Bleekjes

Het debat tussen Sarkozy en Hollande volgde ik vorige week in Rabat op TV waar dat debat door zowat alle Marokkanen met argusogen werd bekeken. Slappe koffie, dat is het eerste waar ik aan denk als ik Francois Hollande zie; zo (letterlijk en figuurlijk) bleekjes in vergelijking met zijn ex Segolene Royal (wat zou een vrouwelijke president als haar Frankrijk toch goed hebben gestaan!) en zijn tegenstander Sarko (waarvan ik het 4 jaar lang niet kon nalaten telkens als ik hem zag aan een fake Napoleon te denken). Maar kijk, het is niet omdat een politicus niet veel charisma uitstraalt, dat hij geen goed politicus is (Herman Van Rompuy doet het bijvoorbeeld niet zo slecht). Dus doe ik mijn uiterste best om niet te veel te beoordelen op basis van eerste indrukken en redevoeringskracht en hoop ik voor Frankrijk en voor Europa dat de nieuwe Franse president alles in goede banen zal leiden en zijn belofte om vooral werk te maken van verbeteringen voor de "jeunesse" en "justice" zal waarmaken.

kleiner dan een boterham

Het raakte mij echt, deze tekst die ik vanmorgen op de adventskalender van Welzijnszorg las. Joke Van Leeuwen is een echte woordkunstenares. De problematiek des te schrijnerder met dit winterweer.

Zonder
Acht keer heb ik de bomen kaal zien worden,
acht keer heb ik de bomen vol zien worden.
De zetel die ik vond, is wankel.
En ik versta alles: de vermaning van een man achter glas,
de kreet van een kind op een schommel.
Ik inspecteer mijn handen nu die niet werken mogen,
ik controleer mijn hoofd of daar nog iets vertakt.
Ze zeiden vroeger als ik niesde:
nu komt het allemaal in orde.
Ik nies de hele winter.
Mijn zus heeft wel papieren,
mijn zus heeft nu een kaartje
kleiner dan een boterham.
Ai, als ik eens een zetel had die zachter voor mijn rug was
en dat ene, kleiner dan een boterham.

Joke Van Leeuwen, Kruisweg van de immigrant

ook hier valt niet aan te ontsnappen

Jullie zullen het hebben geweten of de Rode Duivels nu meedoen of niet: ook aan het WK voetbal valt niet te ontsnappen. Dankzij deze enthousiasteling krijg ik er alvast ook een beetje zin in. Iemand zin om zich aan een pronostiekje te wagen over wie de finale zal spelen?

er valt niet aan te ontsnappen

U had toch niet gedacht dat ik samen met Stijn Meuris had afgehaakt? Dat ik hier wegens hoog 'ik ben dat gedoe kotsbeu' gehalte zou oproepen tot een boycott van de verkiezingen? Of dat ik hier helemaal geen politiek zou tersprake brengen? Wel, eerlijk gezegd, heel even leek me dat discours van Meuris heel aanlokkelijk. Het zat (en zit nog steeds) me ook tot hier (en ik wijs nu echt naar een hoogte ver boven wat ik aankan) met dat politieke geleuter en die non-activiteit. Maar ik kwam al vrij snel tot de conclusie dat steen en been klagen en zagen en passief toekijken niet tot een oplossing leidt (wat zijn wij Belgen daar toch goed in). Bovendien ben ik in mijn dagdagelijkse beroepsleven net iets teveel bezig met politiek in landen waar het met de democratie zo erg is gesteld dat ik het zonde zou vinden om mijn eigen kiesstem niet te gebruiken. Want laat ons even duidelijk zijn: ja, ze hebben er hier een ongelooflijk, eigenlijk ontoelaatbaar boeltje van gemaakt; maar neen, dat betekent gelukkig niet dat hier de democratische principes niet meer gelden.
Dus probeer -ondanks de weerzin die u wellicht voor het hele zootje Belgische politici met mij en menig anderen deelt- toch een oordeelkundige analyse te maken en een doordachte stem uit te brengen. Dat het kijken naar TV-debatten zoals dat van zondagavond daarbij kan helpen, betwijfel ik ten zeerste. Met een applausmeter in de hand lijkt men tegenwoordig te beslissen wie de beste politicus/politica is. Ja, natuurlijk moeten politici hun eigen programma goed kennen en natuurlijk moeten ze hun boodschap in duidelijk verstaanbare bewoordingen aan de man/vrouw op de straat/in de luie zetel achter het tv-scherm kunnen overbrengen. Maar er is meer nodig dan enkele rake oneliners en verbale agressiviteit om ons uit de politieke impasse te leiden.
Om nog maar te zwijgen over al dat gegoochel met cijfers (blijkbaar een trend die uit Nederland nu ook naar hier komt overwaaien). Elk verkiezingsprogramma moet 'becijferd' zijn. Ja, het lijkt me niet meer dan normaal dat men niet meer mag beloven aan de kiezer dan wat haalbaar is, maar moet er op elk voorstel nu echt een cijfer geplakt worden? Het gaat toch om bedragen waarvan mijn hoofd (en dat van de gemiddelde Belg samen met mij, geloof ik) begint te duizelen. Een miljoentje hier, een miljardje daar en huppakee de rekening is klaar.
Enfin, genoeg gepreekt. Ga heen en stem met uw verstand (en ook een beetje met uw hart)!

5 minuten politieke moed

Nu zou u het toch stilaan moeten weten. Voor wie u gaat stemmen zondag, bedoel ik. Ik vind die reclamespot waarin zo een aftelrijmpje wordt gebruikt dat eindigt met 'op den deze stemme kik" wel origineel en veelzeggend. Ik kan mezelf niet helemaal voorstellen dat een mens totaal ondoordacht een stem uitbrengt, maar een heel aantal mensen hebben waarschijnlijk al een tijdje mentaal afgehaakt na het politieke circus dat we in ons land te zien kregen. En dan nog interesse opbrengen voor zo'n-ver-van-mijn-bed show (tenminste dat denken velen toch) als de Europese verkiezingen? Pfff. We hadden het er nog over onder collega's, dat het politieke moed vergt om het Europese project te verdedigen tegenwoordig, want kritiek spuien op Europa slaat veel meer aan bij de mensen. Wel, ik beken kleur: ik ben een "Europeanist", zoals ik ooit eens door een Amerikaan tijdens een discussie aan Columbia University werd genoemd en dat was in zijn eigen ogen zeker geen compliment! Maar hey, het kan erger: werd Obama niet door het McCain team een 'Communist' genoemd ergens in het heetst van de strijd?

