Roetsjbaan

Het ene moment de euforie over het doctoraat indienen, het volgende moment de onzekerheid over het neergeschreven resultaat van jarenlang werk. Maar die "mood swing" is nog niks in vergelijking met de ene dag (gisteren) intens genieten van het warme zand onder mijn blote voeten, pootje baden, en ander strandplezier, samen met beste vriendin en 3 kids die joelen van de pret; en dan de andere dag om 6u45 's ochtends al in de auto (dat is afzien voor een niet-ochtendmens als ik) om dan wat later de hele voormiddag in ziekenhuisgangen door te brengen om een familielid van het ene onderzoek naar het andere te brengen, wachtend tussen een naar mijn aanvoelen veel te groot aantal door-chemo-kalende mensen, waarvan er enkele nog veel te jong uit zien om al met dat vreselijke K-woord moeten om te gaan. "Oncologie", "hematologie", "beenmergpunctie", ... die zomerse dag aan het strand lijkt heel ver weg. Het leven is een roetsjbaan.

de zomer begint

U bent hier misschien tevergeefs langsgekomen in de voorbije week op zoek naar mijn beloofde oerkreet. Wel, die is geslaakt. Niet in de knallende vorm die ik mij er aanvankelijk had bij voorgesteld. Het was eerder een diepe zucht van verlichting. Dus nu is het leven voor minstens 8-weken doctoraatsvrij en dat is geen slecht vooruitzicht met de zomer voor de deur. Breng maar aan dat terrasjesweer en komkommertijd. Ik beloof dat ik hier minstens 8 weken het woord 'doctoraat' niet meer laat vallen. En jullie zijn gewaarschuwd: nu kan ik al mijn schrijfenergie hier kwijt in plaats van in dat proefschrift.

En de boer, hij ploegde voort...

Voor Sunnymoon was het woensdag zover: le moment supreme, de grote dag, D-day,... Sinds woensdag 11 juni zo rond een uur of 12 mag u haar aanspreken als Dr. Sunnymoon. Ze deed dat met glans daar zo voor de met toga's beklede professoren staan en op hun kritische vragen antwoorden. Ik was erbij en keek ernaar, met een gezonde dosis jaloezie, want ik hoop daar heel binnenkort ook even glansrijk te staan. Maar nu is het nog even niet zover. Ik zit er nog even helemaal middenin, bijna verdwalend tussen de komma's en de punten. Vooral de deksele voetnoten blijken niet te willen meewerken. Awoeh Microsoft Word! Als ik nog eens een doctoraat schrijf (in een ander leven), dan doe ik het zeker op een Mac. Maar nu is er geen weg meer terug en pruts ik dus verder aan de lay-out en probeer ik aan de drang om nog verder aan de inhoud te werken te weerstaan. Schrijven betekent immers ook op een gegeven moment al de moed bij elkaar rapen om er een punt achter te zetten en de tekst uit handen geven. Kom hier begin volgende week nog eens langs, want dan laat ik een oerkreet horen bij het 'neerleggen van het proefschrift' zoals dat officieel wordt genoemd. Het zal tegelijkertijd een enorme opluchting zijn en ook bang afwachten op wat de juryleden ervan denken. Maar die krijgen 8 weken om hun commentaren te formuleren, dus voor minstens 8 weken kan ik mentaal even een adempauze inlassen en afstand nemen van die tekst die mij nu nog even helemaal in zijn greep heeft.

Libanees

In de directe omgeving van ons appartement zijn er niet onmiddellijk heel veel restaurantjes. Natuurlijk keuze genoeg in het hartje van de stad, maar eens het kruispunt van de Brusselsestraat en de Cuythoek voorbij zijn er -behalve frituren en kebabzaken (die er natuurlijk ook mogen zijn!)- niet bijzonder veel opties om uit te gaan eten. Maar er begint verandering te komen in die situatie en dat juichen wij alleen maar toe! Onlangs al het Tunesische restaurant "Monastir" uitgeprobeerd (dat er binnen chicer uitziet dat de eerste indruk van buitenaf laat vermoeden). Dat viel heel goed mee. Nu is er sinds 2 weken een Libanees restaurant op het Sint Jacobsplein. Ik kende "Omaya" al in zijn vroegere gedaante. Het was een Libanees eethuisje op een meer centrale ligging in de stad, waar ik al een paar keer de lekkere Libanese wraps had geproefd. Nu is "Omaya" echter een trapje hoger geklommen: in plaats van een eethuisje een heus restaurant. We wandelden er binnen toen de zaak nog maar een weekje open was onder het motto dat wij beginnende restaurantjes die geen steun krijgen van populaire VTM programma's ook een kans willen geven. We waren er de enige klanten, werden vriendelijk en professioneel bediend, en probeerden de Libanese kefta, chich tawouk, en jibneh uit. We dronken daarbij een Libanees biertje en daarna een muntthee en we zagen (en proefden vooral) dat het allemaal goed was. Wil u de Libanese keuken leren kennen op een leuke plek in Leuven? Zak dan af naar het Sint Jacobsplein en ga eten bij Omaya. Het kost niet zoveel als een menu in D'Hoogeschool en u hoeft er ook helemaal niet maanden op voorhand te reserveren!

