. Maar de personages (met schitterend uitgewerkte dubbelrollen!) hebben natuurlijk wel allemaal heerlijk Russisch klinkende namen.

heerlijke cultuurtussendoortjes

Heel drukke weken achter de rug. Terwijl het eerste semester van het academiejaar aan een rotvaart voorbij scheurt, is er ook het culturele hoogseizoen dat in volle vaart zit. Ik programmeer zeer doelbewust culturele uitjes in drukke tijden, want ik kan er dan echt van genieten om de werkstress even te vergeten en mij laten mee te nemen naar een andere wereld. Zo genoot ik (in chronologische volgorde) van:
'Wolf' van Kommil Foo: echte fans hebben de show waarschijnlijk al lang gezien, maar voor mij was het totaal nieuw, en ik had niet echt een idee wat te verwachten, maar wawh! uitermate creatief, diepzinnig, vrolijk, origineel, boeiend zijn de labels die ik erop zou plakken, en Manlief kon het ook heel erg smaken;
'Zoon van de Hemel', tentoonstelling in kader van Europalia China in Bozar: voor het eerst sinds heel lange tijd een tentoonstelling in groep (collega's van Manlief) met gids meegedaan, normaal gezien verken ik alles liever op eigen tempo, maar dit viel heel erg goed mee, schitterende introductie in de heel rijke Chinese geschiedenis en cultuur, maakte ruimschoots goed dat we helaas geen tickets voor Rogier Van der Weyden in M meer konden bemachtigen;
'de Paukenmesse' van Haydn uitgevoerd door La Petite Bande en Ex Tempore: hemels, subliem, prachtige combinatie van zang en orkest, en ook heel erg fijn dat vriendin V. meekon ter vervanging van Manlief-in-buitenland (ja, weeral weg).

vluchten

Het onnoemelijke leed veroorzaakt door de acties van een dolle man kleurt het anders al grijze nieuws nu gitzwart. Neen, ik doe niet mee aan het uitsteken van beschuldigende vingers richting politici en psychologen, aan het debat over voor of tegen het afsluiten van creches, aan het speculeren over hoe geschift die man is en wat die demonen in zijn hoofd heeft gebracht, aan het doemdenken over hoe erg het met onze maatschappij is gesteld.
Ik wil vluchten uit deze werkelijkheid. Vluchten naar een mooiere of tenminste andere wereld. En dat deed ik. Ik ging op reis met Federiko Garcia Lorca door het Spanje, New York en Cuba van de jaren '20-'30 op zaterdagavond. Ambiteus amateurtoneel puur gedreven op de kracht van de woorden van Lorca aangevuld met perfect gekozen soundscapes. Op zondagmiddag was ik in het Versailles van Marie-Antoinette vol intrigues, verraad en decadentie. Bijzonder gesmaakt samenspel van harpiste Ann Fierens, sopraan Anne Cambier en een werkelijk verrukkelijke Michael Pas.

weekend in Dresden

 

wijsheid in de krant

Bij het zondagse ontbijt (op een uur dat men door de week al eerder aan middagpauze denkt), zag ik tussen de onheilspellende berichten zoals "slechtste beursweek ooit" en scherp dalende grafieken in de Tijd deze quote:

"Rijkdom is niet het hebben van grote bezittingen, het is het hebben van weinig behoeften." (Epicurus, Grieks filosoof 341-270 v. Chr.)

