En dan is er soep

Gedachten die door mijn hoofd flitsten toen ik daarnet in de keuken het avondeten klaarmaakte of beter gezegd 'in elkaar flanste':
-Jeezus, wat is het hier een bende, een troep, een varkensstal,... De keuken lijkt momenteel op een soort oorlogszone waar net een bom is ontploft of om het in natuurramp termen uit te drukken: het lijkt of Xynthia hier net is voorbijgeraasd.
-Al bij al misschien toch niet zo slecht dat Manlief op zakenreis is nu dat ik volop in de aanloop naar mijn vertrek naar Rusland zit: hij zou zich blauw ergeren aan de rommel in de keuken, de her en der rondslingerende papieren en boeken en mijn vorm van 'organisatie' die eerder op als een kip zonder kop rondlopen lijkt.
-Toch jammer dat hij er niet is: hij zou de keuken misschien beginnen op te ruimen omdat hij niet tegen zo'n hoge graad van wanorde kan ;-) En hij zou me op tijd naar bed sturen erover wakend dat ik niet tot een kot in de nacht achter mijn computerscherm zit door te werken (wat niet wegneemt dat hij dat op zeer regelmatige basis zelf ook doet)
-Mmm lekker... lang leve mama, die zo lief was om zondag een grote kom heerlijk verse soep mee te geven en gekookte patatjes, die ik nu alleen maar hoefde op te warmen. Hier hoor ik eerlijkheidshalve bij te vermelden dat ik vroeger, heeeel lang geleden het type vrouw die haar gepensioneerde moeder soep liet maken om dan gewoon op te warmen voor haar gezin ronduit lui vond. Ik zag dat hier en daar in mijn omgeving gebeuren, maar had zelf een moeder die niet ging uit werken en die elke dag verse soep op tafel toverde (meestal gemaakt met groenten rechtstreeks uit de moestuin.) Boy oh boy, wat zijn mijn ideeen over die moeders nu veranderd tegen de tijd dat ik een tiener was! Ik vond toen dat die vrouwen het recht niet hadden om hun moeders zo te 'misbruiken' voor kinderopvang en soep. Nu doe ik het zelf en heb ik er soms nog wel gewetensproblemen mee omdat ik liefst zo weinig mogelijk afhankelijk ben van anderen. Maar enkele tegenargumenten: als ik zelf soep maak, is die nooit zo lekker als die van mijn moeder; ik heb zelf geen moestuin; die soep is een goeie manier om toch groentenvitamientjes te eten als er geen tijd is om veel te koken en tijd om te koken heb ik te weinig en last but not least... mijn moeder is gelukkig als ze Dochterlief hoort verkondigen dat ze de soep van oma zoooooo lekker vindt.

als de vrouw des huizes niet thuis is

Ik weet echt niet wat er met die maand september is gebeurd. In mijn hoofd lijkt ze nog maar net begonnen, maar de kalender vertelt me dat ze er al bijna op zit. Het was in elk geval een maand met veel reizen naar mijn normen: 6 vliegtuigvluchten in 2 weken tijd, dat is echt niet van mijn gewoonte. Nudat de twee conferenties achter de rug zijn, kijk ik er tevreden op terug. Ja, ik zeg het niet zonder trots: ik heb dat goed gedaan daar in Duitsland en Rusland. Het was hard werken om het allemaal klaar te krijgen en ook alles achter de schermen van het gezin te organiseren. Anders dan wanneer manlief op reis gaat voor het werk, moet ik bij mijn afwezigheid toch de nodige instructies achterlaten opdat alles aan het thuisfront op wieltjes zou verlopen. Tenminste, dat is hoe ik daarover denk. Dus er lagen per dag aan te trekken stapeltjes kleren klaar, de frigo werd goed gevuld met gezonde-doch-eenvoudig-te-bereiden maaltijden, post-it notes en fluostift moesten papa herinneren aan het tekenen van de schoolagenda, het vullen van brooddozen, adressen van muzieklessen en verjaardagsfeestjes, en de cadeautjes die naar die feestjes moesten worden meegenomen lagen ook al netjes klaar. Het verliep allemaal goed, vlekkeloos zou ik niet zeggen, maar goed. De wasmand puilde uit bij mijn terugkomst, de frigo was helemaal leeg en dochterlief had een wel erg rare combinatie kleren aan (voor de dag waarop ik terugkeerde had ik geen stapeltje klaargelegd). Maar kijk, ze hadden zich goed gered zonder mij. Het deed me beseffen dat ik -zoals veel andere vrouwen- mezelf een heleboel stress zou kunnen besparen door niet te verwachten dat alles volgens mijn regels verloopt als ik er niet ben. Dat het ok is dat de kleur van de kousen van dochterlief echt niet past bij het rokje dat ze heeft aangetrokken en dat papa haar meenam om pannenkoeken te eten in plaats van boterhammen en dat ze wat meer dan anders op de computer heeft mogen spelen omdat papa dat zelf ook zo leuk vindt. Mezelf wat minder onmisbaar vinden op zo'n momenten, dat zou echt niet slecht zijn. Me over die dingen aan het thuisfront druk maken vreet immers alleen maar energie, die ik broodnodig heb om te focussen op mijn werk. Dus, thuisfront, jullie zijn gewaarschuwd: mams zal heus nog wel op reis gaan en dan laat ze jullie meer aan jullie eigen lot over. Ze heeft er alle vertrouwen in dat jullie dat goed zullen doen. Alleen nog zichzelf overtuigen dat ze dan gerust even de touwtjes uit handen mag geven, dat wordt nog een ander paar mouwen voor deze controle-freak.