een doordeweekse ochtend

Een paar dagen geleden ten huize Autumn Leaf:
-Dochterlief: 'Mama, ik kan niet meer slapen.'
-Mama (gooit met een halfopen oog een blik op de wekker die op 4u55 staat), mompelt slaapdronken: 'Waaat???'
-Papa: 'Mmgrba' (slaapt gewoon verder).
-Dochterlief: 'Mamaaa, gaan we opstaan?'
-Mama (die tot 1u aan haar doctoraatsthesis heeft gewerkt):'Neen, liefje, het is nog middenin de nacht. Ga terug in je bed.'
Dochter druipt af en keert terug naar haar kamer.

5 minuten later

Trippel, trippel, trap, blote voetjes komen de slaapkamper binnengestapt.
-Dochter: 'Mamaaaa, ik kan ECHT NIET slapen. Mag ik bij jullie in bed?'
-Mama: 'Ok, als je stil ligt.' (wetend dat dit hoe dan ook niet het geval zal zijn)
-Dochter: 'Ja, mama, da's beloofd.'
-Papa: '....' (slaapt gewoon verder)
Dochter kruipt samen met haar tot op de draad versleten knuffelbeestje dicht tegen mama aan in bed en onderneemt een oprechte poging om een volle 60 seconden muisstil te liggen.
-Dochter: 'Zullen we een spelletje spelen?'
-Mama (nors): 'Nee, het is nog veel te vroeg voor spelletjes.'
-Dochter (liefjes): 'Maar mama je hoeft niet op te staan om dat spelletje te spelen. We kunnen 'ik-heb-een-dier-in-mijn-hoofd' spelen.
-Mama (draait zich om om duidelijk te maken dat ze wil SLAPEN).
-Dochter (hoopvol): 'Of speel je liever 'ik-heb-een-land-in-mijn-hoofd'?
-Mama (boos): 'Neen, dit gaat zo niet! Ga terug naar je kamer. Mama MOET nog slapen.'
-Dochter: 'Mag ik dan in mijn kamer boekjes lezen?'
-Mama: 'Je doet maar.'
Dochter druipt opnieuw af.

10 minuten later

-Dochter (vanuit kamer): 'Mamaaaa, ik heb geen zin meer om nog boekjes te lezen. Ik wil opstaan.'
-Mama (nu echt chagrijnig): 'Sta dan op, maar laat mij slapen.'
Stommel, stommel, klinkt het vanuit de prinsessenkamer. Dochterlief staat op en begint met haar barbies te spelen.

Mama onderneemt een poging om terug in slaap te vallen en dat lukt zo ongeveer net op het moment dat de wekker afloopt.

Wekker loopt af. Papa staat op, vindt dochterlief in haar slaapkamer, voorbeeldig spelend, heel de vloer vol barbies en playmobil.

Mama gaat naar het werk en probeert serieus wetenschappelijk werk te verrichten terwijl haar lichaam maar 1 ding wil en dat is SLAAP.

Diezelfde avond ergens in het gesprek tussen papa en mama:
-Papa: 'Maar dochter heeft toch goed geslapen vannacht.'
-Mama (denkend dat dit ironisch is bedoeld) 'Vind je?'
-Papa: 'Ja, ze heeft geslapen tot de wekker afliep en is toen beginnen spelen.'
-Mama: (zucht en denkt) 'Waarom kunnen mannen gewoon doorslapen terwijl dochterlief roept, de kamer meerdere keren komt binnengewandeld en zelfs bij ons in bed kruipt en er weer uit??)
Mama neemt zich voor om de volgende keer de ogen gewoon stijf dicht te houden en te doen alsof ze dochterlief niet hoort, zodat papa het mag oplossen.