Mooi, dat de economisch gefocuste krant plaats maakte voor zo'n uitspraak. Manlief las over de schouder mee terwijl we tussen de geroosterde boterhammetjes met marmelade door discussieerden over de impact van de financiele crisis op onze levensstijl. Ik toonde hem de uitspraak van de Griekse filosoof en hij stond - net als ik - verwonderd stil over zoveel wijsheid. En plots vond hij het bestuderen van die dode talen een pak minder nutteloos. Niet slecht om zo nu en dan eens stil te staan bij hoe er vele honderden jaren geleden werd gedacht. We kunnen er ook vandaag nog veel van leren. Ik heb overigens nooit spijt gehad van mijn keuze voor Grieks, ook al valt daar vanuit een pure kosten-baten analyse weinig mee te winnen. Het leven is zoveel meer dan een economische grafiek, ook al lijkt het dezer dagen soms anders als we ons zouden laten meeslepen door de berichtgeving.
Maar ik ben ook geen onnozel naief kieken. Er moet brood op de plank komen en It's the economy, stupid! is een krachtige slogan waarachter ook veel wijsheid schuil gaat. Ja, ik ben wel gewonnen voor de idee die werd geopperd in de voorbije weken om van economie een verplicht vak in het middelbaar te maken. Maar please, laat voor de freaks of de geeks of hoe je mensen zoals ik ook wil noemen, ook de keuze bestaan om zich te verdiepen in schrijfsels van Epicurus en co. Net zoals er ruimte moet zijn voor nerds die zich willen uitleven in 8uur wiskunde per week (wat ik dan weer totaal niet kan snappen).

de M.

de M van mama, MegaMindy, meisje
mmmm, mooiweervandaag,

nee maar, het is de M van Museum!
misschien niet de Met., helaas, maar kom, men moet mild zijn: Leuven is geen metropool

hier is de M. met mij erbij

beste buitenlandse boek

In Nederland is de shortlist voor de verkiezing van de prijs voor het Beste Buitenlandse Boek al een paar dagen bekend. Tot mijn eigen scha en schande moet ik vaststellen dat ik -ondanks toch enige leeservaring- slechts enkele boeken uit de shortlist heb gelezen (4 van de 10). Ben wel heel blij vast te stellen dat er maar liefst 2 Russische boeken bij staan. Een goede illustratie van hoe schitterend die Russische literatuur is. Pride and Prejudice ken ik alleen maar van de verfilming. Wat heb ik dan wel gelezen? Natuurlijk Dostojevski en Tolstoj! Honderd jaar eenzaamheid heb ik eens doorgeploeterd: vond het eerlijk gezegd niet zo schitterend. Ik heb ook Orwell's 1984 gelezen.
Mijn eigen lijstje van beste buitenlandse boeken zou er behoorlijk anders uit zien. In de buurt van mijn absolute nummer 1 zou u De Blikken Trommel van Gunther Grass terugvinden. Jan Potocki met Manuscript gevonden te Zaragoza, The Golden Notebook van Doris Lessing, Tolstoj's Anna Karenina, Wilde Zwanen van Jung Chang, Isabel Allende Het Huis met de geesten, Hemingway's For Whom the Bell Tolls, en De wereld van Sofie van Jostein Gaarder zouden ook in mijn top-10 staan. Er zou ook absoluut iets bij moeten staan van John Irving. Ik kan niet kiezen tussen The World According to Garp en Son of the Circus. Misschien kies ik dan toch voor dat laatste, minder bekend, maar mijn eerste kennismaking met Irving en ik was er weg van. Kafka's Het proces zou- in tegenstelling tot de Nederlandse selectie- het wel maken tot mijn lijstje. Oscar Wilde's The Picture of Dorian Gray, en Milan Kundera's De ondragelijke lichtheid van het bestaan zouden er waarschijnlijk nipt afvallen.
Opeens bedenk ik dat er toch zeker ook werk uit de klassieke oudheid bij zou moeten. Jawel, ik ben er zo eentje van het uitstervende ras dat Grieks-Latijnse heeft gedaan en ik beken: ik deed het graag zo rondpluizen in de klassieke literatuur. Zo graag zelfs, dat ik toenertijd nog de keuze voor klassieke filologie heb overwogen. Achteraf beschouwd, toch blij dat ik dat niet gedaan heb. Maar dat neemt niet weg dat ik met plezier terugdenk aan Vergilius, Tacitus, Homerus, Herodotus en co.
Het maken van zo'n lijstje is eigenlijk onverantwoord, want hoe kun je nou uit ALLE prachtige parels literatuur die er in de HELE wereld zijn geschreven er slechts 10 gaan selecteren als de allerbeste??? Een top 100 lijkt me het minste wat je dan moet doen, en dan nog. Als ik het lijstje dat ik hier zelf heel intuitief heb neergepend overloop, doe ik enkele vaststellingen: ik moet dringend wat meer Franse boeken lezen want het kan niet zijn dat er geen enkel Frans boek in zo'n lijstje voorkomt, lijkt me; en het ziet er allemaal heel erg Europees/Amerikaans uit (op de uitzondering van De Wilde Zwanen). Wat met de Arabische literatuur? Daar zitten zeker ook meesterwerken tussen. Of de Japanse, Chinese, Iraanse, .... verhalen? Kan u mij misschien helpen met tips om dat gat in mijn leescultuur te vullen? Kwestie van het "te-lezen-na-het-doctoraat"-lijstje nog wat interessanter te maken. Welk werk van Proust, Flaubert, Zola, Stendhal (de eerste namen van Franse auteurs die me te binnenschieten) moet ik absoluut gelezen hebben? Of zou u me eerder in de richting van James Joyce of Joseph Konrad sturen? Charles Dickens of Mark Twain? Virginia Woolf misschien (Ik heb To the Lighthouse gelezen, maar dat was niet echt mijn ding)? Of nog iets heel anders waar ik nog nooit van heb gehoord?