Oranje Spichtwandeling

Onderstaande foto werd gemaakt tijdens een heel mooie wandeling die we zondagnamiddag maakten. We volgden de oranje route (die op enkele punten aangeduid was met geel) met vertrek-en aankomst aan het gemeentehuis van Lubbeek. We kenden de omgeving niet en werden aangenaam verrast door het heel afwisselende landschap met enkele behoorlijke niveauverschillen waardoor de route van 4 km ons leidde. Voor rasechte wandelaars (zoals mijn schoonouders) kwalificeert die afstand niet eens als echte wandeling. Maar voor pure ontspanning en voor de benen van Dochterlief (die als een uitgelaten hondje haast de dubbele afstand aflegde omdat ze overal wilde opklimmen en zijpaadjes uitproberen) precies lang genoeg. In tegenstelling tot de kilometervreters, staan wij graag even stil om naar de vogels te luisteren of een dode pad van dichterbij te inspecteren (toch niet al te dichtbij in mijn geval) of naar de ontluikende bosanemoontjes te kijken. Aan een cafe aan de dorpskerk op het einde van de wandeling deden we ons eerste terrasje van 't jaar. Zalig. Ik vond de wandelroute op de website van Natuurpunt (met plezier maak ik hier wat reclame voor die organisatie waarvan ik het werk al jaren ken).

lente

 

en de prijs voor de hardwerkende Vlaming gaat naar...

Uit Knack Nieuwsbrief (door Ann Peuteman en Ewald Pironet, 08.01.2008):

De prijs voor de hardst werkende Vlaming gaat naar de hoogopgeleide vrouw die voltijds werkt, kinderen heeft en tussen de 30 en de 50 jaar oud is. Want vrouwen draaien nog altijd op voor het gros van het huishouden. Daardoor ligt de werklast van vrouwen ruim drie uur per week hoger dan die van de mannen. 'De nieuwe man bestaat misschien wel,' zegt Luc Sels, hoogleraar aan de faculteit economie van de K.U.Leuven., 'maar hij laat zich leiden door zijn vrouw: hij is de huishoudhulp die zij kan inschakelen. Zij is de dirigent, en dat is ook de meest stresserende rol. Vooral omdat ze zelf ook nog verschillende taken moet uitvoeren.'

Tja, eigenlijk verbaast deze vaststelling me niet het minst. Heel herkenbaar. Manlief is best wel bereid om af en toe een handje toe te steken in het huishouden. Ik geef het graag toe: hij kuist beter dan ik en is een stuk minder rommelig dan de meeste echtgenoten van vriendinnen! (iets waar die vriendinnen jaloers op zijn, geloof ik). Maar ik blijf, zowel thuis als op het werk, de coordinator, degene die alles organiseert -van het plannen van de kinderopvang in schoolvakanties tot het afhalen van de nieuwe creditcard van manlief omdat hij geen tijd heeft om tijdens de openingsuren van de bank daarvoor langs te gaan - en dus ook een hele waslijst vaak niet erg in het oogspringende klusjes zelf doet. Niet altijd een erg dankbare job. S. en mijn baas maken er zich gemakkelijk van af door te zeggen: oh maar jij hebt veel organisatietalent! Ok, dat is een leuk complimentje, maar dat is het dan ook. Trouwens, als s. in het buitenland zit of tot middernacht achter zijn computer werkt, blijft er natuurlijk niet veel tijd over om nog bij te springen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het artikel verdergaat met te zeggen dat:

Vaak is het niet de drukke baan op zich die voor stress zorgt, maar wel de combinatie met het huishouden en de opvoeding van de kinderen.