Enkele dagen later.

Mama houdt de ogen stijf dicht als dochterlief op zaterdagochtend om 6u05 roept. Maar papa is op businesstrip naar de US. 5 minuten later ligt dochterlief bij haar in bed. Docherlief slaagt erin om 3 volle minuten stil te liggen. Dan
-Dochterlief: Ik mis papa.
-Mama: Ik mis slaap (en toch ook wel een beetje de papa).

Prettige vaderdag aan alle door-alles-heen-slapende papa's!
En voor de vermoeide mama's: lang leve concealers!

Genetica aan het werk

Het is hier even wat stiller. Maar ik beloof u binnenkort weer meer nieuwe schrijfsels. Minder koetjes en kalfjes, meer stof tot discussie. Scherp alvast uw eigen pen om te reageren!
Maar nu nog even als "uitsmijter van de week" wat "wat ben ik fier op mijn dochter"-praat. Morgen is het schoolfeest en dochterlief doet volledig uit eigen wil mee aan het free podium. Het zal een "ebony and ivory" verschijning worden, want onze bleekgetinte meid doet een dansje samen met haar Afrikaanse vriendinnetje. Ben benieuwd of ze niet door plankenkoorts zullen geveld worden. Je moet weten dat onze dochter een schuchter meisje is, erg verlegen in vreemd gezelschap, goeiedag komt er alleen maar na heel veel aandringen uit. Toch staat ze blijkbaar wel graag onder de spotlights. Voor mij vooral een teken dat ze zich goed voelt op school. Op 1 of andere manier heel herkenbaar. De wonderen der genetica aan het werk. Mama en papa zijn ook niet de meest sociale wezens, houden zich in onbekend gezelschap ook liever op de achtergrond, zullen op een "network" receptie niet uitblinken in sociale vaardigheden, maar als ze zich op vertrouwd domein bevinden, en het gaat om iets waarin ze zich echt thuis voelen, dan durven ze wel meer op de voorgrond treden. Vraag maar aan de collega's van manlief, zij zullen het zeker bevestigen!, of aan de ex-klasgenoten van ondergetekende, die haast elk jaar klasverantwoordelijke was en menig maal op een podium stond in haar humanioratijd, of vorige week nog voor een zaal meer dan 2 uur volbabbelde over haar favoriete gespreksonderwerp zijnde Russische politiek. Dus morgen zal mijn hart overlopen van moedertrots als dochterlief op het podium staat - ongeacht het niveau van de prestatie.You go girl! Alles wat helpt om jouw "social skills" te laten ontwikkelen juich ik toe, want dat zijn heel erg belangrijke vaardigheden in onze maatschappij.
Ik weet dat ze alvast heeft begrepen dat "black and white" perfect samen passen, zoals in de superlekkere New Yorkse koekjes (zie foto) en dat is een mooi uitgangspunt om de wereld verder te ontdekken.

met blote voeten in het park of toch liever niet?

