To ski or not to ski?

 

We gingen op sneeuwvakantie. Ik zeg dus sneeuw-, niet skivakantie. Alhoewel het voor de anderen in mijn reisgezelschap wel een skivakantie was. Ikzelf waag me niet op de latten. Dat gaat mij allemaal te snel en het angstzweet breekt mij al uit als ik alleen al denk aan die akelige liftjes die je dan moet nemen. 'Pannenkoekenliften' noemen ze dat dan, waarschijnlijk in een poging om het wat aantrekkelijker te laten lijken, maar zo'n dingen bezorgen mij werkelijk nachtmerries. Ik denk dan meteen dat ik er als enige in heel de bende zal in slagen om zo klungelig te zijn om daarvan af te vallen. Jaaaaren geleden toen ik Manlief, die toen nog gewoon Lief was, nog niet lang kende, zorgde dat niet-skien van mij wel eens voor wrijving, want Manlief deed het wel graag en zijn broers ook en als er dan over skivakanties werd gepraat, werd er altijd een beetje (al dan niet stilzwijgend) in mijn richting gekeken als de spelbreker, die niet skiede en ook niet wilde leren skien. Manlief zelf pushte mij helemaal niet in de richting. Hij wist wel beter nadat we 1 keer samen waren gaan langlaufen in de Ardennen en ik daar bij elk heuveltje met een helling van meer dan 1% het al gigantisch steil vond en mij dan telkens op niet elegante wijze in de kant liet vallen. Het was een geweldig romantische dag, waarop we de lekkerste sardientjes uit blik ooit aten en ...Manlief leerde dat ik niet gemaakt ben voor sporten met latten onder mijn voeten. Nu, ik heb Manlief nooit tegengehouden om te gaan skien. Hij ging dus als student met vrienden en later toen we in de VS woonden, ging hij af en toe een dagje skien in de Catskills op een paar uurtjes rijden van ons. Toen kwam Dochterlief en sindsdien had Manlief niet meer geskied. Dit jaar zouden we een poging ondernemen omdat Dochterlief ruim oud genoeg is om het ook te leren. We zouden samen met vriendin B en haar gezin gaan zodat de kids samen op les konden, de mannen samen op de latten en de niet-skiende vrouwen samen op de lappen ;-) Maar we begonnen veel te laat aan de planning en besloten dus om het uit te stellen tot volgend jaar wanneer we wel nog voldoende keuze zouden hebben om een betaalbare en goede vakantiewoning te vinden.
Ondertussen had ik door het bladeren in de brochures toch wel zin gekregen om op sneeuwvakantie te gaan (vooral op vakantie gaan) en bleef ook schoonbroer aandringen om toch eens samen op skivakantie te gaan. Ik had het vermoeden dat Dochterlief die gelukkig wat sportiever is aangelegd dan haar moeder het wel fijn zou vinden. Dus boekte ik voor de tweede week van de kerstvakantie een hotel voor ons drietjes, mijn 2 schoonbroers en de 11jarige zoon van de vriendin van schoonbroer. Ik zou dus de enige vrouw en de enige niet-skier in het gezelschap worden. Maar de Jungfrau regio is gewoon zo geweldig mooi dat ook niet-skiers er helemaal hun gading kunnen vinden. Bergdorpjes als Grindelwald, Wilderswil en Murren zijn werkelijk uiterst charmant. Ik was op slag verliefd op al die houten huisjes en schoot heel veel kiekjes. En het uitzicht vanop de Schilthorn op net geen 3000m hoogte op de omringende bergtoppen was adembenemend mooi!
Ons hotel lag een eindje van de pistes, waarover de schoonbroers wel eens mopperden, maar de verbindingen met de trein en bus waren goed georganiseerd (en in begrepen in de prijs van de skipas). Ikzelf vond de ligging van het hotel met heel mooi uitzicht op de Jungfrau zelve en zonder teveel commerciele drukte in de buurt precies een plus. Alleen dat we er 's morgens vroeger moesten opstaan dan anders om op tijd met Dochterlief in de skiles te zijn en zodoende weinig tijd hadden om van het uitgebreide ontbijtbuffet te genieten stak me wat tegen. Ja, u weet al dat ik geen ochtendmens ben. Maar ik had nooit gedacht dat ik daar 5 dagen zou verblijven zonder te internetten, te mailen, kranten te lezen, tv te kijken en dat alles geen sec te missen. Het was heerlijk om even weg te zijn van alles en alleen maar de longen te vullen met frisse berglucht en van de zon te genieten (heb me terplaatse een zonnebril aangeschaft) en te zien hoe Dochterlief inderdaad met reuzesprongen vooruitgang boekte bij de lieve Nederlandstalige skijuf. De door Dochterlief bijzonder gevreesde lange autorit viel heel goed mee, zonder DVD speler! (ze las, zong, luisterde naar de CD's van het Geluidshuis en keek zich de ogen uit). Kortom, ze kijkt al uit naar een volgende keer op skivakantie. Ikzelf ben er nog niet helemaal uit. Ja, het was een mooie en deugddoende vakantie en neen, ik heb me daar geen seconde verveeld ook al skiede ik niet. Maar het was er ook allemaal behoorlijk duur en als ik dan denk aan de andere reizen die we voor hetzelfde geld kunnen maken... Trouwens, heel veel dank aan vriendin B voor het uitlenen van de skikleren voor Dochterlief. Dat vind ik nog zo iets voor de minzijde van een skivakantie: de kost van die kleren en dan vooral voor kinderen, want die groeien daar zo snel uit. En jullie, staan jullie graag op de latten? To ski or not to ski?