Enfin, moest u nog niet weten voor welke partij te stemmen, dan brengt de stemtest van de Standaard misschien raad. Die stemtest kan in deze verkiezingscampagne waarin kandidaten erg hun best lijken te doen om het vooral niet over moeilijke thema's en netelige kwesties te hebben, toch een beetje een leidraad bieden.

Ik kan nog wel even doorgaan, maar ik vrees dat u al geeuwend heeft afgehaakt wegens politieke desinteresse. Uw volste recht natuurlijk! U heeft beslist heel wat andere dingen aan uw hoofd. Het gras maaien, examens opstellen of verbeteren, naar Roland Garros kijken, blokken (al vermoed ik dat er weinig studenten tussen mijn lezerspubliek zitten), belastingsaangifte invullen, ... Doen, zou ik zeggen, maar terwijl u Federer of Safina (mijn favorieten) aanmoedigt, door de gangen bij Brico loopt op zoek naar een cadeautje voor een handige papa, de nieuwe Maes uitprobeert op een terrasje (laat gerust weten wat u ervan vindt als u hem al geproefd heeft), de brooddozen van de kinderen vult met een gezonde lunch of een leerling buist, kan u misschien toch best even nadenken voor wie u op 7 juni gaat stemmen. 5 minuten politieke moed, meer is daarvoor niet nodig. Ik doorbreek mijn blogstilte graag voor deze oproep om een goed doordachte stem uit te brengen. In navolging van de politici, durf ik me zelfs aan beloftes wagen: ik zal er zijn voor u na 7 juni. Hier op mijn blog, wel te verstaan.

schaamteloze vertoning

'k Zat gisterenavond een beetje doelloos te zappen, iets wat me dankzij de combinatie van sowieso weinig tv kijken en digitale tv waarop je meestal wel iets fijns vindt in het aanbod van 'net gemist' of de filmbibliotheek nog zelden overkomt. Ik bleef hangen bij 'voor eens en altijd', want ik was wel benieuwd naar wat voor soort vonken dat zou geven tussen Bart Peeters en Yves Leterme omdat het zo'n complete tegenpolen lijken. En toen zag ik het: die heel beschamende vertoning van Leterme. Zelfs Tom en Michiel wisten niet wat ze ermee moesten aanvangen. Ik kon tot in mijn zetel voelen hoe bijzonder oncomfortabel en ongezellig het daar werd in die studio. Tom, Michiel en Bart deden hun uiterste best om beleefd en vriendelijk te blijven. Leterme was duidelijk maar voor 1 ding gekomen: een beetje lachen, een beetje sympathiek proberen over te komen in de hoop zo wat stemmen te ronselen. Toen bleek dat dat programma niet het hahaha-schuddebuiken-van-het-lachen programma bleek te zijn dat hij verwachtte, weigerde hij mee te werken en wat dieper in zijn ziel te laten kijken. Die man moet dringend iets doen om zijn frustraties kwijt te raken, maar laat hem dat aub niet in de politiek doen. We hebben nood aan leiders, niet aan rancuneuze slechte verliezers. In het programma wordt op een bepaald moment gevraagd welk tv-fragment de gast in kwestie voor eens en altijd zou willen wissen; daarop had Leterme beter geantwoord: mijn optreden in dit programma! Ik kreeg er echt een koud gevoel van van wat die man daar vertoonde, in tegenstelling tot de warmte die de liedjes van Bart Peeters verspreiden. Ja, ik ben fan, van de zanger van Slimmer dan de Zanger wel te verstaan, niet van die kille politicus.

back to the roots

De algemene staat van zinsverbijstering waarin de politici van dit land al geruime tijd verkeren, neemt alsmaar waanzinnigere proporties aan.
Er is een politicus van een liberale partij die een wet wil invoeren die binnenshuis roken in het bijzijn van kinderen verbiedt. En ik die dacht dat liberaal zijn betekent dat men af wil van te veel regelgeving; dat liberalen de inmenging van de staat in het prive-leven tot een minimum willen beperken. Waarom dan een wet invoeren die zou binnendringen tot in de huis- en slaapkamer? Ik vertel u heus geen geheim als ik zeg dat Belgen kampioenen zijn in het niet-naleven van wetten en zeker als de kans op 'gepakt worden' bijzonder klein is. Waarom niet investeren in verder sensibiliseren in plaats van het invoeren van een zoveelste verbod?
En dan is er een politieke partij die beweert de partij te zijn die de familie- en gezinswaarden hoog in het vaandel draagt. Die partij komt met het wetsvoorstel om kinderen niet langer doen financieel bij te springen als hun ouders de kosten van het rusthuis zelf niet kunnen dragen, de zogenaamde onderhoudsplicht. Die last zou dan zo goed als volledig worden doorgeschoven naar de (al zwaar belaste) schouders van de OCMW's. Waar is dan de familiale solidariteit naartoe?
Vreemde manieren om de partijbeginsels in praktijk te vertalen, lijken me dat.
Dat belooft voor de komende maanden wanneer de verkiezingskoorts alleen maar toeneemt... Een beetje beginselvastheid zou niet misplaatst zijn, geachte heren en dames in de politiek. Zo zouden wij, de compleet verwarde burgers, tenminste iets hebben om ons op te baseren bij het maken van onze stemkeuze. Want veel tastbare en concrete resultaten hebben jullie niet te presenteren als houvast voor de kiezer, nietwaar? Misschien is terugkeren naar het basisgedachtengoed van uw politieke partij geen slecht idee, heren en dames politici? Autumn Leaf heeft er absoluut geen probleem mee als u daarvoor wat tijd uittrekt en zich wat gaat bezinnen ver van de camera's en journalisten. Als dat de remedie is om terug wat orde te scheppen in het zootje ongeregeld dat u er nu van heeft gemaakt, neem ik uw tijdelijke stilte er heel graag bij. Journalisten stillen in de tussentijd hun nieuwshonger wel op persconferenties over crisisjes allerhande: een bankcrisisje links of rechts of een identiteitscrisis bij een meidengroepje genaamd K3 (waar ze ook al niet meer beginselvast zijn en nu maar met 2 zijn. Maar heus, voor dat laatstgenoemde probleem hoeft u geen oplossing te bieden in uw verkiezingsprogramma. U kan toch nog geen stemmen ronselen bij Dochterlief. Ikzelf zie een toekomst zonder K3 wel zitten.)

