Dochterlief hield lenteschoonmaak in haar boekenkast. Er werd gesorteerd in volgende categorieen: boeken om te verkopen op rommelmarkt, boeken om bij te houden in een opbergdoos, boeken om opnieuw te lezen en dus bij te houden in de boekenkast. De Harry Potter boeken kregen allemaal een plek in de laatste categorie. Wat had je anders verwacht van onze grote Potter fan?
Op Paaszondag haalde ik de Jeroen Meus in mezelf naar boven en roerde vrolijk in potten en pannen om dit menu aan de familie voor te schotelen:
-lentesoepje met asperges (Libelle-recept)
-sint jacobsnootjes met gecarameliseerde uitjes (recept uit Nest)
-feestelijke parelhoen met pepersaus (Libelle-recept)
-vanille-ijs met verse mango
De ingredienten kwamen o.a. van bij Long (waar ik bij aankoop van de parelhoen een kleine quiche er gratis bij kreeg, die we als aperitiefhapje bij de bubbels opaten), de Walvis en de marktkramen van de zaterdagmarkt in de Brusselsestraat. Neen, ik word niet betaald om voor deze handelaars reclame te maken. Maar beginnen met goeie producten is al meteen een grote stap gewonnen in het slagen van een recept, vind ik.
Hierbij geen foto's van het paasmenu, wel van ons paasontbijt, waar natuurlijk chocolade bij hoort!
Zoals bijna elke zondag ging ik ook vandaag naar de markt in Heverlee om verse groenten en fruit, kaas en brood. Het speelplein vlakbij de markt aan de kerk van Heverlee werd vorig jaar heraangelegd tot een heel mooi stuk kinderland in de stad. Vorige week zondag scheen de zon overdadig en was de speeltuin een drukte van jewelste, zo druk had ik het er nog nooit gezien. Vele gezinnen genoten er van de eerste lentezon.
Vandaag leek de speeltuin een pijnlijk pak leger. Ik slik en veeg voor de zoveelste keer sinds we op woensdagochtend door dat vreselijke radionieuws werden gewekt enkele tranen weg. Aan het kippenkraam hoor ik de ene moeder bezorgd aan een andere moeder vragen naar hoe het met hen gaat. "Niet goed", antwoordt de ene moeder. "Dat kan ook niet", zegt de andere. Ze hebben het over bevriend koppels waarvan de kinderen op de noodlottige bus zaten. "Wij brengen hen eten. Dan helpen we hen tenminste met iets". Eten, ja dat moeten die ouders, broers en zussen van die gewonde en dode kinderen ook; al zal hun eetlust niet bijzonder groot zijn, kan ik me zo voorstellen. Dus dat lijkt me een zinvol initiatief: eten brengen.
Ik weet het: er zijn al kranten vol over gedrukt, tot extra edities toe, praatprogramma's volgepraat door psychologen, dokters, deskundigen allerhande. We kregen beeld en tekst, van de tunnel, de bus, de scholen, het vliegtuig, de ziekenhuizen, funeraria,... Er werd door de media gebalanceerd op de grens tussen wat kan en mag en wat er ver over is. Het beeld van de hangar met de kisten flitst regelmatig door mijn hoofd sinds ik het als een koude douche over me kreeg uitgestort bij het vrijdagavondjournaal. Ik drukte de voorbije dagen een paar keer op de "uit"knop omdat ik het allemaal niet meer wilde horen en zien. Te veel.
De ouders en andere naasten hebben die optie niet. Zij kunnen niet wegzappen wegens te veel ellende. Ik heb geen idee hoe zij het doen. Wat zou het toch mooi zijn als het gezegde "gedeelde smart, is halve smart" echt zou gelden. Dan zouden we toch allemaal een klein stukje van dat immense verdriet van hen overnemen om het zo wat draaglijker te maker? Maar dat kunnen we niet. We kunnen alleen maar iets neerpennen in een rouwregister en hopen dat het hen -al was het maar enkele ogenblikken en misschien op een veel later moment- steun geeft, ons respect tonen door het vorige vrijdag om 11u even stil te maken, een kaars te branden, een blogstukje te schrijven,... Maar uiteindelijk moeten zij alleen verder met die loodzware last op hun schouders.