 

toetsentijd

Ik hoor Man- en Dochterlief bezig met het leren van de toets WO over ons koningshuis. Ja, sommigen zaken zijn niet veranderd sinds onze schooltijd of zelfs de schooltijd van onze ouders. Alleen dat de lijst koningen en hun nageslacht langer is geworden. Ze zijn daar nogal productief in hun gezinsuitbreiding tegenwoordig. Gelukkig horen de namen van de kinderen van Mathilde en Filip niet tot de verplichte leerstof. Marteling voor manlief, hij zit te popelen om aan de volgende toetsvoorbereiding te beginnen: wiskunde. Daarin mag Dochterlief voor het eerst met een geodriehoek en breuken aan de slag. Ik denk dat ik hierzo ongeveer officieel ga afhaken in het wiskundeverhaal ;-) Geef mij maar de taaloefeningen, alhoewel de spelregels en manier van aanleren op dat vlak behoorlijk veranderd zijn sinds de tijd dat ikzelf op de schoolbanken zat. Maar voor taal wil ik wel een inspanning doen om mee te zijn met mijn tijd. Al was het alleen al om eens te zien hoe die dt-regels tegenwoordig worden aangeleerd, want ik krijg grijs haar van de fouten tegen die regels bij mijn studenten.

kleiner dan een boterham

Het raakte mij echt, deze tekst die ik vanmorgen op de adventskalender van Welzijnszorg las. Joke Van Leeuwen is een echte woordkunstenares. De problematiek des te schrijnerder met dit winterweer.

Zonder
Acht keer heb ik de bomen kaal zien worden,
acht keer heb ik de bomen vol zien worden.
De zetel die ik vond, is wankel.
En ik versta alles: de vermaning van een man achter glas,
de kreet van een kind op een schommel.
Ik inspecteer mijn handen nu die niet werken mogen,
ik controleer mijn hoofd of daar nog iets vertakt.
Ze zeiden vroeger als ik niesde:
nu komt het allemaal in orde.
Ik nies de hele winter.
Mijn zus heeft wel papieren,
mijn zus heeft nu een kaartje
kleiner dan een boterham.
Ai, als ik eens een zetel had die zachter voor mijn rug was
en dat ene, kleiner dan een boterham.

Joke Van Leeuwen, Kruisweg van de immigrant

mooie start

De dag begonnen met een homemade smoothie (banaan, sinaas, peer) en blauwe lucht. Mooie start van het weekend.

 

Strooit Kulderzipken roet in het eten?