'Zonder het te beseffen, werden we bijzonder veeleisend voor onszelf. We moeten in alles kunnen scoren, leggen ons voortdurend deadlines op en hebben - onder meer door de files - minder vat op ons tijdgebruik.'
Dat laatste is 1 van de dingen die wij heel bewust uit ons leven zoveel mogelijk hebben gebannen. We hebben een hoge prijs betaald voor een relatief kleine woning in de stad -maar voor ons meer dan ruim genoeg, omdat we echt binnen fietsafstand van allebei onze werkplekken en de school en winkels willen wonen. Ook zonder files, al meer dan stress genoeg, dank u. Ikzelf lijd (of beter:leed) ook erg aan het "weekends-boordevol-plannen"syndroom. Daar heb ik komaf mee gemaakt. Bewust worden weekends blanco gelaten op de kalender en zelfs de hele kerstvakantie werd zo rustig mogelijk gehouden. Dus bij deze onze excuses aan onze vrienden tegenover wie we ons niet erg sociaal hebben opgesteld. Uitnodigingen werden vriendelijk afgewimpeld. Dat wrong wel een beetje, maar het resultaat was het waard. Uitslapen, tot na de middag in pyama rondhangen, krant/boek lezen, wat bezig zijn met het verder inrichten van ons appartement, samen naar een film kijken, kokerellen... cocooning op zijn best was dat.

Het besluit van het artikel klinkt niet meteen bemoedigend voor mij:
'Heb je een job, dan kun je er maar beter voor zorgen dat je tegen je 35e carrière hebt gemaakt, want anders kunnen je kansen al verkeken zijn. De arbeidsmobiliteit is nog nooit zo laag geweest als vandaag.'
Maar, he, op elke regel moeten er uitzonderingen zijn... dus wacht maar: here I come (als het doctoraat ooit afgeraakt...)

goede voornemens

Misschien vindt u dat allemaal maar niks, zo van die goede voornemens maken bij het begin van een nieuw jaar, omdat u uit eigen ervaring weet dat het meestal gewoon bij goede voornemens blijft. Wij doen er dit jaar wel aan mee, al was het al alleen maar omdat dochterlief enthousiast mee doet met het maken van "resolutions". Op haar lijstje staan: niet meer duimen (dat wordt zeker geen makkie), minder tv kijken (onder zachte dwang zijn we vooral het ochtendlijke "ketnetten" aan het afbouwen), meer gaan fietsen (maar dan moet ze eerst een nieuwe fiets krijgen van ons, want ze trapt met haar knieen tegen het stuur van haar huidig fietsje omdat ze in 2007 gegroeid is als een kool) en leren lezen en schrijven in het eerste leerjaar (iets waar ze naar uitkijkt). Op het lijstje van s. staat met stip op nummer 1- helemaal niet zo origineel - : vermageren. Ik probeer hem duidelijk te maken dat hij niet zozeer moet dieten door gewoon op het werk lunch over te slaan (wat hij nogal eens doet en dan valt hij 's avonds om van de honger en eet alles op wat hij in de kast vindt...) Er mogen wel een paar kilootjes af bij hem, de vele restaurantbezoekjes voor 't werk en voor plezier hebben geen gunstig effect op de omvang van zijn buikje. Maar het belangrijkste is dat hij meer gaat sporten. Hoe hij dat in zijn drukke agenda gaat inbouwen, dat zal de grote uitdaging worden. "Meer weekendjes met mama weggaan", zei hij ook toen dochterlief hem vroeg naar zijn goede voornemens. Dat vind ik nu eens een goed voornemen, waar ik hem met plezier ga aan herinneren. En de mijne? Mijn voornemens zijn groots en klein tegelijkertijd. Aan prinses heb ik beloofd: meer knuffelen (doen we al heel veel, maar mag altijd nog meer), meer samen gaan lunchen (heb ik recentelijk 2 keer met haar gedaan tijdens haar en mijn middagpauze, waarna ik met nieuwe energie weer ging werken en zij vrolijk weer naar school ging), meer verhaaltjes voorlezen (maar dat doe ik ook al elke avond, behalve als ik stikkapot ben, dan neemt papa het vertelritueel over. Ik beleef er evenveel plezier aan als zijzelf). Mijn doctoraat... Maar dat is niet echt een voornemen, dat is gewoon iets dat ik zal doen. Punt uit. Goede voornemens moeten te maken hebben met iets wat je gaat veranderen. Wel, ik ga proberen minder plannen te maken, minder te moeten van mezelf, meer te mogen, meer te genieten van het moment, meer dingen op me af laten komen, niet alles te beredeneerd doen, soms gewoon ook eens durven "niks" doen, een hele namiddag, een hele avond, een heel weekend lang... Ik hoop van harte dat u -als u daar net als ik heel slecht in bent- in 2008 het pure genot leert kennen van even aan geen enkel voornemen te denken.

