2011 uitwuiven

2011 zal niet de geschiedenisboeken ingaan als een fantastisch mooi jaar. Het jaar leek eerder gehuld in een algemene sfeer van crisis en doemdenken. Eurocrisis, Belgische politieke crisis, Fukushima, Utoya,... Dichter bij huis het drama in Luik en heel dicht bij ons hart mensen uit familie- en vriendenkring die in 2011 werden geconfronteerd met pijn, verdriet en ziekte. Zij zullen allemaal 2011 liefst zo snel mogelijk vergeten om in 2012 weer sprankels van hoop te vinden.
Ondanks dit alles, was 2011 voor mezelf toch wel een mooi jaar. Voor iemand die gepassioneerd is door internationale politiek, is 2011 het jaar van de Arabische Lente, het jaar van de 'demonstrant', met zelfs uit Rusland hoopgevende berichten van een volk dat eindelijk zijn eigen stem laat horen.
Het allerfijnst aan 2011? Dat ik zoveel kansen kreeg (en die ook met beide handen greep!) om te reizen: korte vakanties in Zwitserland (Junkfrau regio), Nederland (Katwijk), Portugal (Porto en omstreken) en Duitsland (Trier en de Harz regio), werktrips naar Perm (Rusland), Wenen, Porto en Goettingen. Wat hou ik van de energie die je krijgt van het even vertoeven in een totaal andere omgeving, het leren kennen van nieuwe mensen, het bezoeken van tot dan toe onbekende plaatsen!
Ik wens mezelf dan ook voor 2012 nog van die trips toe. Maar als dat niet zo vaak zou lukken als in 2011, kan ik ook nog altijd reizen via films en boeken.
De mooiste reis die ik op dat vlak maakte in 2011 was zeker het boek "Het huis van de moskee" van Kader Abdolah. Beste film die ik zag in 2011? Oei, moeilijk (als ik er echt eentje moet noemen: Le gamin au velo). Ik weet 1 ding zeker: ik zag veel te weinig films! Daar hebben we dan op de valreep van het jaar nog proberen verandering in te brengen door naar Mission Impossible 4: Ghost Protocol te gaan kijken. Pretentieloos amusement dat zowel Manlief als ik best kunnen smaken (en dat is niet evident in de bioscoop, want onze filmsmaak is heel erg verschillend!). Dus u hoort het al: meer films bekijken, dat is 1 van mijn voornemens voor 2012.

Maar voor mijn belangrijkste voornemen voor het nieuwe jaar liet ik me inspireren door Jamie Cullum toen hij dit liedje over nieuwjaarsvoornemens schitterend bracht op 14 augustus 2011 op Jazz Middelheim. Ik ga in 2012 alle mensen die veel voor me betekenen wat vaker zeggen hoe graag ik hen zie!!

Next Year,
Things are gonna change,
Gonna drink less beer
And start all over again
Gonna pull up my socks
Gonna clean my shower
Not gonna live by the clock
But get up at a decent hour
Gonna read more books
Gonna keep up with the news
Gonna learn how to cook
And spend less money on shoes
Pay my bills on time
File my mail away, everyday
Only drink the finest wine
And call my Gran every Sunday
Resolutions
Well Baby they come and go
Will I do any of these things?
The answer's probably no
But if there's one thing, I must do,
Despite my greatest fears
I'm gonna say to you
How I've felt all of these years
Next Year, Next Year, Next Year
I gonna tell you, how I feel
Well, resolutions
Baby they come and go
Will I do any of these things?
The answer's probably no
But if there's one thing, I must do,
Despite my greatest fears
I'm gonna say to you
How I've felt all of these years
Next Year, Next Year, Next Year

Stadshuset

Erg mooi meegenomen: alle conferentiedeelnemers (en het zijn er een pak!) werden uitgenodigd op een 'walking diner' in de Blauwe Zaal van het stadhuis van Stockholm. Schitterende locatie! Daarna mochten we ook even een kijkje nemen in de Gouden Zaal van het stadhuis. Erg inspirerende plek om de avond door te brengen want in dit mooie kader worden jaarlijks de Nobelprijzen uitgereikt. Het zicht vanop de binnenkoer van het op een 'palazzo' lijkende stadhuis op het water en de rest van de stad was heel erg mooi en werd als topper nog overgoten door een prachtige avondzon. (Vandaag valt de regen daarentegen met bakken uit de hemel).

 

 

 

 

conferentiegebouw

 

 

 