"Dat, mama, dat is niet echt Ramon, dat is die Pieter van 'Mijn Sport is top' en van Sunjata". "Ah ja?" zeg ik verbaasd en dan zie ik inderdaad dat Ramon eigenlijk Pieter Embrechts is. We zitten samen onder een dekentje op de bank naar de intrede van de Sint te kijken. Even later: "En, mama, die actrice die de vroedvrouw speelt in dat filmpje met de Sint, dat is ook die mevrouw die de koningin in Kulderzipken speelt. Ja, herken je ze niet? Ik hoor het aan haar stem." Nog wat later: "Die professor van bij de Sint vertelt allemaal dingen die niet echt kunnen." en "Op school en in de winkels enzo daar komt niet de echte Sint, dat zijn hulpsinten, maar daar in Antwerpen daar komt nu de echte Sint aan", "Seg, op Nederland daar hebben ze een andere Sint. Dat heb ik bij oma op de Nederlandse TV gezien. Maar dat is omdat die Nederlandse kindjes een beetje anders spreken, je weet wel, met veel 'asjemenou', en die verstaan de echte Sint dus niet goed." "Ah ja", zeg ik alleen maar. Ik voel me alsof ik op de rooster word gelegd door al die rake observaties en raak er heilig van overtuigd dat Dochterlief nu wel stilaan zal doorhebben dat er iets niet klopt met die heilige man. Want als ze de Koningin uit Kulderzipken herkent, zou ze dan ook niet de Koning uit Kulderzipken herkennen aan zijn stem?? En de Duivel uit Kulderzipken? De halve cast van dat programma is zowat ingehuurd voor het Sintenspectakel. Dus maar even niet naar Kulderzipken kijken, besloot ik zaterdagnamiddag.
Gisteren zat Dochterlief enthousiast speelgoed uit de reclamefoldertjes te knippen voor haar brief aan de Sint. Vanavond mocht ze na school even tv kijken. Terwijl ik sta te koken, heeft ze een programma uitgekozen (voordeel van digitale tv kijken: kijken wat je wil wanneer je wil, weet u wel). Raad eens? Inderdaad, ze koos Kulderzipken, want ze vindt dat een leuk programma. Ik hou haar niet tegen. Ooit zal de waarheid toch aan het licht komen. Bij het zien van Koningin Angina roept ze "Zie je, mama, dat is de vroedvrouw van bij de Sint". Ik zie haar intens naar Duivel (alias Frans Van der Aa, ofte 'Vandenkapblok uit Merlina' voor mijn generatie of 'de echte Zwarte Piet' in Dochters wereld) kijken. Bij de Koning (alias Jan Decleir ofte "de enige echte Sint") heeft ze blijkbaar weinig argwaan. Ze stelt geen vragen. Zou ze het in de mot hebben? Ik zou zo graag tot na deze 6 december de magie nog even laten voortduren. Maar mijn kleine meid wordt groot en ... kijkt teveel naar Kulderzipken ;-)

donderdag veggiedag

Neen, geen paniek: het wordt hier niet het zoveelste blog dat overspoeld zal worden door naaipatronen en andere creatoestanden want ik ben gezegend met 2 linkerhanden ;-) Maar een receptje doe ik voor 1 keertje wel, omdat het werkelijk een poepsimpel en door kids en volwassenen gesmaakt gerechtje is dat ik vandaag dankzij de Libelle Lekker op tafel toverde in no time. Bovendien past het perfect bij de "donderdag veggiedag" campagne. Niet dat ik die campagne trouw opvolg. Ten huize Autumn Leaf gebeurt koken helemaal niet volgens een strakke planning, eerder op basis van een last-minute beslissing die wordt ingegeven door een mix van goesting, beschikbare tijd, energiepeil en gevuldheidsgraad van de koelkast. In het Libelle Lekker weekmenu stond het trouwens niet als donderdag- maar als woensdaggerecht (wegens erg kindvriendelijk).

Hier is het dan.

Tijd: 30 minuten
Nodig voor 4 personen:
-2 rollen kant-en-klaar pizzadeeg
-300g jonge spinazie
-100g rucola
-1/2 bosje peterselie
-2 teentjes knoflook
-1 sjalotje
-300g kruidenkaas (ik ging voor Philadelphia Look en Kruiden Light)
-150g parmezaan

1. Verwarm de oven voor op 230 graden.
2. Spoel de spinazie zorgvuldig. Snipper de sjalot en de knoflook. Hak de peterselie en rucola fijn.
3. Fruit de sjalot en knoflook even in 3el olijfolie. Doe er de spinazie, rucola en peterselie bij. Roerbak kort. Breng op smaak met peper en zout.
4. Bestrijk de pizzabodems met de kruidenkaas. Verdeel er het spinaziemengsel over. Bestrooi met de parmezaan.
5. Bak de pizza's 15 min in de voorverwarmde oven.

Smakelijk!