De speeltuin bij het marktplein leek vandaag zo pijnlijk veel leger dan vorige week.
Het kriebelde en jeukte, maar ik deed het niet: hier iets schrijven over de presidentsverkiezingen in Rusland. Waarom niet? Vind ik het dan allemaal niet meer boeiend? O jawel! Maar ik werd beroepsmatig al her en der gevraagd om mijn mening over die verkiezingen te formuleren. Bovendien vind ik het ook best wel cynisch dat het hele mediacircus dan plots aandacht heeft voor wat er in Rusland gebeurt. Dan mag Jan Balliauw nog eens naar Moskou en word ik door journalisten op zondagochtend om 7u uit mijn bed gebeld voor aan radio-interview, alsof het allemaal razend spannend is. Superslechte timing wilde ik toen roepen. Niet alleen omdat ik toen nog lekker lag te slapen, maar vooral omdat als er 1 dag was waarop er eigenlijk uitermate weinig spannends gebeurde in Rusland dat vooral vorige zondag was. Het scenario van die verkiezingsdag was allang uitgeschreven en werd helemaal volgens plan uitgevoerd. Dat die journalisten mij nog eens terugbellen binnen een paar maanden om te horen hoe het met de politiek in Rusland is gesteld. Ik hoop vooral dat het geen 6 jaar duurt tot de volgende presidentsverkiezingen vooraleer er weer aandacht is voor wat er daar allemaal beweegt. Soit, genoeg erover voor nu. Ik had me toch voorgenomen om het hier niet over die verkiezingen te hebben?!
Vandaag kriebelde en jeukte het opnieuw n.a.v. alweer een gebeurtenis die de media helemaal opkloppen tot grootse proporties: internationale vrouwendag. Dat die dag de aanleiding is voor de Standaard om compleet idiote artikels te publiceren heeft YAB al gezegd. Die stunt van de Morgen om de verkoopsprijs van de krant vandaag naar beneden te trekken, daar had ik ook bedenkingen bij. Zo leek de krant bij mij althans de indruk te wekken dat een krant die door vrouwen is gemaakt 'minder waard' is... Enfin, ik wil hier geen ingewikkelde argumentaties voor noch tegen de mediabelangstelling rond vrouwendag gaan voeren. Alleen wilde ik toch even aanstippen dat ik met spijt moet vaststellen dat heel veel mensen lippendienst bewijzen aan thema's als gender en diversiteit omdat dat nu eenmaal politiek correct is en goed staat, maar daar in praktijk bitter weinig mee doen of zelfs bij de eerste de beste gelegenheid die zich voordoet er meteen schamper over gaan doen. Kijk, dan heb ik liever dat een man rechtuit zegt dat hij het liever zou hebben dat de vrouw thuis blijft bij de kinderen en het avondeten heeft gekookt tegen dat hij thuiskomt (ja, zo ken ik er echt nog, die daar zo over denken!). Die man is tenminste niet huichelachtig. De mannelijke collega's die veel hogeropgeleid zijn dan de man waarnaar ik net verwees, scharen zich achter ideeen als gelijkekansenbeleid maar gaan voor de rest wel rustig verder met hun old boys' club en vanuit dat netwerk hun mannelijke proteges lanceren als 'aanstormend talent' terwijl de minstens even competente vrouwen zichzelf driedubbel moeten bewijzen en worden geacht zelfs een deeltijdse job als een godsgeschenk te aanvaarden (want dat is toch wat al die vrouwen willen zodat ze hun job beter met hun gezin kunnen combineren?) Maar mijn allergrootste ergernis?? Hoogopgeleide vrouwen die precies hetzelfde doen en geen greintje hun best doen om de obstakels die ze misschien zelf hebben ondervonden bij het opklimmen van de ladder ook maar ietwat lichter te maken voor de vrouwen die na hen komen. Integendeel, ze lijken soms zelfs nog liever de sporten van de ladder door te zagen zodat die jongere generatie zeker niet in de buurt zou komen. Daar hoog vanop die ladder hebben ze het dan wel over de nood aan een mentorship programma voor vrouwen, zodat die schandelijke cijfers toch eindelijk eens zouden veranderen. Je hoort het, ook bij mij nog veel ergernissen te luchten op vrouwendag. En in 1 klap bevestig ik ook meteen 1 van de cliches: zitten bitchen op andere vrouwen. Tss...het komt vast nooit goed met ons ;-)