dreaming of a white christmas

Elk jaar doe ik het tegen beter weten toch stiekem telkens opnieuw: dromen van een witte kerst. Gisteren en eergisteren deed de natuur wel erg haar best om er als een prachtig winterlandschap bij te liggen om iedereen in kerststemming te brengen. Fijnstof en smog, daar leken al de autobestuurders op zoek naar een parkeerplaatsje in de binnenstad zich weinig van aan te trekken, want die cadeautjes moesten natuurlijk nog worden gekocht. Wij gingen met de bus, recht op ons doel af: de Fnac, waar het natuurlijk gigantisch druk was met lange rijen aan de kassa. Prinses hield angstvallig mijn hand vast, bang dat ze mama zou verliezen in die grote mensenzee. We hadden onze keuze snel gemaakt: vorige week had onze radio/cd-speler de geest gegeven. En nu we 2 weken veel tijd met ons gezinnetje thuis zullen doorbrengen wilde ik echt perse een nieuwe in huis, al was het alleen maar omdat dochterlief dan de cd met kerstliedjes tot vervelens toe zou kunnen draaien en ik tussendoor pogingen doe om Music For Life wat te volgen, de enige tijd van het jaar dat ik de knop nog eens richting Studio Brussel draai. De lange rij aan de kassa ging aangenaam verrassend vlot vooruit. Even later voelde de winterkou heerlijk verfrissend aan na de drukkende winkelwarmte. Zowel heen- als terug nog geen minuut op een bus moeten wachten. Radio direct geinstalleerd, prinses heeft onmiddellijk gejinglebelled en 'we wish you a merry christmas' meegekeeld tot aan het avondeten. Daarna hebben we ons in de zetel neergeploft en alledrie samen naar de samen met de radio aangeschafte DVD "Happy Feet" gekeken. De eerste keer dat we zo alledrie samen naar een "familiefilm" keken. Een film met verschillende lagen in het verhaal waar de mama's en papa's zeker andere dingen uithalen dan de kinderen. Technisch ook heel knap. Niet voor niks, de Oscarwinnaar voor beste animatiefilm. Enkele scenes vond prinses een beetje eng, dan kroop ze heel dicht tegen me aan. Maar bij andere scenes lachte ze het vrolijk uit en na de film stond ze al tapdansend op haar happy feet haar tanden te poetsen. Een perfect begin van de kerstvakantie als je 't mij vraagt. Zo wil ik nog wel een paar dagen: gewoon ontspannende dingen samen doen terwijl de lichtjes in de kerstboom branden. Have yourself a merry little Christmas!