hej

Ik had het altijd al wel gedacht, dat ik van Zweden zou houden. Dat deed ik al voor ik er ooit was geweest. Het was dus voor Stockholm moeilijk om de torenhoge verwachtingen die ik van de stad en haar mensen had in te lossen. Werkelijk iedereen met wie ik praatte die hier al eens was geweest, was enthousiast. Dus... viel de aanblik bij de aankomst zondagavond wat tegen. Plots stond ik in een grijze stad, waar de peperdure hotelkamer toch maar vrij basic bleek te zijn. Dat het hier duur is, ja, daar was ik ook voor gewaarschuwd, maar daar was ik -dacht ik- mentaal op voorbereid. Maar toch was het even slikken.
Nu ben ik hier de derde dag en jawel, ik blijk toch wel veel van deze stad en de way of life hier te houden. Dat de zon nu van de partij is maakt natuurlijk ook al een heel verschil. Niet dat ik al heel veel heb gezien, want het grootste gedeelte van mijn tijd hier breng ik binnen de muren van het (overigens mooie) congresgebouw door. Maar wie houdt er niet van een land waar de mensen 'hej' zeggen en waar eenvoud en gevoel voor goeie smaak duidelijk te zien zijn in de charmante winkeltjes en restaurantjes, waar ze in het groene denken mijlenver voorlopen op België en waar je zowat overal met credit card kan betalen (waardoor de kopzorgen over de dure rekeningen pas later op de maand in de brievenbus vallen ;-)
Eerst nog focussen op zoveel mogelijk kennis absorberen op deze megagrote, interessante 5jaarlijkse bijeenkomst van dat rare volkje dat de Ruslandkundigen zijn ;-) Klinkt voor de meeste mensen waarschijnlijk werkelijk oersaai om hier van 's morgens tot 's avonds van het ene panel naar het andere te laveren om te discussiëren over de Poetin-Medvedev tandem, de recente ontwikkelingen in Kyrgizië, de pan-Europese veiligheidsstructuur door de ogen van Moskou etc. Maar hej, ik vind dat hier ongemeen boeiend. Wel supergigantisch jammer dat Gorbatsjev gisteren niet is komen opdagen voor de openingsspeech. Hij moest om gezondheidsredenen cancellen. Jammer, maar dat houdt ons niet tegen om hier nog de rest van de week door te gaan met het Rusland van vandaag, gisteren en morgen te analyseren. Daarna tijd voor echte vakantie, hier in Zweden. Conferentiegroeten uit de Zweedse hoofdstad.

in de spotlight

Soms dan durft deze Oosteuropakundige wel eens klagen over een gebrek aan belangstelling voor de regio. Maar na de ontwikkelingen van de laatste 2 weken begin ik haast opnieuw te hopen op minder belangstelling voor Centraal- en Oost-Europa, de post-Sovjetruimte, het voormalige Oostblok of hoe u het gebied waar ik mij professioneel mee bezig hou ook wil noemen. Het begon met de bomaanslagen in Moskou, daarna gevolgd door de opstand in Kirgizie en vandaag de crash van het met Poolse hoogwaardigheidsbekleders gevulde vliegtuig in Rusland. Wel jammer dat alleen als er veel doden ergens te betreuren vallen, de media geintereseerd is en dan een kans biedt om mijn kennis met de buitenwereld te delen. Zo hoeft het voor mij echt niet. De spotlights mogen weer doven, wat mij betreft. Genoeg geweld, vernieling en verdriet. Volgende keer graag iets leukers graag, Medvedev en Obama die samen de slappe lach krijgen bijvoorbeeld.

En dan is er soep

Gedachten die door mijn hoofd flitsten toen ik daarnet in de keuken het avondeten klaarmaakte of beter gezegd 'in elkaar flanste':
-Jeezus, wat is het hier een bende, een troep, een varkensstal,... De keuken lijkt momenteel op een soort oorlogszone waar net een bom is ontploft of om het in natuurramp termen uit te drukken: het lijkt of Xynthia hier net is voorbijgeraasd.
-Al bij al misschien toch niet zo slecht dat Manlief op zakenreis is nu dat ik volop in de aanloop naar mijn vertrek naar Rusland zit: hij zou zich blauw ergeren aan de rommel in de keuken, de her en der rondslingerende papieren en boeken en mijn vorm van 'organisatie' die eerder op als een kip zonder kop rondlopen lijkt.
-Toch jammer dat hij er niet is: hij zou de keuken misschien beginnen op te ruimen omdat hij niet tegen zo'n hoge graad van wanorde kan ;-) En hij zou me op tijd naar bed sturen erover wakend dat ik niet tot een kot in de nacht achter mijn computerscherm zit door te werken (wat niet wegneemt dat hij dat op zeer regelmatige basis zelf ook doet)
-Mmm lekker... lang leve mama, die zo lief was om zondag een grote kom heerlijk verse soep mee te geven en gekookte patatjes, die ik nu alleen maar hoefde op te warmen. Hier hoor ik eerlijkheidshalve bij te vermelden dat ik vroeger, heeeel lang geleden het type vrouw die haar gepensioneerde moeder soep liet maken om dan gewoon op te warmen voor haar gezin ronduit lui vond. Ik zag dat hier en daar in mijn omgeving gebeuren, maar had zelf een moeder die niet ging uit werken en die elke dag verse soep op tafel toverde (meestal gemaakt met groenten rechtstreeks uit de moestuin.) Boy oh boy, wat zijn mijn ideeen over die moeders nu veranderd tegen de tijd dat ik een tiener was! Ik vond toen dat die vrouwen het recht niet hadden om hun moeders zo te 'misbruiken' voor kinderopvang en soep. Nu doe ik het zelf en heb ik er soms nog wel gewetensproblemen mee omdat ik liefst zo weinig mogelijk afhankelijk ben van anderen. Maar enkele tegenargumenten: als ik zelf soep maak, is die nooit zo lekker als die van mijn moeder; ik heb zelf geen moestuin; die soep is een goeie manier om toch groentenvitamientjes te eten als er geen tijd is om veel te koken en tijd om te koken heb ik te weinig en last but not least... mijn moeder is gelukkig als ze Dochterlief hoort verkondigen dat ze de soep van oma zoooooo lekker vindt.

to go or not to go that's the question

Je hebt er die dat de normaalste zaak van de wereld vinden. Dat ik heel binnenkort een aantal weken naar Rusland ga om daar aan een unief te gaan doceren. Degenen die dat vinden zijn doorgaans collega's van het mannelijk geslacht, collega's van mezelf of van Manlief, die zelf regelmatig reizen naar conferenties en dergelijke (en het moet gezegd: vaak kunnen rekenen op een vrouwelijke partner die alles aan het thuisfront vlotjes laat draaien terwijl hun mannen 'carriere maken'.)