Lost in translation

Voor wie twijfelt aan het nut van de opleiding Slavische talen... Ze hadden duidelijk een goeie Slavist kunnen gebruiken op het State Department.

Poetst u ze tot ze blinken?

Ik niet. Ik doe het zelden tot nooit. Verder dan inspuiten tegen vocht en in hoogdringende gevallen de modder er eens afwrijven met een vod kom ik meestal niet. 'k Had in NY wel eens mijn schoenen willen laten poetsen zo zittend in een zetel in Grand Central terwijl een medemens aan mijn schoenen zou poetsen tot ze glommen (zie foto boven). Maar ik droeg eigenlijk nooit het type schoenen dat daarvoor echt geschikt was. Dus het kwam er nooit van. Zou deze Iraakse reporter de zijne hebben gepoetst vooraleer hij zijn paar eeuwige roem bezorgde? In elk geval lijkt hij wel te hebben geoefend, want de worp is voortreffelijk! 't Zou echt te mooi zijn geweest als Bush letterlijk met wat builen en blutsen van Irak zou thuis gekomen zijn. Waar zou de reporter zijn inspiratie hebben gehaald? Toch niet bij het fameuze schoenenincident van Nikita Chroetsjsjev zeker?

oude krokodillen, sigarenrook en bankbedienden

Ik wil me hier zeker niet te vaak bezondigen aan namen noemen en populisme, maar toch...
voelde ik iets wat nog het best kan worden omschreven als 'leedvermaak' toen ik las dat Etienne Davignon niet werd verkozen in de Fortis Raad van Bestuur. 'k Zag en hoorde die man eens bezig op een conferentie. De arrogantie droop er af. Geen kennis van zaken over het onderwerp waarover hij moest spreken, maar dat weerhield hem niet om grote woorden te gebruiken en ondertussen ostentatief een sigaar (of was het een pijp?) te roken in de zaal waar het verboden was om te roken. Hij leek macht uit te ademen, net als slechte sigarenrook. Stinkende macht, macht met een vieze nasmaak.

Een financiele crisis als deze waar we ons nu op globaal vlak moeten doorslaan heeft naast vele negatieve gevolgen alvast 1 groot positief effect: het heeft een zuiverend effect. Het hele systeem ondergaat een 'cleansing' en dat betekent onder andere dat oude krokodillen als Lippens en Davignon eruit moeten. Zelfs hun krokodillentranen mogen niet baten. Gelukkig maar.

Neen, ik heb geen Fortis-aandelen. De vroegere 'General' en met name de bestuurders ervan zag ik steeds als een symbool van het Belgie waar ik niet van hou, waar je nog een zweem van nostalgie naar het kolonialistische verleden kon bespeuren, of 'de belichaming van het Belgique-à-papa' zoals ik ergens las.

Wil u iets kwijt over de crisis, de belabberde staat waarin uw zuurverdiende opzijgezette centjes zich bevinden?

Nu we het toch over banken hebben. Vandaag zag ik -terwijl ik wachtte tot de printer mijn 10+ rekeninguittreksels printte- hoe 2 zwartgekleurde medemensen door een uiterst onvriendelijke bankbediende naar de automaat werden verwezen toen ze vroegen om enkele overschrijvingen uit te voeren. De Afrikaanse man vroeg nochtans in zijn beste Nederlands of hij daarvoor niet even kon geholpen worden door een bankbediende aan een loket. Het leek erg op een Russische njet, het antwoord van de veel te heftig opgemaakte receptioniste. Nochtans waren de loketbedienden niet bezig met andere klanten... Bedremmeld vroeg de man nog een keer: "Kan het echt niet?" Neen, bleek het antwoord, zonder boe of ba. Dus stonden de twee mannen even later hulpeloos naar de instructies van de automaat te staren. Ik bekeek vluchtig de papiertjes die de printer voor mij had uitgespuwd en waarop mij sec werd meegedeeld dat de rente op de spaarrekening werd verlaagd. Misschien was dat wel de trigger. Ik stond op het punt in een franse colere te schieten over het gebrek aan service dat ik daar aanschouwde en dat volgens mij zelfs niet een klein beetje door discriminatie zou kunnen worden verklaard. (Alhoewel ik moet zeggen dat ook een gewone blanke Vlaming tegenwoordig niet veel meer service moet verwachten in een bank.) Madam de receptioniste zat over koetjes en kalfjes te babbelen met een collega en gunde de hulpeloze mannen geen blik. Maar er was gelukkig 1 loketbediende die het niet langer kon aanzien en naar hen toestapte terwijl hij met een tandpastasmile 'can I help you?' vroeg.