Alleen al het British Museum is een trip naar Londen waard! Gewapend met een plannetje van het museum (waarin in je zonder plan ongetwijfeld verloren loopt), troonde ik Dochterlief mee naar de Griekse en Egyptische afdeling voor een les cultuurgeschiedenis met veel illustratiemateriaal. Ze was geboeid en keek zich de ogen uit het lijf. Natuurlijk maakten vooral de mummies veel indruk. Maar ook de op kinderen van 6 tot 11 jaar gerichte speurtocht met opdrachtjes in de Griekse afdeling was heel geslaagd. Dochterlief vroeg zich wel -terecht- af waarom al die mooie dingen in Londen staan terwijl die eigenlijk uit andere landen komen."Waarom staan die friezen uit het Parthenon niet in Athene waar ze vandaan komen?" Toen liet ik enkele moeilijke woorden als "imperialisme" vallen. Maar ik besloot het toch maar niet te ingewikkeld te maken. Ik was tenslotte even weg van de artikels en boeken over Russisch imperialisme. Dus even later konden de uit alle hoeken van de wereld komende bezoekers mij en Dochterlief enthousiast zien pogen om een elegante pose van een Griekse standbeeld na te bootsen. De met stip leukste opdracht was het organiseren van een feestje in het oude Griekenland. We leerden ook wel dat wij als meisjes op die feestjes alleen aanwezig konden zijn als slavin of danseres en niet als 1 van de genodigden, dat plezier was alleen voor de mannen weggelegd. We hebben dus toch wat vooruitgang geboekt in die paar duizenden jaar.
Voor de andere stukken cultuurgeschiedenis naast de Grieken en Egyptenaren keren we graag nog een keertje terug naar het Britisch Museum. Zit een echte trip naar Londen voor u er niet meteen in? Dan is de website van het museum een aanrader, want daarop kan je ook al heel wat van wat het museum te bieden heeft online proeven.Zowel de online versie als een echt bezoek zijn helemaal gratis!! Maar we stopten met veel plezier een vrije bijdrage in de grote urne in de inkomhal.
Ruimschoots laat. Gedichtendag is alweer een paar weken geleden. Toen had ik absoluut geen tijd om mijn gedachten door de wereld van de poezie te laten dwalen, maar nu wil ik u toch even wat poezie meegeven van "une grande dame" uit de Russische poezie: Anna Achmatova.
In 1921 schreef ze dit gedicht ergens in Rusland op een treinwagon:
Sneeuw. Ga liggen.Korte metten.
Hoeveel kogels? Vijf?
Achtenentwintig bajonetten?
Alles voor een lijf.
Ik borduurde voor mijn broeder
Bitter dit gewaad.
Bloed, o bloed is iets waar moeder
Rusland graag in baadt.
De Liefde
Ze kan soms in je hart zitten roeren
als een kleine maar listige slang;
Ze kan soms in je raam zitten koeren
Als een duifje, de hele dag lang.
Ze kan vonken in rijp, en zich mengen
Met de droom van een rouwviolier,
Om je feilloos, in stilte, te brengen
Naar een land zonder rust of plezier.
Ze kan bidden en schreien in stemmen
Van violen: geen zoeter verdriet.
Dankzij haar kan een glimlach beklemmen
Als je iemand de eerste keer ziet.
november 1911, Petersburg