Aan de heel andere kant heb je er die het absoluut 'not done' vinden. Wie dat zijn, weet ik niet heel precies, want die mensen delen hun mening niet rechtstreeks aan mij mee. Maar uit tussenwerpseltjes en onuitgesproken zinnen en gefronste wenkbrauwen (ik ben een goede verstaander :-) leer ik dat het meestal mama's zijn die dat vinden. Zij denken in de aard van: Welke moeder laat haar kind zomaar een tijdlang in de steek om dan nog notabene in Rusland zich gaan bezig te houden met les te gaan geven? Wat is daar nu belangrijker aan doen er thuis voor je kind te zijn? En helemaal niet kunnen vinden zij het feit dat Dochterlief 1 week van mijn verblijf in Rusland zal 'gedropt' worden bij mijn zus en haar vriend omdat die week ook Manlief in het buitenland zit. Konden we dat dan niet beter plannen? Wel, we hebben het geprobeerd, maar blijkbaar lukt het niet. Manlief moet zowat om de haverklap weg en in de ietwat kalmere periode (qua reizen dan) voor hem, is het academiejaar in Rusland gedaan.

Ikzelf kan me soms vinden in de denkwijze van beide groepen. Ik heb me al meer dan 1 keer afgevraagd waar ik in godsnaam toch aan ben begonnen door mee te willen doen aan die docentenuitwisseling. Er komt ontzettend veel voorbereidingswerk bij kijken, van lesvoorbereidingen tot het regelen van de praktische zaken. Manlief is dermate wereldvreemd dat ik zeer gedetailleerde instructies moet achterlaten over uur en plaats van hobbies van Dochterlief en nog 1001 andere dagdagelijkse details over de inhoud van drinkbus en zwemzak tot instructies voor de wasmachine en online bankieren.

Maar anderzijds ben ik best wel fier dat ik mag meedoen aan het programma en zie ik het als een unieke kans om met de Russische studenten van gedachten te wisselen en de sfeer daar eens voor langer dan enkele dagen op te snuiven (en zo hopelijk mijn Russisch ook weer wat terug op peil te brengen). Ik vind niet dat ik noodzakelijkerwijs mijn plannen moest cancellen toen bleek dat Manlief toch ook naar het buitenland zou moeten in die periode (nadat hij eerst een ijdele poging had ondernomen om die periode reisvrij te houden in zijn agenda). Eerlijk gezegd heb ik wel getwijfeld op dat punt, maar toch doorgezet omdat ik vind dat ik deze professionele kans verdien. Voila.

Dat Dochterlief 1 week zal logeren bij haar tante vond ik eerst vervelend om te vragen, want ik wist dat ze natuurlijk ja zou zeggen (mijn zus is ook meter van Dochterlief en heeft zelf geen kids), maar voor een kinderloos koppel zal de aanwezigheid van een 8-jarige toch een grote aanpassing zijn. Maar ik ben er eigenlijk wel gerust in, want beide partijen (gastgezin en logeergast) lijken er naar uit te kijken. Het wordt dan extra vroeg opstaan voor Dochterlief om op tijd op school te geraken en nog veel erger: ze zal het moeten stellen zonder mama aan wie ze toch wel heel erg gehecht is. De morele chantagezin "mama, jij mag niet gaan" is de voorbije weken al een paar keer gevallen (en yep, het werkt, want het breekt telkens mijn hart) en zal zeker voor mijn vertrek volgend weekend nog meer dan eens geuit worden.
Maar dan is er ook iets in mij dat zegt dat het een goede oefening in leren loslaten zal zijn (zowel voor mij, als voor haar). Voor Manlief zal het zeker ook niet slecht zijn om eens alleen het huishouden te runnen en te beseffen hoeveel daarbij komt kijken, want hij is er aan gewend geraakt dat 'de kaboutertjes' alias AutumnLeaf dat allemaal op zich nemen.

En er is email en Skype en chatten en gsm om het gemis te verzachten. Hoogstwaarschijnlijk zal het uiteindelijk ik zijn die hen op mijn kamertje daar in Rusland 's avonds het hardst zal missen en niet omgekeerd. Maar toch ga ik ervoor.

als de vrouw des huizes niet thuis is

Ik weet echt niet wat er met die maand september is gebeurd. In mijn hoofd lijkt ze nog maar net begonnen, maar de kalender vertelt me dat ze er al bijna op zit. Het was in elk geval een maand met veel reizen naar mijn normen: 6 vliegtuigvluchten in 2 weken tijd, dat is echt niet van mijn gewoonte. Nudat de twee conferenties achter de rug zijn, kijk ik er tevreden op terug. Ja, ik zeg het niet zonder trots: ik heb dat goed gedaan daar in Duitsland en Rusland. Het was hard werken om het allemaal klaar te krijgen en ook alles achter de schermen van het gezin te organiseren. Anders dan wanneer manlief op reis gaat voor het werk, moet ik bij mijn afwezigheid toch de nodige instructies achterlaten opdat alles aan het thuisfront op wieltjes zou verlopen. Tenminste, dat is hoe ik daarover denk. Dus er lagen per dag aan te trekken stapeltjes kleren klaar, de frigo werd goed gevuld met gezonde-doch-eenvoudig-te-bereiden maaltijden, post-it notes en fluostift moesten papa herinneren aan het tekenen van de schoolagenda, het vullen van brooddozen, adressen van muzieklessen en verjaardagsfeestjes, en de cadeautjes die naar die feestjes moesten worden meegenomen lagen ook al netjes klaar. Het verliep allemaal goed, vlekkeloos zou ik niet zeggen, maar goed. De wasmand puilde uit bij mijn terugkomst, de frigo was helemaal leeg en dochterlief had een wel erg rare combinatie kleren aan (voor de dag waarop ik terugkeerde had ik geen stapeltje klaargelegd). Maar kijk, ze hadden zich goed gered zonder mij. Het deed me beseffen dat ik -zoals veel andere vrouwen- mezelf een heleboel stress zou kunnen besparen door niet te verwachten dat alles volgens mijn regels verloopt als ik er niet ben. Dat het ok is dat de kleur van de kousen van dochterlief echt niet past bij het rokje dat ze heeft aangetrokken en dat papa haar meenam om pannenkoeken te eten in plaats van boterhammen en dat ze wat meer dan anders op de computer heeft mogen spelen omdat papa dat zelf ook zo leuk vindt. Mezelf wat minder onmisbaar vinden op zo'n momenten, dat zou echt niet slecht zijn. Me over die dingen aan het thuisfront druk maken vreet immers alleen maar energie, die ik broodnodig heb om te focussen op mijn werk. Dus, thuisfront, jullie zijn gewaarschuwd: mams zal heus nog wel op reis gaan en dan laat ze jullie meer aan jullie eigen lot over. Ze heeft er alle vertrouwen in dat jullie dat goed zullen doen. Alleen nog zichzelf overtuigen dat ze dan gerust even de touwtjes uit handen mag geven, dat wordt nog een ander paar mouwen voor deze controle-freak.