Maar als het goed is, mag het ook gezegd worden: met stip de allerbeste bankbediende in Leuven en omstreken: Rudy in mijn lokaal bankkantoor.

koekjesweer

Regen en wind, een feestdag, waarop er weinig te 'feesten' valt. Dus maakten we er een koekjesbakdag van. Black & white cookies natuurlijk, om de historische verkiezing van Obama te vieren. Ik heb hier in een eerder postje (op 30 mei 2008) al eens mijn liefde voor deze typische New Yorkse koekjes verklaard. Ik vertelde aan Dochterlief over wit en zwart, over Obama, over hoe hij eigenlijk ook een 'black en white'koekje is met een zwarte papa en een witte mama. En Dochterlief bakte (en proefde) enthousiast terwijl ze vertelde dat ze in Karrewiet had gehoord dat die nieuwe president twee dochters heeft en dat die zich zeker niet gaan vervelen in dat grote nieuwe huis waarin ze mogen gaan wonen. De idee van een zwarte familie in het Witte Huis: dat geeft me een warm gevoel op deze winderige herfstdag, 90 jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog.

over zweedse gehaktballetjes en sushi

Naar aanleiding van deze mail die ik ontving:

Beste Autumn Leaf, we willen je zoals altijd op de hoogte houden van het reilen en zeilen binnen Ikea. Maandag 10 november hebben heel wat mensen een bezoek aan onze Ikea woonwarenhuizen gepland. We zullen er daarom alles aan doen om iedereen van harte te kunnen verwelkomen.Omwille van mogelijke vakbondsacties kunnen we op dit moment echter nog niet garanderen dat al onze woonwarenhuizen maandag geopend zullen zijn. Met vriendelijke groeten, je IKEA Family team.

Beste vakbondsmensen,
Mijn echtgenoot is vorige maandag om 9u met de trein naar de luchthaven vertrokken. Sinds er een rechtstreekse treinverbinding Leuven-luchthaven is, maakt manlief daarvan gebruik omdat het goedkoper is dan een taxi nemen (en hij dus wat uitspaart op het budget), omdat het milieuvriendelijker is en niet onbelangrijk: omdat het snel gaat en behoorlijk klokvast (geen file). Alvast dank aan u om op die dag het treinverkeer niet voor de zoveelste keer lam te leggen door vakbondsacties. Mijn echtgenoot is zonder problemen op de luchthaven geraakt. Het treinticket had hij -met mijn hulp- de avond ervoor online gekocht, om aanschuiven aan de loketten te vermijden. Meer dan 24 u later, om precies te zijn 25u en 20 minuten later, kreeg ik een telefoontje van Manlief om te zeggen dat hij op het hotel in Tokyo was aangekomen. Het was een kort telefoontje want telefoneren met een hoteltelefoon is duur en in Japan doet de Blackberry het niet. De internetverbinding op de hotelkamer scheen ook niet te werken, dus verwende hij me met een kort life gesprekje. Hij heeft zijn webcam bij maar het is ons nog niet gelukt om elkaar via de webcam te zien door het tijdsverschil en het drukke agenda aan beide kanten. In Manliefs drukke reisagenda worden er grote afstanden afgelegd. Na 1 dag Japan ging het richting Seoul, morgen naar Taiwan (waar het dan weer een andere tijdszone is) en dan weer terug naar Japan, met verplaatsingen van Tokyo naar Osaka, Kyoto en Hiroshima (als ik het goed heb onthouden).
Voor alle duidelijkheid, mijnheer of mevrouw van de vakbond: de vliegtuigreizen van Manlief gebeuren allemaal in economy, waar een mens tegenwoordig echt alleen een uiterste basisservice krijgt. De reisagenda zit elke dag propvol: tijd voor sightseeing of ontspanning is er zo goed als niet. Sushi eten is wel eens lekker, maar na 14 dagen zeewier, miso, sashimi etc, zou een boterham met hollandse kaas best wel smaken, zegt Manlief dan. Hebt u de film "Lost in Translation" al gezien? Ik kan u die ten sterkste aanraden, om een beetje het gevoel te krijgen van hoe groot de cultuurshock kan zijn. (en geheel terzijde: omdat Scarlett Johansson erin mee speelt). Manlief kent de lokale gewoontes al een beetje (en zorgt dat hij geen sokken met gaten meeneemt in zijn valies omdat je daar wel vaker eens je schoenen moet uittrekken in het gezelschap van zakenlui) en hoewel hij nooit echt graag van de partij is op die Aziereizen, zeurt hij niet.
Terwijl hij weg is, is er een lang verlengd weekend voor de andere werknemers van het bedrijf en voor vele andere Belgen. Vele van die mensen zouden van die brugdag graag gebruik maken om naar IKEA te gaan. Ze zouden daar -als u daar tenminste gaan stokje voor steekt- veel geld uitgeven, ondanks al uw constante gezeur over de dalende koopkracht. Mijn man heeft niet gepland om maandag naar IKEA te gaan omdat hij dan met een paar beleefd knikkende Taiwanezen aan het vergaderen zal zijn terwijl de airco draait omdat het daar rond de 30 graden is. De weekends en verlofdagen die hij verliest op zakentrips krijgt hij niet gecompenseerd in verlofdagen op een ander moment of meer loon. Stapt Manlief daarom naar de vakbond? Gaat hij daarom in staking? Natuurlijk niet. Hij beschouwt het als een deel van de job. Wat ik maar wil zeggen is dat ik het danig op mijn heupen krijg als ik hoor dat u veel acties plant. Voor alle duidelijkheid: ik ben het helemaal eens met de actie van 11.11.11 die zegt dat werknemers niet kunnen behandeld worden als gereedschap. Maar ik erger me wel aan mensen die meteen steigeren als er wat flexibiliteit wordt gevraagd door de werkgever, die het begrip 'dalende koopkracht' als een flauw excuus gebruiken om het onmogelijke te eisen.
Jamaar, uwe man zal wel goed worden betaald, hoor ik u al zeggen. Zijn salaris is ok, maar zeker niet overdreven. Hij is een manager, maar geen topmanager en werkt in een bedrijf dat zich ergens in de halfslachtige zone tussen onderzoekscentrum en puur commercieel bedrijf bevindt. Daar wordt dus niet met grof geld gegooid. Manlief waarschuwt al jaren voor de slechte tijden die eraan komen in de micro-electronicabranche waarin hij werkt en onderneemt pogingen om nieuwe wegen in te slaan om op die manier met het bedrijf het hoofd te kunnen bieden aan de uitdagingen die voor de deur staan. Hij kan daar uren over zitten piekeren en plannen. U ligt daar niet wakker van, dat begrijp ik. U staat liever op de bres te springen om werkwillige mensen tegen te houden als ze voorbij het stakingspiket proberen te glippen.
Lieve mensen van de vakbond, vrienden zeggen mij soms dat ik in de politiek zou moeten gaan en noemen me wel eens een 'rooie' of een 'groene'. Ze hebben misschien wel gelijk, maar wat de vakbonden betreft, ben ik helemaal geen linkse. Ik zal het u rechtuit zeggen: ik vind u ouderwets en dringend toe aan een complete make-over. Mijn vader zal dit niet graag lezen. Hij is een groot voorstander van de vakbonden, denk ik. Terecht is hij fier op het Belgische systeem van sociale zekerheid dat er grotendeels is gekomen dankzij uw inspanningen doorheen de tijd. Maar het is nu anno 2008. We leven in een tijd van globalisering, van high tech, van financiele crisis,... Het zou 1 van uw taken moeten zijn om mensen in deze tijd te informeren op de juiste manier; hen te sensibiliseren niet alleen omtrent hun rechten, maar ook over hun verantwoordelijkheden, in plaats van paniek te zaaien met de 'dalende koopkracht' dooddoener en dan elke gelegenheid aan te grijpen om loonsverhoging te eisen. Voila, mevrouw of mijnheer van de vakbond, dit moest me van het hart. En als u maandag toch zou staken aan de IKEA's, dan hoop ik dat de weerman juist is en dat het pijpenstelen regent terwijl u daarbuiten staat actie te voeren en dat er vooral niemand op het idee zou komen om u en uw collega-actievoerders van die lekkere zweedse gehaktballetjes te komen serveren terwijl u verkleumt van de kou. Hoogachtend, Autumn Leaf.