Las vandaag een artikel in de New York Times met de titel "Barefoot in the Park? Watch Your Step". Het is wel heel erg Amerikaans om nu ook al gaan te schrijven over al de gevaren die op de loer liggen als je op een zomerse dag ergens in een stadpark je schoenen uitdoet om even het gras aan je voeten te laten kriebelen:schimmels, wratten of erger, je kan het allemaal krijgen als je op blote voeten door het park rent waarschuwt een dokter in het artikel. Amerikanen en vooral New Yorkers zijn op dat vlak echte paniekzaaiers. "Lyme disease", daarover heb ik het eerst gehoord toen ik in NY woonde. Nu begint men hier ook wel regelmatig over teken die de ziekte van Lyme kunnen overdragen te spreken en zie je overal van de pincetten om teken te verwijderen opduiken in winkels. Daar was het 10 jaar geleden al een "hot item" elke zomer. Tja, het is natuurlijk een miljoenenstad. Je mag er niet aan denken wat er daar allemaal kan misgaan als er daar ergens 1 of ander vies beestje begint toe te slaan. Het bedenken van zo' scenario heeft de makers van rampenfilms al aardig wat blockbusters opgeleverd. Onlangs nog "I am Legend" gezien met indrukwekkende computerbeelden van NY city dat er verkommerd bij ligt nadat iedereen is ten prooi gevallen aan de gevolgen van het verspreiden van een virus. Gelukkig is er de moederziel alleen achtergebleven Will Smith nog om NY en de rest van de mensheid te redden! U hoort het al: een echt Hollywoodscenario.
Maar ik moet zeggen dat ik zo'n vies beestje toch ook 1 keer echt aan den lijve (letterlijk) heb ondervonden. Toen we in de US woonden, kreeg ik tijdens de zomer van 2000 op mijn arm plots een rode cirkelvormige plek, die gloedheet aanvoelde. De dokter stelde vast dat ik waarschijnlijk bij contact met een niet al te propere medemens tegen elkaar geperst op het piekuur in de metro een bacterie had opgedaan. Een antibioticakuur was nodig om het weg te krijgen en nu nog kan je de contouren van die plek onderscheiden op mijn bovenarm. Het is dus allemaal niet zo totaal uit de lucht gegrepen, die bezorgdheid van New Yorkers.
Maar toch, als er iets is waar ik echt van kan genieten is het toch wel ergens in een park picnicken, een boek lezen en met dochterlief spelen, en daarbij met blote voeten over het gras lopen, waarvan bijgevoegde foto het bewijs levert. Deze foto werd 2 weken geleden genomen op minder dan 100m van ons appartement. Ik ben een stadmens geworden ondanks het feit dat ik van "denboerenbuiten" kom. Maar dat betekent zeker niet dat ik het contact met de natuur ben vergeten of niet weet te waarderen. Het is een veel voorkomend misverstand dat er in een stad geen groen is. Ik durf wedden dat wij vaker in het gras zitten en liggen, dan de meeste mensen die in een huis met grote tuin in een dorp wonen. Wij kunnen immers van dat groen genieten zonder dat we het hoeven te onderhouden! In het deel van de stad waar we wonen zijn er heel wat groene plekjes. Ook in New York en London, 2 steden die ik toch vrij goed ken, zijn er veel parken en plekjes waar je van de natuur kan genieten, met Hyde Park en Central Park als de 2 uitschieters natuurlijk. En je schoenen even uitschoppen dat hoort erbij op een zomerse dag in het park. Ik neem het risico op 1 of andere bacterie er wel bij. Mijn 10 favoriete "plekjes groen" middenin de stad:
1. Central Park: dat is geen "plekje", maar een heuse groene vlek (van 341 hectare) middenin Manhattan. Schitterend in alle jaargetijden.
2. stadspark van Leuven als het vol ligt met studenten, omdat ik dan steeds terugdenk aan de keren dat ik er zelf zat te blokken of te zoenen met mijn lief
3. Rambergpark - park achter Van Daelecollege: goed verborgen, heerlijke groene plekjes om een rustige binnenweg te nemen.
4. de ring rond Leuven in de lente: daar tussen die narcissen wandelen doet je het voorbijzoevende verkeer helemaal vergeten
5. parkje achter de Dijlemolens, niet echt bekend bij het grote publiek, we gingen er -toen we er vlakbij woonden- heel vaak picnicken, met de bal spelen, en naar de kwakende kikkers tussen het riet luisteren. Het brugje over de vijver en het prieeltje ogen heel romantisch. Vroeger was het naar schijnt het hoerenkwartier van Leuven?
6. Van Wayenbergpark: vooral het hoogst gelegen gedeelte met mooi zicht over Leuven en -voorlopig nog- steeds heel rustig wegens nog niet echt gekend bij veel mensen.
7. telt misschien niet mee omdat het niet echt "middenin de stad" ligt, maar toch echt wel vlakbij Leuven centrum: Parkabdij en de omliggende vijvers in Heverlee.
8.ik weet de naam niet meer van het park, maar een niet al te groot park vlakbij de studentenpeda waar ik verbleef middenin London, waar ik bij mooi weer op zondag ging lezen en waar in de lente een prachtige collectie sneeuwklokjes en krokussen uit de grond schoot.
9. Kew Gardens in London: dat is toch nog van een ander kaliber dan de Leuvense Kruidtuin (die ik overigens ook wel best mooi vind)
10. Bryant Park in New York: unieke locatie met zicht op schitterende wolkenkrabbers.
En ik heb het gevoel dat ik zelfs hier in Leuven nog groene plekjes moet ontdekken, want het stadbestuur maakt er werk van om nog meer van die oases open te stellen voor het publiek.