blauwe maandag

Hopelijk voelde u zich niet al te down op deze 'blue Monday'. Ik had eerder last van de blues op vrijdag. Mijn bureauspullen, inclusief mijn desktop computer, had ik afgedekt onder lakens en vuilniszakken achtergelaten, hopend op de goodwill van de werkmannen dat ze niet al te doortastend en nietsontziend zouden tewerk gaan bij het plaatsen van nieuwe ramen. Eindelijk is onze verdieping aan de beurt in het jarenlange renovatieproject op de campus. Klein detail: terwijl de collega's van de andere verdiepen dankzij vernuftig inelkaar gestoken planning verhuisden van hun oude niet-gerenoveerde bureau's naar kant-en-klare gerenoveerde bureau's, moeten wij die als laatste aan de beurt komen, gewoon doorwerken in onze oude bureaus terwijl de renovatie terplekke wordt uitgevoerd. Alle respect voor de werkmannen, maar het geluid dat hun radio's en drilboren (en vooral de combinatie van die 2) produceren gaat NIET samen met het produceren van wetenschappelijke essays, om het nog beleefd uit te drukken. We hebben het dan nog niet over de stofwolken, verfgeur en het feit dat de lift zowat permanent door hen wordt in beslag genomen. Bovendien werd de datum waarop we echt niet op onze bureau zouden kunnen omdat er ramen werden geplaatst, steeds weer verschoven alsof we zelf geen werkplanning te volgen hebben. Enfin, vrijdag was het dus zover en uitgerekend op die dag werd hier thuis ook volop geboord en was er stof a volonte en constant stroomonderbrekingen, waardoor op de computer werken ook hier thuis uitgesloten bleek (ik weet het: het klinkt pre-historisch, maar ik heb geen laptop). Neen, het waren geen grote renovatiewerken hier. Het ging slechts om het plaatsen van wat verlichting. Hier gaat u geen voor en na foto's van indrukwekkende verbouwwerken kunnen bewonderen, zoals dat wel het geval is bij blog- en stadsgenoot Lies. In een conversatie donderdagavond heb ik nog bekend dat ik nog nooit een gyproc-plaat van dichtbij heb gezien (terwijl het een woord is dat bij zowat elk vriendenbezoek wel eens valt, want iedereen lijkt te zitten (ver)bouwen). Manlief en ik komen op dat vlak wondermooi overeen: voor ons geen (ver)bouwplannen, dank u. Mijn twee werkplekken die niet bruikbaar zijn door de aanwezigheid van mannen met allerlei gerief waarvan ik de benamingen niet eens ken; dat is voor mij al meer dan voldoende om een overdosis 'verbouwstress' te krijgen. De gedachte dat ik mijn weekend zou vullen met het opkuisen van de rommel en stof achtergelaten door de werklui hier thuis maakte mij niet bepaald vrolijk. Maar Manlief loodste me naar boven met de belofte dat hij dat allemaal wel in orde zou brengen (en dat deed hij ook: hij kuiste zowat de hele zaterdag!), schonk me een glaasje in en liet me wegzakken achter "Brokeback Mountain" en die film maakte mijn vrijdag helemaal goed. Later deze week meer over die film, maar ik wilde u nu gewoon zeggen dat ik met het oog op morgen vandaag gewoonweg niet depri kon zijn. Morgen is het Inauguration Day en op de achtergrond staat CNN op om er niet teveel van te missen. Op de website van de NYTimes geniet ik al dagenlang mee van de 'anticipation', al die speculaties over welke woorden hij zal gebruiken, van de analyse van al de vorige speeches, van de prachtige fotoreportage van de nauwe medewerkers van Obama die de NYTimes Magazine publiceerde, de analyse van de invloed van boeken op Obama, van hoe vaak het woord 'historisch' valt, denk bij het zien van de beelden uit DC met nostalgie terug aan 8 jaar geleden toen ik een maand lang daar woonde, vlak achter Capitol Hill en een beetje verliefd werd op deze fascinerende stad. Neen, mensen, dit is geen dag om blue te zijn. Dit is Amerika op zijn best, het land van woorden als 'great', 'nation', 'together', 'united', 'diversity', ... Geniet er mee van en duim vooral mee dat de beloftes kunnen worden omgezet in realiteit. Dromen mag toch ook op een blauwe maandag?