and the oscar goes to...

De Amerikaanse presidentsverkiezingen worden in ons land ook op de voet gevolgd. Da's normaal. De VS is nu eenmaal de grootste wereldmacht. Maar de interesse wordt ook gretig gebruikt door media allerhande. Zo kreeg ik een mailtje met de boodschap "volg de presidentsverkiezingen door een toeristische bril" waarin een reis naar de VS werd aangepraat. Zelf een serieuze krant als de Standaard liet zich meeslepen en verkocht een "supersized" exemplaar met een gratis donut erbij. Nochtans zijn het precies wij, West-Europeanen, die zo graag beweren dat de Amerikanen alleen aan "commerce" en "consumeren" denken, terwijl wij daar zogezegd veel bewuster mee omgaan. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het met de interesse voor deze verkiezingen precies andersom is: dat wij, West-Europeanen, het vooral graag volgen omwille van het grote showgehalte van deze gebeurtenis en dat het voor de Amerikaanse burgers over veel dieperliggende zaken gaat. Vooral de aanhangers van McCain hebben het (weliswaar te pas en te onpas) over "normen en waarden".
Maar ik beken: ik hou ook heel erg veel van het showbizzgehalte van deze wereldgebeurtenis. Veel meer entertainment dan om de om het even welke idoolverkiezing. Vooral sinds ze die Sarah Palin in de mix hebben gegooid, valt er altijd wel iets te beleven. Tot nog niet zo heel lang geleden koesterde ik de hoop dat madam Clinton opnieuw in het Witte Huis zou mogen gaan wonen. Toen ik die idee iets meer dan twee jaar geleden opperde, liet iemand die toen net uit de VS terugkwam zich de opmerking ontvallen dat hij dacht dat een zekere Barack Obama grotere kansen maakte en dat hij weleens de eerste zwarte president van de VS zou kunnen worden. Ik had toen nog nooit van Obama gehoord. Maar die collega van manlief kreeg gelijk. 't Is te zeggen: op het moment van schrijven is de buit nog niet binnen en ik ben de laatste persoon die het vel van de beer zou verkopen voor het geschoten is, maar het zit er toch dik in dat T. echt wel gelijk zal krijgen. Ik hoop het. Niet alleen omdat het een historisch, schromelijk veel te laat, moment zal zijn waarop een niet-Caucasian (waarom het blanke ras als 'Caucasian' wordt omschreven is mij niet duidelijk) in het Oval Office de lakens mag uitdelen; maar vooral omdat ik hoop dat we later zullen kunnen zeggen: weet je wel hoe Obama die Amerikaanse president was die zoveel goeie beslissingen heeft genomen; die echt zijn verkiezingsbelofte van "verandering" heeft waargemaakt. Voor de eerste vrouw in het Witte Huis komt de tijd nog wel. Misschien wel iets voor Dochterlief, zij heeft immers de Amerikaanse nationaliteit...
In de tussentijd hou ik de internationale politiek wel in de gaten. In real life, met 1 oog steeds op Moskou en in fictie, als fan van de West Wing, waarvan ik onlangs een DVD-box kocht. Da's echt goeie tv en ongelooflijk hoe dicht de schrijvers van de reeks bij de realiteit kwamen met hun scenario toen de reeks stopte in 2006! Toen de serie in 1999 begon te lopen, woonde ik in de VS en in het voorjaar van 2001 had ik het geluk om 1 maand in Washington DC op enkele minuten wandelen van het Capitool te wonen bij een echtpaar waarvan mevrouw als lobbyist werkte en ook grote fan van de TV-serie was.
Maar terug naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van morgen. Toen ik Obama voor het eerst hoorde speechen, dacht ik: die man heeft niks te zeggen. Inhoudelijk vond ik hem bitter weinig concrete dingen zeggen. Met zijn constante herhalen van "it is time for change" en "yes, we can", deed hij me met momenten aan van die Amerikaanse tv-predikanten denken. Veel show, maar weinig inhoud. Het werd me pas daarna duidelijk dat die mens inhoudelijk wel het 1 en het ander te vertellen heeft, maar dat zijn 'eenvoudige' boodschap een heel bewuste strategie was om iedereen mee te krijgen. Da's een veel slimmere aanpak natuurlijk dan hoe Al Gore tewerk ging: veel te intelligent, veel te belerend, en daardoor het contact met de basis kwijt. Voor Obama gaan mensen uit het dak, alsof hij Bruce Springsteen of George Clooney is (die hem trouwens allebei steunen).
In tegenstelling tot wat u misschien zou denken, draait heel die verkiezingscampagne niet om wie er met de meest vernuftige snufjes tewerk gaat. Het zou u verbazen hoe 'gewoontjes' allemaal eraan toe gaat. Niks fancy stuff: gewoon vrijwilligers die mensen thuis opbellen en hen proberen te overtuigen om voor hun kandidaat te gaan stemmen, mensen die een bordje in hun tuin plaatsen of een T-shirt met de kop van hun kandidaat erop dragen. Het lijkt soms zelfs chaotisch en onprofessioneel in vergelijking met de manier waarop hier verkiezingscampagnes verlopen. Denk maar aan het debacle met de ponskaarten in Florida in 2000. Maar dat is misschien precies wat de VS vooralsnog tot een grote democratie maakt: grassroots democratie ten top. Er valt beslist te sleutelen aan het ingewikkelde systeem met de kiesmannen (alleen de benaming al is erg politiek incorrect!) etc. Maar er zitten ook heel veel elementen in die het showbizzhalte verhogen, denk maar aan de 'caucuses' (nee, niet opnieuw de Caucasus!) en de 'primaries'. Ik volg het allemaal even graag en hoop dat de Oscar naar Obama gaat!