een stapje in de wereld zetten ofte "brusselen"

Misschien pendelt u - zoals vele Vlamingen- dagelijks naar uw job in Brussel, of bent u 1 van de Vlamingen die in de hoofdstad woont. In dat geval zal het voor u beslist raar klinken om te horen dat voor ons een uitstapje naar Brussel altijd een beetje aanvoelt als een tripje naar het buitenland. In Amerikaanse afstandsnormen (die wij toch een beetje gewoon waren geworden) zou Leuven gewoon een "suburb" van Brussel kunnen zijn. De trein brengt er ons in geen tijd naartoe. We nemen steevast de trein, want met de auto rondrijden in Brussel lijkt ons gekkenwerk, terwijl ik 5 jaar geleden regelmatig alleen met een baby van enkele maanden in de auto door de Bronx naar het hartje van Manhattan reed...
Enkele weken geleden, met het land in volle regeringsformatiecrisis, trokken wij nog eens naar de Belgische hoofdstad. Niet om daar met onze driekleur te gaan wapperen of een ander politiek statement te maken, maar wel om er wat grensoverschrijdende cultuur op te snuiven. De Europalia tentoonstelling "Het Meesterlijk Atelier" in BOZAR was ons doel. We combineerden het met een avondje op de Zavel, waar er gezellige "city chice" sfeer hing in de exclusieve winkels die dat weekend een laatavondopening hadden. Zo op een winterse avond door de Flamant Concept Store wandelen bijvoorbeeld, dat had wel iets. S. had nog nooit van Flamant gehoord, maar was meteen fan! We begonnen luidop te dromen over al de boeken die we in zo'n kast zouden kunnen stoppen en wat voor creatieve meesterwerken we zouden schrijven aan zo'n bureau. Het prijskaartje en het feit dat ons appartement veel te klein is voor zo'n imposante meubels konden even de pret niet bederven. Daarna belandden we in een wijnbar,waar een Hollander een Duvel probeerde te bestellen en verontwaardigd was toen dat niet bleek op de kaart te staan (!). Daarna probeerden we een Thais restaurant, dat er heel nieuw en trendy uitzag. Vlaams spreken bleek hier geen optie, en ook het Frans van de Aziatische opdienster was maar zus-en-zo. Dus schakelden we over op Engels. Wat later op de avond kwam de gastvrouw ons de rekening brengen waarbij ze zich verontschuldigde voor het feit dat ze geen Nederlands sprak. Zelden zoveel goodwill in Brussel gezien en gehoord naar Vlamingen toe. Ik stoor er mij niet aan die paar keer per jaar dat ik in Brussel kom. Principieel begin ik altijd in het Nederlands, maar als dat niet lukt oefen ik mijn Frans en S. die schakelt dan steevast over op Engels. Engels, dat levert in Brussel allang geen grote problemen meer op. Er is een grote (en niet onbemiddelde) expat gemeenschap vooral bestaande uit EU-medewerkers, die niet veel zelf koken en die graag geziene gasten zijn in de Brusselse restaurants. Enkele maanden geleden troondde mijn Spaanse vriendin -die in Londen woont - me mee naar een heel toffe buurt voor een etentje in Brussel. Ik ben er al aan gewend dat zij -omdat ze enkele jaren voor de EU werkte en nu nog regelmatig komt lobbyen bij de Europese instanties- Brussel beter kent dan ik. Ik heb nog altijd heel leuke herinneringen aan een weekend (al bijna 10 jaar geleden) waarin zij mij samen met enkele collega's van haar op sleeptouw nam door Brussel. Ik was de enige Belgische in het gezelschap, dat voor de rest bestond uit een Finse, een Hollandse, een Spaanse en ik-weet-niet-meer-welke- andere-nationaliteit. Het was nochtans ik die me de buitenlander voelde, want ik had geen idee door welke straten we wandelden, kende de restaurants en cafes niet, terwijl zij er vaste klanten leken. En ik voelde me helemaal de buitenlander toen ik gewoon gepast betaalde voor mijn eten, terwijl de anderen een ruime fooi gaven! (Waarschijnlijk nog een reden waarom de expats graag geziene gasten zijn in de Brusselse horeca). Sinds onze terugkeer uit de US, doen we het regelmatig: zo'n dagje of weekendje "brusselen". Het is een goed surrogaat voor de zondagse brunch en museabezoekjes die we in NY deden. We woonden toen verder van Manhattan dan wij nu van Brussel wonen.
En de tentoonstelling? Wel, die was zeer geslaagd omdat ze echt een indrukwekkende hoeveelheid meesterwerken van groot en klein formaat, van kunstenaars met ronkende namen en van andere die in de vergetelheid zijn geraakt, samenbrengt, alles op een coherente manier voorstelt en je laat zien dat "Europa" niet zomaar louter een absurd idee is van politici die ons willen meer doen betalen door de Euro in te voeren. Het leeft al veel langer dan vandaag. Een mooier uithangbord dan deze collectie kunstwerken en de erbij horende verhalen kan de Europese gedachte zich moeilijk voorstellen. Of zie ik het weer allemaal te positief? Mijn favorieten van de tentoonstelling? De Keltische kunstvoorwerpen en de miniaturen in de eerste kamers en een beeld gemaakt door Nikolaas van Leiden in de 15de eeuw in zandsteen. Tot 20 januari kan u ook nog gaan kijken en wat brusselen.