't vriest dat het kraakt

waarschuwing: hoog 'lang leve NY' gehalte in deze post
mijn excuus: het heimwee slaagt bij dit soort weer hevig toe

Het vriest letterlijk dat het kraakt. Ik probeer de auto sneeuwvrij te maken nadat ik hem gisteren heel de dag onder zijn witte deken liet staan. De handschoenen die ik zondag in de solden kocht bewijzen hun nut en ze blijken wel degelijk 'water resistant' waardoor ik bereid was om er wat extra geld aan uit te geven (ook al was dat dan een soldenprijs). De zon schijnt heerlijk. Ik heb me lekker warm ingeduffeld. Man, van dit soort dingen word ik helemaal nostalgisch naar onze tijd in New York. Daar was sneeuwruimen er elk jaar wel bij. Daar had iedereen een 'shovel' om meteen na de sneeuwstorm aan de slag te gaan om een paadje in de diepe sneeuw vrij te maken. HEERLIJK was dat. Tot aan je knieen of dieper in de sneeuw wegzakken. 's Avonds door de besneeuwde buurt een wandeling maken, zo goed als geen auto's op straat, behalve dan de stoere binken met hun sneeuwploegen, en voor de rest alles zo onvoorstelbaar stil. Op zo'n dagen begonnen ze op de radio van 's ochtends vroeg de 'school closings' om te roepen en verzocht zelfs IBM de medewerkers vriendelijk om thuis te blijven als de kans er in zat dat je over te gevaarlijke wegen moest rijden om op het werk te geraken. Manlief - workaholic als hij is - vertrok eens onbesuisd naar het werk op zo'n dag en kwam terug met een 'total loss' auto. Gelukkig hadden we een omniumverzekering en kwam hij er zonder kleerscheuren vanaf. Vanaf toen sloeg hij de goede raad die op sneeuwdagen 's morgens werd afgeroepen op alle lokale radiostations niet meer in de lucht.
Hier probeert iedereen zich ten alle kosten toch te verplaatsen, ook al zitten ze dan 3 uur in de auto op weg naar hun werk. Wij Belgen zijn toch zo bezeten van het 'kloppen van de werkuren'. Ik bedoel daarmee zeker niet dat er hier harder wordt gewerkt dan in de VS. We hebben dat gewoon in ons zitten dat we 'op den bureau' moeten zijn. Terwijl heel veel van de mensen die zo'n bureaujob hebben waarschijnlijk ook van thuis uit hun werk kunnen doen. Er zijn natuurlijk beroepen die altijd moeten doorgaan: sneeuw of geen sneeuw. Maar er zijn ook heel veel taken die je van thuisuit kan doen of -als dat niet kan- desnoods de dag erna kan inhalen door wat langer te blijven of geen koffiepauzes of sigarettenpauzes te houden. Ik denk dat wij Belgen wel de kroon spannen in het houden van dergelijke pauzes. Niet dat ik daar iets tegen heb. Dergelijke pauzes hebben ongetwijfeld een hoge sociale waarde. Maar ik heb wel bedenkingen als sommige mensen permanent lijken buiten aan een sigaret te staan lurken. Enfin, ik ga hier niet verder staan jakkeren en zeuren, want eigenlijk word ik heel goed gezind van dit weertje. Toen ik in de uiteindelijk bijna helemaal sneeuwvrij gemaakte auto (er lag er nog op het dak van de auto waar ik niet aan kon) wegreed vertelde die me vrolijk dat het 22 graden was. Neen, mijn auto sprak geen wartaal. 't Is een Amerikaan ('t is te zeggen een Japans merk gekocht in de US en mee naar hier verhuisd). Hij rekent in Fahrenheit (en vertelt me hoeveel miles/per uur ik doe en of ik South East of North West rij). 32 graden Fahrenheit is nul graden Celcius. Hoe de omrekening precies gebeurt, heb ik nooit helemaal onthouden, maar ik weet 1 ding zeker: als het maar in 'de twenties' is, is het behoorlijk koud en dan hebben we het nog niet over de 'wind chill' die daar soms bij hoorde. Ik zie me zelf nog lopen in downtown Manhattan ingepakt in mijn warmste kleren en met een dikke sjaal helemaal rond mijn gezicht zodat alleen mijn ogen en neus vrij waren, omdat de ijskoude wind door merg en been ging. Dus kom aub niet zeuren dat je het koud hebt als het eens rond het vriespunt is, want dan heb ik de neiging om je vierkant uit te lachen. Het lijkt mij dat veel mensen er zich hier niet naar kleden. Een tip: laagjeskledij helpt echt en dames, neen, nylonkousen daar hou je je voeten niet mee warm! Laagjes kan je van je afpellen als je dan uiteindelijk toch op je warme bureau arriveert. Wat wilde ik nu eigenlijk zeggen? Juist ja: geniet van dit echte winterweer, maak het gezellig binnen en buiten, strooi eten voor de vogeltjes, geef de postbode of de mannen van de vuilniskar een jeneverke, haal je portemonnee boven voor de bedelaar aan de ingang van de supermarkt, maak tijd voor een gezelschapsspelletje met je gezin of vrienden, verwarm je handen aan een kop thee of een kom soep, maak je stoep ijsvrij en lig niet wakker van de gasrekening. De Russen hebben de kraan wel dicht gedraaid, maar daar zullen wij hier in Belgie weinig of niks van voelen. Laat dit weer je er vooral niet toe brengen om dat doen waar wij Belgen o zo goed in zijn: steen en been klagen. De ultieme tip om het warm te krijgen: lekker dicht tegen je lief aan gaan liggen in bed. Dat is wat ik nu ga doen.