CBS - Sarah Palin On Foreign Policy

Zoals een Amerikaanse vriendin gisteren zei: "Dan hebben we eindelijk eens een vrouw die meedraait in de toppolitiek en dan is het zo'n vrouw die andere vrouwen door de grond doet zakken van schaamte door haar onkunde."...
Maar he, je moet wel toegeven dat het Palins verdienste is dat we weer heerlijk kunnen lachen in deze Amerikaanse verkiezingsronde die dreigde bloedserieus te worden.

Poetin, de Almoedige, de Sterke, de Beschermer,... to be continued

Na de foto's met ontbloot bovenlijf van een vispartijtje ergens in de Russische wildernis eind 2007 in volle verkiezingsperiode, nu een nieuwe episode in het verhaal van macho Poetin. Deze keer gaat hij een Siberische tijger koelbloedig neerschieten met een verdovingspijl. En daarbij bedankt hij dan fijntjes het Westen voor de hulp die Rusland krijgt in dit project om de natuur te beschermen, terwijl op datzelfde moment de Europese leiders zich het hoofd zitten te breken over hoe ze Rusland op het matje kunnen roepen voor wat het heeft aangericht in Georgie. Heerlijke Russische satire van de bovenste plank als je 't mij vraagt! De Russische Rocky brengt ongetwijfeld nog een vervolgfilm uit een dezer dagen. En ondertussen creert in Amerika een tienerzwangerschap meer chaos dan een orkaan. Als ik dit allemaal hoor, krijg ik zin om mee te zingen met het nieuwe nummer van Bart Peeters "Zo van die Zomerdagen".

afgehaakt

Er waren twee "maatschappelijke fenomenen" -of als je het liever mediacircussen noemt, mij ook goed- die ik tot nu toe altijd met behoorlijk veel interesse volgde, in tegenstelling tot de meerderheid van mijn sexegenoten (jakkes, wat een raar woord!): Belgische politiek en de ronde van Frankrijk. Ik stel nu echter vast dat ik heb afgehaakt uit pure teleurstelling over de prestaties van deze mannen (en een klein beetje vrouwen). Onze vorige premier en ook onze (tegen-wil-en-dank) huidige premier zijn fan van de Tour. Waarschijnlijk is de moeilijkheidsgraad van het winnen van een bergrit en het vormen van een regering vergelijkbaar of het geel winnen en het komen tot een akkoord over staatshervorming. Maar in beide gevallen blijken de hoofdrolspelers te vaak te zwak om hun eigen mannetje te staan en grijpen ze dan naar onaanvaardbare middelen: epo, populisme, cocaine, loze beloftes, doping, extreem nationalisme,... Het is me een boeltje. Ik heb er de buik van vol. Stel mijn hoop dan nu maar op de Olympische Spelen en de Amerikaanse presidentsverkiezingen voor interessanter materiaal. Kan het u nog boeien wie er zondag in Parijs wint en/of er ooit een oplossing komt voor BHV?

Praatbarak?