klassiek

Wie regelmatig op mijn blog langskomt of mij kent, weet dat ik heel graag in Leuven woon. Maar het kan altijd beter en als er iets is dat nog beter kan, is het wel het culturele aanbod in Leuven. We hebben hier geen Bozar of Elisabethzaal, geen SMAK of Paleis voor Schone Kunsten,... Maar op 24 september was er een klassiek concert om je vingers van af te likken. Tickets al maanden op voorhand geboekt voor het openingsconcert van Novecento, want niemand minder dan deFilharmonie olv Philippe Herreweghe zouden naar de stadschouwburg komen en ze zouden pianist Leif Ove Andsnes meebrengen. Van die laatste had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, maar het is een grote naam voor de kenners. En inderdaad, hij stelde niet teleur. Wij zijn dus absoluut geen experts, luisteren niet heel de dag naar Klara en hebben geen uitgebreide collectie klassieke muziek in huis. Maar toch kunnen we heel erg genieten van zo'n avondje klassiek. Nochtans zijn we er niet mee opgegroeid. Bij mij thuis beperkte het muzieke aanbod zich hoofdzakelijk tot Radio 2 en mijn eerste kennismaking met klassieke muziek (of wat erop leek) was in zondagse mis op TV waarnaar mijn grootmoeder keek. Daar speelde af en toe iemand op een dwarsfluit en zo heb ik dan op mijn 8ste mijn ouders de oren van hun kop gezaagd tot ik zelf op dwarsfluitles mocht want ik wilde de nieuwe Berdien Stenberg worden. Ik heb het tien jaar volgehouden en graag gedaan, maar ik was zeker geen groot talent.
De muzikale smaak van s. werd vooral beinvloed door zijn oudere broers. Hij pulkte naar 't schijnt ooit wat op een basgitaar, maar daar heb ik nooit life bewijs van gezien of gehoord. Toen ze wat ouder waren, werden ze bluesfans. Zo leerde ik via s. BB King en zijn Lucille, Stevie Ray Vaughan, Robert Cray en Bonnie Raitt, en nog veel meer obscure bluesgroepjes kennen en ging regelmatig mee naar het bluesfestival in Peer en optredens in de Banana Peel. Niet echt meteen de plaatsen waar ik veel andere meisjes van tussen 18 en 21 tegenkwam. Maar ik leerde die muziek echt apprecieren. Maar ik ben wat muziek betreft een beetje een alleseter. Ik lust ook wel popmuziek, wereldmuziek, ... Ik ben er weinig mee bezig, maar sta open voor vanalles. Dus ook voor klassiek. De Peer Gynt Suite van Grieg was mijn allereerste kennismaking met echte klassieke muziek. Het was jaren later dan ook de eerste klassieke CD die ik kocht toen ik in Londen studeerde. En toen ik per toeval vorige week woensdag even naar Klara luisterde hoor ik daar dat een zekere Leif Ove Andsnes te gast was (jawel, die we dus in Leuven hadden bezig gezien en gehoord) om te vertellen over zijn landgenoot Edvard Grieg want Grieg blijkt dit jaar precies 