soms

...zou het toch een pak handiger zijn om een man te zijn, bedacht ik
terwijl ik
ergens in een toilet mijn maandverband verwisselde,
vaststelde dat ik m'n nurofen thuis had laten liggen en de hoofdpijn dus gewoon zou moeten proberen te negeren;
even later mezelf haast een bezoek aan spoedgevallen bezorgde terwijl ik veel te bruut met een grote schaar de verpakking van een inderhaast gekochte wallen-concealer (ter vervanging van het exemplaar dat ergens op de afdeling verloren en weer terechte bagage lag op zaventem - waarover wellicht in een volgende postje meer) te lijf ging (waarom zitten die dingen in van die bijna niet open te krijgen plakband verpakt?),
daarna op datzelfde toilet voor de spiegel een poging ondernam om mezelf wat presentabel te maken door gauw m'n haar met Dochterlief haar Doraborstel in vorm te brengen (want ook mijn eigen haarborstel zat nog in die valies daar ergens op zaventem),
vervolgens mezelf te pletter sleurde aan conferentiemateriaal wat met wat mannelijke armspieren een pak vlotter zou gaan;
bij aankomst in de vergaderruimte professioneel mijn hand uitstak naar de ambassadeur om hem te verwelkomen, terwijl hij me vastgreep om 3 stevige zoenen op mijn wangen neer te planten;
mezelf als moderator bevond tussen 4 mannelijke panelleden;
me na afloop van het debat bij het ontvangen van complimentjes van enkele deelnemers aan de panelavond niet kon ontdoen van de indruk dat ze net iets te flirterig deden omdat ze een paar glaasjes teveel stonden te drinken op de 'networking drink',
en bij thuiskomst na een veel te lange werkdag nog gauw Dochterliefs agenda nakeek en liefdevol al een koekje voor de volgende dag tijdens de speeltijd in haar boekentas stopte.
It's still a man's world, waarin deze vrouw haar mannetje probeert te staan.

Gemis

Aan mijn liefste,
Het ging goed, verbazingwekkend goed, met dat jou missen. Tot woensdag. Toen had ik het plots gehad. Het gemis sluimerde blijkbaar al een tijd en had zich nu diep genesteld in elke vezel van mijn lichaam. Ik miste je plots hartstochtelijk. Neen, niet alleen bij het verwisselen van de dekbedhoes, wat jij altijd zo vakkundig doet. Opeens was het gemis overal: de slaapkamer, de badkamer,... alleen nog mij-sporen, geen jij meer te bespeuren. Ongemerkt hebben mijn to do lijstjes, uitgescheurde recepten van ooit eens te maken fantastisch ogende groentenlasagne en perenconfituur, brieven met onbetaalde rekeningen, reclamefoldertjes met produkten die ik misschien wel ga kopen als ik 5 minuten tijd vind om te shoppen, mijn alomtegenwoordige boeken, enkele dvd's, achteloos achtergelaten kleren, nachtelijke theekoppen ... jouw territorium veroverd. (Ja, in dit huishouden ben ik - en niet de mannelijke wederhelft - de sloddervos). Dochterlief mist jou als sinds dag 1 van die veel te lange zakenreis. Als zij op donderdagochtend nog even bij mij in bed kruipt en zich neerlegt op wat jouw plek in ons bed is en oprecht zegt dat ze jou mist, moet ik mijn best doen om niet een potje te janken. In plaats daarvan probeer ik het gemis weg te lachen en knuffel haar ongeveer plat. Liefste, jouw meisjes hebben het hier even heel leuk gehad zonder een mannelijke brombeer in huis, maar nu heeft dat verstoppertje-spelen lang genoeg geduurd. Kom je vlug weer tevoorschijn?

over zweedse gehaktballetjes en sushi

Naar aanleiding van deze mail die ik ontving:

Beste Autumn Leaf, we willen je zoals altijd op de hoogte houden van het reilen en zeilen binnen Ikea. Maandag 10 november hebben heel wat mensen een bezoek aan onze Ikea woonwarenhuizen gepland. We zullen er daarom alles aan doen om iedereen van harte te kunnen verwelkomen.Omwille van mogelijke vakbondsacties kunnen we op dit moment echter nog niet garanderen dat al onze woonwarenhuizen maandag geopend zullen zijn. Met vriendelijke groeten, je IKEA Family team.