Ik ging er samen met een Russische naartoe. Ik voelde mij minstens evenveel een buitenlander als zij, alhoewel we officieel gezien op Belgisch grondgebied waren. In praktijk leek het eerder of we in een andere land waren of beter in: andere landen, in "Europa". Dat Europa dat daar ergens boven onze hoofden vanalles beslist. Dat Europa waar Brussel de hoofdstad van is, dat Europa dat over landsgrenzen heen een boeiend experiment voert.
Het Europees Parlement is een fascinerend stukje microcosmos. Althans voor mij. Toen ik 's avonds aan manlief enthousiast vertelde over hoe boeiend het was om tijdens een studiedag te horen hoe en zien hoe het er in het Europees parlement aan toe gaat, keek hij mij met opgetrokken wenkbrauwen aan: "Hoezo?"
't Zal wel aan mij liggen zeker? Ik behoor tot die minderheid van mensen die het interessant om dat schouwspel eens van dichtbij mee te maken: Duitsers, Esten, Britten en Cyprioten (om maar een paar van de nationaliteiten te noemen van de mensen die heftig mee debatteerden over de relaties tussen de EU en Rusland) die een poging ondernemen om elkaars standpunten te begrijpen en samen iets wat op een gemeenschappelijk standpunt moet lijken proberen vorm te geven. Een dovemansgesprek was het zeker niet, maar de nationale belangen kwamen toch telkens bovendrijven. En dan nog op zoek gaan naar een gemeenschappelijke taal met Rusland en discussieren over welke waarden we als EU gemeen hebben met dat Rusland dat toch een geval apart is. Ik vond het allemaal bijzonder fascinerend.
Maar voor we er binnengeraakten toch ook even kennis gemaakt met de beruchte logge bureaucratie. We moesten een badge krijgen om binnen te geraken. De security mensen die hun werk duidelijk met grote tegenzin deden waren eentalig Frans, stuurden ons en nog een hele hoop andere mensen van hot naar her in het gebouwencomplex, waar we uiteindelijk toch een vriendelijk onthaal kregen en na wat zoeken de juiste zaal vonden in het grote netwerk van complex genummerde ruimtes.
Voor mensen als ik met een zwak voor talen, is het bijwonen van zo'n sessie gewoon al vanuit taalkundig standpunt een interessant fenomeen. Al die tolkenlokalen, waarin alles wat er gezegd wordt simultaan wordt vertaald, als het moet in 21 verschillende talen, van Roemeens tot Spaans, van Zweeds tot Hongaars, ...
In die microcosmos weet je opeens niet meer op het buiten regent of snikheet is, je wandelt er door gangen en gebouwen die met elkaar verbonden zijn en waarbinnen de perfecte temperatuur heerst, alle mannen in maatpakken voorbijlopen terwijl ze de meest trendy GSM-modellen showen en waar vrouwen er allemaal stijlvol uitzien, met kapsels die niet door elkaar gewaaid zijn van het fietsen of door de regen lopen. Ik deed erg mijn best om erbij te horen, maar toch waren mijn krullen door het vochtige weer extra weerbarstig en kreeg ik van het lopen op de ongemakkelijke schoenen met hakje een blaar (gelukkig was ik voortuitziend genoeg geweest om pleisters in m'n handtas te stoppen).
Dat de koffie en thee door piekfijn uitgedoste obers in witte hemden en zwarte strikdas aan iedereen persoonlijk wordt opgediend lijkt misschien een overbodige luxe, weer zo'n verspilling van ons belastingsgeld. Maar het was een aangename vaststelling dat het Oxfam koffie en thee was. En na gisteren herzie ik mijn mening: zo debatteren is harder werken dat je denkt. Dus die MEPpers* hadden dat kopje koffie of thee in servies met het embleem van het EP erop best wel verdiend. Het Europees Parlement, een praatbarak waar boven onze hoofden uren worden geleuterd over dingen die ons niet erg aanbelangen? Ik denk het niet. Ik kreeg toch het gevoel dat deze mensen wisten waarmee ze bezig waren en niet het eigenbelang verdedigden, zelfs niet noodzakelijk de belangen van hun land, maar eerder de "Europese belangen". En dat is een indrukwekkende prestatie op zich als je bedenkt dat WO I, WO II, de tijd van het Warschaupact en de Koude Oorlog, van de oorlog in de Balkan, nog niet eens zo heel ver achter ons liggen.

*MEP = Member of the European Parliament

Pecrot, Florival, Archennes, Gastuche

Pecrot, Florival, Archennes, Gastuche... Kleine dorpjes met mooiklinkende maar mij nietszeggende namen, verlaten stationsgebouwen met grafitti, tuinen met naast een schommel ook wat schrootijzer zoeven voorbij. Alhoewel, zoeven is veel gezegd. Dit is een echte boemeltrein, die er een uur over doet om de twee "zusteruniversiteiten" met elkaar te verbinden. Ik vind die treinrit telkens opnieuw veelzeggend symbolisch voor de afstand die tegelijkertijd heel kort en onmetelijk lang is tussen Leuven en Louvain-la-Neuve, tussen Vlaanderen en Wallonie. Met de auto ben je er in geen tijd, maar omdat de trein in Louvain-la-Neuve superpraktisch vlakbij de gebouwen van de unief stopt, omdat ik mijn steentje wil bijdragen aan het milieu door het openbaar vervoer te nemen ipv de auto en omdat ik dan bovendien ook nog wat kan werken en lezen verkies ik de trein voor de verplaatsing naar mijn Franstalige collega's. Vanuit praktisch standpunt zou het fijn zijn als die rit een pak sneller kon gaan, met minder dan 13 tussenstops liefst, en ook zonder het schijnbaar volledig doelloze en eindeloze wachten in het station van Ottignies, vooraleer voort te puffen tot de eindbestemming. Vanuit psychologisch standpunt is het echter zo slecht nog niet dat die treinrit wat tijd in beslag neemt. Anders zou een mens verkeerdelijk kunnen denken dat men gewoon even snel naar een andere unief gaat waar alles op dezelfde manier werkt, maar dan gewoon in een andere taal. Niets is immers minder waar. Het is niet alleen een kwestie van een andere taal. LLN is niet zomaar een Franse versie van Leuven. Het is een andere wereld. Maar eentje waar ik af en toe wel graag kom, al was het maar om de verschillen te observeren. Een wereld waar ik steeds met enige aarzeling binnenstap, want het is een taalbad in een taal waarin ik me niet zo vlot kan uitdrukken als ik wel zou willen. In het Engels voel ik me als een vis in het water; in het Frans soms eerder als een vis op het droge... En in tegenstelling tot de onderzoeksgroep waartoe ik behoor in Leuven, is het in LLN nog niet zo multinationaal en verloopt alles nog in eentalig Frans, inclusief de wetenschappelijke publicaties. Ik ben zo gewend om in het Engels te schrijven en lezen en werken, dat ik soms al moeite heb om de juiste vakterminologie te vinden in het Nederlands, laat staan in het Frans. Maar na een glaasje op de receptie gisterenavond laat ik mijn taalschroom varen en lijkt het Frans vlotter te bekken in mijn mond. Na een receptie is het natuurlijk ook handig dat de trein voor Bob speelt. 13 stops en 1 uur later sta ik weer terug in Leuven en ik zie het verlichte stadhuis en voel me alsof ik terugkom van een trip naar het buitenland. Het voelt goed om weer thuis te komen in deze oude stad die bruist van het leven rond 10u 's avonds ondanks de regen. Wat een contrast met het "nieuwe" -waar het nieuwe allang van af is- grijze LLN dat rond 21u al leeggelopen leek. Bij deze oprechte dank aan allen die 40 jaar geleden "Leuven Vlaams" hebben staan roepen.