op een zondagnamiddag in de speeltuin

Een zondagnamiddag rond 16u30 een paar weken geleden. Ik ben met dochterlief in het Provinciaal Domein van Kessel-Lo. Ze leeft zich uit op de speeltuigen, hangt aan touwen, klimt, glijdt, loopt, springt, kortom: ze amuseert zich. Ik kijk toe vanop een bankje in de buurt. Er zijn veel kinderen, het is er vrolijk druk. Papa is thuisgebleven. Hij houdt een siesta, vermoed ik. Het is hem gegund. De speeltuigen zijn nu precies op de maat van onze kleutermeid. Vorig jaar had ze nog moeite met die avontuurlijke dingen, maar nu geniet ze volop. Voor mij geen siesta-tijd. Ik laat N. geen 2 minuten uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Ik ben het bezorgde moedertype. Hou mijn hart vast als ze halsbrekende toeren uithaalt. Wat een schril contrast met de mama die op het bankje naast mij zit, bedenk ik. Zij zit rustig een boek te lezen. Ik wou dat ik wat van haar karakter had en zo onverstoord een boek kon zitten lezen terwijl mijn kind in een speeltuin speelt. Bovendien ziet deze vrouw er perfect uit. Ik zit daar met een jeans en t-shirt en totaal onmodieuze, no-style sandalen van dit merk. De ideale outfit om straks op de terugweg naar de parking nog mee even in de zandbak te spelen of aan de waterspeeltuigen halt te houden, of desnoods, dochterlief achterna te klimmen als ze ergens plots niet meer afdurft... De collega-mama heeft stijlvolle schoentjes met hak aan en zwierige zomerse kleren, die wel eens zouden kunnen scheuren als ze achter haar kroost aan moet rennnen. Het boek en enkele andere spulletjes heeft ze in een zakje van 1 of andere chice kledingzaak meegebracht. Ik heb ook spulletjes bij: een koek en een flesje water, papieren zakdoekjes en nog enkele andere praktische hebbedingetjes heb ik een helemaal niet zo stijlvolle, maar wel praktische grote handtas bij. Had ik toch maar wat meer stijl, zoals die vrouw naast me. Haar man komt naast haar zitten. Hij is veel sportiever aangekleed en sleurt een propvolle rugzak mee. Met mijn blik volg ik dochterlief die moeiteloos langs een touw naar boven klimt, met mijn oren volg ik de conversatie tussen het koppel: "Wat heb jij gisteren gekookt?" "Vis, blablabla. En jij?" "Ik heb scampi's gemaakt, heerlijk met kokosmelk en dan heb ik er nog van die speciale tandoorikruiden bij gedaan." "Oh, klinkt heerlijk, je had me moeten bellen." - geen reactie- "Het was Shrek op TV" (ja, daar hadden s. en ik ook even naar gekeken, want we vonden die eerste Shrek-film heel leuk, vooral met de stemmen van Mike Meyers en Eddie Murphy) ... Zo wordt het duidelijk dat die 2 dus apart hebben gegeten, apart tv hebben gekeken, en ook apart wonen. Ondertussen ben ik even naar N. toegelopen, want ze wil perse dat ik dichterbij kom kijken hoe ze van een andere glijbaan naar beneden zoeft. Terug op het bankje is de kleine van het koppel er ook bij: het is nog een kleine uk (een jaar of 2, schat ik) "Is hij dan nog altijd niet droog?" vraagt zij, terwijl papa in zijn rugzak een propere pamper zoekt. "Op welke leeftijd is dat dan?" vraagt zij, onbegrijpend. Nu wordt alles duidelijk: dit is niet de mama van uk. Dit is de vriendin van de papa. Zij is dus helemaal geen collega-mama. Vandaar de onberispelijke outfit, het onverstoorbare lezen, de veel te kleine zak met alleen maar eigen persoonlijke spulletjes! Het is dus het weekend dat uk bij papa logeert. Terwijl ik een paar minuten geleden nog stiekem een beetje jaloers was op deze zo perfect uitziende vrouw, bedenk ik nu dat deze vrouw nog veel moet leren: neen, ukkies van 2 zijn nog niet uit de pampers; neen, als je voor hen kookt maak je best geen scampi's met tandoorikruiden, maar liever kip met appelmoes; neen, hoge hakken zijn niet het ideale schoeisel in een speeldomein. Vriendin-van-papa heeft nog veel werk om het hart van kleine uk te veroveren. Hij klampt zich vast aan papa. Zij gunt hem (kleine uk, bedoel ik) niet veel aandacht.
Een paar dagen voordien zaten wij in de pizzeria ook al naast zo'n papa-met-vriendin en zijn kids. Vriendin duidelijk minstens 15 jaar jonger, half flirtend met de Italiaanse ober terwijl ze haar beste Italiaans bovenhaalde, gestresste papa die tijdens het etentje meer dan 1 keer zijn gsm moest beantwoorden, duidelijk 1 van de eerste keren dat hij met vriendin EN kids erbij uit ging eten. Zoon van een jaar of 9 had het over de lotto winnen. Vriendin van papa vroeg wat hij met dat geld zou doen? Daar moest de jongen niet lang over nadenken: "10.000 aan mama, 10.000 aan papa, en o ja, ook nog een beetje voor jou", was het antwoord. Die nieuwe mama's kunnen dan misschien wel met hun looks het hart van de papa's hebben veroverd, voor de kinderen moeten ze met meer over de brug komen dan een kort rokje, hoge hakken en slanke taille. Ben ik ouderwets op dit vlak? Vast wel. Er zijn zeker veel nieuwe mama's die hun rol met glans vervullen, maar deze 2 exemplaren die ik toevallig tegenkwam, hadden nog veel werk voor de boeg. Ik wens ze van harte veel succes.