Beste vakbondsmensen,
Mijn echtgenoot is vorige maandag om 9u met de trein naar de luchthaven vertrokken. Sinds er een rechtstreekse treinverbinding Leuven-luchthaven is, maakt manlief daarvan gebruik omdat het goedkoper is dan een taxi nemen (en hij dus wat uitspaart op het budget), omdat het milieuvriendelijker is en niet onbelangrijk: omdat het snel gaat en behoorlijk klokvast (geen file). Alvast dank aan u om op die dag het treinverkeer niet voor de zoveelste keer lam te leggen door vakbondsacties. Mijn echtgenoot is zonder problemen op de luchthaven geraakt. Het treinticket had hij -met mijn hulp- de avond ervoor online gekocht, om aanschuiven aan de loketten te vermijden. Meer dan 24 u later, om precies te zijn 25u en 20 minuten later, kreeg ik een telefoontje van Manlief om te zeggen dat hij op het hotel in Tokyo was aangekomen. Het was een kort telefoontje want telefoneren met een hoteltelefoon is duur en in Japan doet de Blackberry het niet. De internetverbinding op de hotelkamer scheen ook niet te werken, dus verwende hij me met een kort life gesprekje. Hij heeft zijn webcam bij maar het is ons nog niet gelukt om elkaar via de webcam te zien door het tijdsverschil en het drukke agenda aan beide kanten. In Manliefs drukke reisagenda worden er grote afstanden afgelegd. Na 1 dag Japan ging het richting Seoul, morgen naar Taiwan (waar het dan weer een andere tijdszone is) en dan weer terug naar Japan, met verplaatsingen van Tokyo naar Osaka, Kyoto en Hiroshima (als ik het goed heb onthouden).
Voor alle duidelijkheid, mijnheer of mevrouw van de vakbond: de vliegtuigreizen van Manlief gebeuren allemaal in economy, waar een mens tegenwoordig echt alleen een uiterste basisservice krijgt. De reisagenda zit elke dag propvol: tijd voor sightseeing of ontspanning is er zo goed als niet. Sushi eten is wel eens lekker, maar na 14 dagen zeewier, miso, sashimi etc, zou een boterham met hollandse kaas best wel smaken, zegt Manlief dan. Hebt u de film "Lost in Translation" al gezien? Ik kan u die ten sterkste aanraden, om een beetje het gevoel te krijgen van hoe groot de cultuurshock kan zijn. (en geheel terzijde: omdat Scarlett Johansson erin mee speelt). Manlief kent de lokale gewoontes al een beetje (en zorgt dat hij geen sokken met gaten meeneemt in zijn valies omdat je daar wel vaker eens je schoenen moet uittrekken in het gezelschap van zakenlui) en hoewel hij nooit echt graag van de partij is op die Aziereizen, zeurt hij niet.
Terwijl hij weg is, is er een lang verlengd weekend voor de andere werknemers van het bedrijf en voor vele andere Belgen. Vele van die mensen zouden van die brugdag graag gebruik maken om naar IKEA te gaan. Ze zouden daar -als u daar tenminste gaan stokje voor steekt- veel geld uitgeven, ondanks al uw constante gezeur over de dalende koopkracht. Mijn man heeft niet gepland om maandag naar IKEA te gaan omdat hij dan met een paar beleefd knikkende Taiwanezen aan het vergaderen zal zijn terwijl de airco draait omdat het daar rond de 30 graden is. De weekends en verlofdagen die hij verliest op zakentrips krijgt hij niet gecompenseerd in verlofdagen op een ander moment of meer loon. Stapt Manlief daarom naar de vakbond? Gaat hij daarom in staking? Natuurlijk niet. Hij beschouwt het als een deel van de job. Wat ik maar wil zeggen is dat ik het danig op mijn heupen krijg als ik hoor dat u veel acties plant. Voor alle duidelijkheid: ik ben het helemaal eens met de actie van 11.11.11 die zegt dat werknemers niet kunnen behandeld worden als gereedschap. Maar ik erger me wel aan mensen die meteen steigeren als er wat flexibiliteit wordt gevraagd door de werkgever, die het begrip 'dalende koopkracht' als een flauw excuus gebruiken om het onmogelijke te eisen.
Jamaar, uwe man zal wel goed worden betaald, hoor ik u al zeggen. Zijn salaris is ok, maar zeker niet overdreven. Hij is een manager, maar geen topmanager en werkt in een bedrijf dat zich ergens in de halfslachtige zone tussen onderzoekscentrum en puur commercieel bedrijf bevindt. Daar wordt dus niet met grof geld gegooid. Manlief waarschuwt al jaren voor de slechte tijden die eraan komen in de micro-electronicabranche waarin hij werkt en onderneemt pogingen om nieuwe wegen in te slaan om op die manier met het bedrijf het hoofd te kunnen bieden aan de uitdagingen die voor de deur staan. Hij kan daar uren over zitten piekeren en plannen. U ligt daar niet wakker van, dat begrijp ik. U staat liever op de bres te springen om werkwillige mensen tegen te houden als ze voorbij het stakingspiket proberen te glippen.
Lieve mensen van de vakbond, vrienden zeggen mij soms dat ik in de politiek zou moeten gaan en noemen me wel eens een 'rooie' of een 'groene'. Ze hebben misschien wel gelijk, maar wat de vakbonden betreft, ben ik helemaal geen linkse. Ik zal het u rechtuit zeggen: ik vind u ouderwets en dringend toe aan een complete make-over. Mijn vader zal dit niet graag lezen. Hij is een groot voorstander van de vakbonden, denk ik. Terecht is hij fier op het Belgische systeem van sociale zekerheid dat er grotendeels is gekomen dankzij uw inspanningen doorheen de tijd. Maar het is nu anno 2008. We leven in een tijd van globalisering, van high tech, van financiele crisis,... Het zou 1 van uw taken moeten zijn om mensen in deze tijd te informeren op de juiste manier; hen te sensibiliseren niet alleen omtrent hun rechten, maar ook over hun verantwoordelijkheden, in plaats van paniek te zaaien met de 'dalende koopkracht' dooddoener en dan elke gelegenheid aan te grijpen om loonsverhoging te eisen. Voila, mevrouw of mijnheer van de vakbond, dit moest me van het hart. En als u maandag toch zou staken aan de IKEA's, dan hoop ik dat de weerman juist is en dat het pijpenstelen regent terwijl u daarbuiten staat actie te voeren en dat er vooral niemand op het idee zou komen om u en uw collega-actievoerders van die lekkere zweedse gehaktballetjes te komen serveren terwijl u verkleumt van de kou. Hoogachtend, Autumn Leaf.

spelbrekers

Moesten ze nu echt perse de vreedzame boodschap van de Olympische Spelen als een ballon doorprikken? En mij uitgerekend nu dat ik gehoopt op een rustig weekje handenvol extra werk bezorgen door oorlogje te beginnen spelen? Volodja (Poetin) en Misha (Saakasjvili), jullie zijn spelbrekers! Jullie maken dan op deze manier het onderwerp van mijn onderzoek wel brandend actueel. Ik apprecieer het dan ook ten zeerste dat er opeens veel mediabelangstelling is voor waar ik me mee bezig hou, maar ik zou het toch nog net iets fijner vinden als de interesse voor mijn onderzoek ook zou gewekt worden zonder dat er bombardementen, vernieling en slachtoffers aan te pas kwamen.

en de prijs voor de hardwerkende Vlaming gaat naar...