hier mag het wel

Ik moet toegeven dat ik het geweldig vind dat Leuven in deze aangelegenheid niet het voorbeeld van grotere kleppers als Antwerpen en Gent volgt. Leuven verwerpt het hoofddoekenverbod en dat stemt mij blij. Waarmee ik zeker niks wil zeggen over mijn stemgedrag. Ik heb van insiders al wel eens gehoord over de " authoritaire regeerstijl" van de burgemeester van deze stad, maar ik zie rondom mij hier veel goeie dingen gebeuren, hou van de groeiende diversiteit (op het verjaardagsfeestje van Dochterlief die 6 klasgenootjes mocht uitnodigen waren 4 verschillende nationaliteiten vertegenwoordigd- de Amerikaanse nationaliteit van Dochterlief niet meegerekend) en zal hier dus nog af en toe wel eens een ode afsteken over Leuven. Wie over authoritaire regeerstijlen spreekt verwijs ik liever naar een iets groter gebied waar men al lang weet wie zondag de presidentsverkiezingen gaat winnen.

Ook dit is Europa

Schrijnend, shockerend, onbegrijpelijk,.... woorden schieten tekort om te beschrijven wat er door me heen gaat bij het bekijken van de reportage over de achtergelaten kinderen in een Bulgaars weeshuis. Gisterenochtend las ik - zoals bijna elke ochtend- even De Standaard Online en las daar iets over een reportage die vorige week op Canvas was getoond en bij Chris Dusauchoit veel emoties had losgemaakt. Zoveel dat hij tot actie was overgegaan en nu ook al enkele politici achter de kar had gespannen. Nietsvermoedend klikte ik op de link naar de reportage met de bedoeling heel even te kijken waarover het ging. Meer dan een uur zat ik totaal van de kaart naar mijn computerscherm te staren. Verdriet, medelijden, woede, verontwaardiging, onmacht, ... een vloedgolf van emoties overspoelde me en zorgde ervoor dat ik die reportage gewoon MOEST uitkijken. Een drietal keer heb ik even op de pauzeknop gedrukt om het aan te kunnen om verder te kijken. Ik voelde me letterlijk misselijk van wat ik te zien kreeg. Het leken beelden uit een concentratiekamp in WOII, maar het was gefilmd anno 2007 in een lidstaat van de Europese Unie, niet verschrikkelijk ver van mijn bed. Toen ik na het bekijken van de reportage nog wat verder surfte op het internet om uit te zoeken hoe en waar ik een steentje kon bijdragen om iets te doen, stelde ik wat later vast dat ik meer dan 2 uur met die reportage was bezig geweest. En wat dacht ik toen? Shit, 2 uur verloren: daar gaat mijn werkplanning van deze voormiddag! En onmiddellijk voelde ik me opnieuw misselijk worden. Misselijk van mezelf. Hoe kon ik zo egoïstisch zijn om alleen maar aan mijn doctoraat te denken terwijl die kinderen daar liggen te creperen. Ik wilde op dat moment eigenlijk niks liever doen dan naar dochterlief lopen, haar overladen met zoentjes en knuffels en dan roepen: sorry, meid, mama moet even naar Bulgarije want daar zijn kindjes die nog nooit in hun leven knuffels en zoentjes hebben gekregen en ik ga hen uren in mijn armen wiegen en verhaaltjes voorlezen en liedjes zingen en het kan me geen barst schelen dat ik vals zing en dat ik geen Bulgaars kan. Knuffeltaal dat begrijpt iedereen. En lieve meid zou het begrijpen, daar ben ik zeker van. Maar natuurlijk heeft de rede heeft gewonnen van mijn hart en ben ik gewoon thuis gebleven en naar de bakker gegaan en heb ik verder gewerkt. Maar die beelden die kreeg ik niet zomaar uit mijn hoofd.
Een paar postjes geleden zat ik hier nog een lofrede op "Europa" te schallen, over kunst en cultuur. Maar DIT is ook Europa en meer specifiek: dit is ook Centraal en Oost-Europa, de regio waar ik professioneel mee bezig ben. Ik dacht aan de paar lessen Bulgaars die ik ooit volgde bij een hele lieve warme mevrouw uit Bulgarije en aan Professor Mon Detrez, van wie ik les kreeg op de unief. Wat zouden zij van deze reportage denken? En ik was niet de enige die in die richting dacht, want in De Ochtend was Mon Detrez aan het woord met zijn reactie.
En ja, het is waar wat mijn vroegere huisdokter me ooit zei: dat ik me niet het leed van de wereld mag aantrekken, want dat dat niet goed is voor een mens en zeker niet voor iemand met een hoog empathisch vermogen. Ik zou het niet overleven als dokter of verpleegster, want ik zou al het leed van mijn patienten constant meenemen in mijn hoofd. En ja, het is misschien maar een druppel op een hete plaat als je een actie op touw zet. Maar in deze sta ik achter Chris Dusauchoit die zijn BV-schap voor de goede zaak in de weegschaal gooit. De reportage wordt morgen op Een heruitgezonden om nog meer mensen wakker te schudden. Een aantal opmerkingen die je misschien helpen om wat je te zien krijgt toch wat te kunnen plaatsen: 1. De kinderen in de reportage zijn hoofdzakelijk Romakinderen (zigeuners) en die worden in de Balkan (maar ook hier) vaak als tweederangsburgers beschouwd. 2. Het personeel heeft nog de communistische mentaliteit: ze doen gewoon niet meer dan hun wordt opgedragen + ze beschouwen (mentaal) gehandicapten als "volstrekt nutteloze" en "onbehandelbare" "dingen". 3. Het personeel zijn mensen die het hoogstwaarschijnlijk zelf echt niet breed hebben. 4. Gewoon massaal geld storten voor speelgoed en eten is niet voldoende. Er is veel corruptie en een volstrekt gebrek aan kennis over hoe men met gehandicapten kan omgaan.
Kijken!