100 jaar geleden te zijn gestorven en in de wereld van de klassieke muziek is zo'n verjaardag van een overlijden bizar genoeg altijd een reden om er een extra feestjaar van te maken. Enfin, dit maar om te zeggen dat ik vorige week echt wel de kriebels voelde om me wat meer te verdiepen in klassieke muziek. Dus nog iets om toe te voegen aan "wat te doen na het doctoraat"-lijstje. Vanaf de eerste noot klonk het werkelijk schitterend die avond in de stadschouwburg. In tegenstellig tot wat je als leek misschien zou denken, is zo'n klassiek concert echt nooit vervelend. Er is ten eerste de overweldigend mooie muziek, waarvan ik me steeds opnieuw verbaas dat het zo haarscherp klinkt live uitgevoerd. Je moet zeker af en toe even de ogen sluiten om de visuele prikkels uit te sluiten en zo je gehoor optimaal te laten genieten, maar je kan ook elk van de muzikanten individueel observeren. Ik vind het enorm intrigerend om te bedenken dat die mensen leven van en voor de muziek, hoeveel ze daarvoor hebben moeten studeren en oefenen, hoe ze die hele stukken uit het hoofd kennen, hoe ze precies weten wanneer ze moeten invallen, hoe ze zich waarschijnlijk blauw ergeren aan de kuchende mensen in het publiek, hoe ze daar zo helemaal kunnen opgaan in hun uitvoering,... Ik vraag me dan af hoe dat zit in zo'n orkest: verdient de man die maar af en toe eens op zijn hoorn moet blazen of die met zijn piccolootje alleen even vluchtig moet tussenkomen evenveel als de violisten die het hele stuk door aan de beurt lijken te zijn? Het was overigens de eerste keer dat ik dirigent Van Herreweghe bezig zag. Hij is niet meteen de meest typische dirigent, zou ik denken. Heel aparte stijl. Vooral zijn voor dit beroep perfect geschikte handen vielen me op. Hoe wordt een mens topdirigent? Ik zou het begot niet weten, maar ik weet wel dat het goed is dat er mensen zijn die zich daarop toeleggen, zodat wij dan af en toe heel even kunnen wegdromen als zij in Leuven of omstreken passeren met hun muziek. Het heeft voor mij altijd iets luxueus, iets van ultieme verwennerij, iets zoals nippen van een glaasje heerlijke champagne, of het laten smelten van een Neuhauspraline op je tong, zo'n klassiek concert. Het neemt je mee naar een andere wereld. De sfeer is er ook altijd bijzonder. Je ziet er opgedirkte oude dametjes en heren, de stoelen zijn altijd wel een beetje oncomfortabel, mensen zoeken hun genummerde plaatsjes, er is wat gekuch en gefluister, iemand zet nog vlug zijn gsm uit, en dan komt 1 of andere dame of heer met mooie dictie aankondigen dat we naar dat en dat stuk gaan luisteren, en dan plots weerklinkt de eerste noot, en lijkt het even of alles in de wereld even perfect is als die hemelse muziek.