Uit Knack Nieuwsbrief (door Ann Peuteman en Ewald Pironet, 08.01.2008):

De prijs voor de hardst werkende Vlaming gaat naar de hoogopgeleide vrouw die voltijds werkt, kinderen heeft en tussen de 30 en de 50 jaar oud is. Want vrouwen draaien nog altijd op voor het gros van het huishouden. Daardoor ligt de werklast van vrouwen ruim drie uur per week hoger dan die van de mannen. 'De nieuwe man bestaat misschien wel,' zegt Luc Sels, hoogleraar aan de faculteit economie van de K.U.Leuven., 'maar hij laat zich leiden door zijn vrouw: hij is de huishoudhulp die zij kan inschakelen. Zij is de dirigent, en dat is ook de meest stresserende rol. Vooral omdat ze zelf ook nog verschillende taken moet uitvoeren.'

Tja, eigenlijk verbaast deze vaststelling me niet het minst. Heel herkenbaar. Manlief is best wel bereid om af en toe een handje toe te steken in het huishouden. Ik geef het graag toe: hij kuist beter dan ik en is een stuk minder rommelig dan de meeste echtgenoten van vriendinnen! (iets waar die vriendinnen jaloers op zijn, geloof ik). Maar ik blijf, zowel thuis als op het werk, de coordinator, degene die alles organiseert -van het plannen van de kinderopvang in schoolvakanties tot het afhalen van de nieuwe creditcard van manlief omdat hij geen tijd heeft om tijdens de openingsuren van de bank daarvoor langs te gaan - en dus ook een hele waslijst vaak niet erg in het oogspringende klusjes zelf doet. Niet altijd een erg dankbare job. S. en mijn baas maken er zich gemakkelijk van af door te zeggen: oh maar jij hebt veel organisatietalent! Ok, dat is een leuk complimentje, maar dat is het dan ook. Trouwens, als s. in het buitenland zit of tot middernacht achter zijn computer werkt, blijft er natuurlijk niet veel tijd over om nog bij te springen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het artikel verdergaat met te zeggen dat:

Vaak is het niet de drukke baan op zich die voor stress zorgt, maar wel de combinatie met het huishouden en de opvoeding van de kinderen.

'Zonder het te beseffen, werden we bijzonder veeleisend voor onszelf. We moeten in alles kunnen scoren, leggen ons voortdurend deadlines op en hebben - onder meer door de files - minder vat op ons tijdgebruik.'
Dat laatste is 1 van de dingen die wij heel bewust uit ons leven zoveel mogelijk hebben gebannen. We hebben een hoge prijs betaald voor een relatief kleine woning in de stad -maar voor ons meer dan ruim genoeg, omdat we echt binnen fietsafstand van allebei onze werkplekken en de school en winkels willen wonen. Ook zonder files, al meer dan stress genoeg, dank u. Ikzelf lijd (of beter:leed) ook erg aan het "weekends-boordevol-plannen"syndroom. Daar heb ik komaf mee gemaakt. Bewust worden weekends blanco gelaten op de kalender en zelfs de hele kerstvakantie werd zo rustig mogelijk gehouden. Dus bij deze onze excuses aan onze vrienden tegenover wie we ons niet erg sociaal hebben opgesteld. Uitnodigingen werden vriendelijk afgewimpeld. Dat wrong wel een beetje, maar het resultaat was het waard. Uitslapen, tot na de middag in pyama rondhangen, krant/boek lezen, wat bezig zijn met het verder inrichten van ons appartement, samen naar een film kijken, kokerellen... cocooning op zijn best was dat.

Het besluit van het artikel klinkt niet meteen bemoedigend voor mij:
'Heb je een job, dan kun je er maar beter voor zorgen dat je tegen je 35e carrière hebt gemaakt, want anders kunnen je kansen al verkeken zijn. De arbeidsmobiliteit is nog nooit zo laag geweest als vandaag.'
Maar, he, op elke regel moeten er uitzonderingen zijn... dus wacht maar: here I come (als het doctoraat ooit afgeraakt...)

drukke tijden

Uit mijn ongeregelmatige bloggedrag van de laatste weken en de laatste twee voor mijn doen erg korte berichtjes, mogen jullie afleiden dat ik het ontzettend druk heb. Drukste periode van het jaar. Morgen organiseer ik een internationale workshop. Daar komt altijd veel bij kijken. Duimen jullie mee dat het niet in het honderd loopt? Een spreker uit Frankrijk heeft gisteren nog afgezegd, maar hij heeft wel een heel goed excuus: zijn vrouw is maandag bevallen! Nu maar hopen dat de Russische rechter die met de trein uit Straatsburg komt en de Duitse politicus die ook met de trein komt er geraken zonder teveel hinder van treinstakingen! Kijk, voor dat soort "vakbondsacties" of "spontane werkneerlegging uit protest" of hoe dat dan ook wordt genoemd kan ik ABSOLUUT geen begrip opbrengen. Het heeft volgens mij alleen een averechts effect. Enfin, ik ga daarover hier nu niet doorbomen... Wat mijn bloggedrag betreft: ik beloof u beterschap heel binnenkort. Dan laat ik zeker weer wat meer van mij horen. In de tussentijd mogen jullie mij altijd bestoken met resto-, boeken- en/of filmtips! By the way, ik heb "Ben X" al gezien. Zal het er zeker nog eens over hebben.