Waarschijnlijk niet meteen het soort beelden dat Wenen bij u oproept. Dit zijn foto's van de conferentielocatie. Je moet er voor vanuit het centrum van Wenen de Donau oversteken (met de U-bahn). De VN-gebouwen zijn vlakbij en ook nog een pak bouwwerven. Weinig te merken van de crisis in dit stukje van Wenen.
1 keer per jaar, op de eerste maandag van de septemberkermis, zie je in de Leuvense binnenstad een bonte mengeling van deze fenomenen:
-koeien met geschoren konten om te tonen hoe dik hun billen eruit zien;
-trekpaarden met feestelijk vlechten die dingen naar prijzen;
-een modeshow met heuse catwalk en mannequins van 60jaar en ouder;
-zonnebankbruine marktkramers die 1 of ander snufje zoals een hakmachine die 25 tomaten, 15 ajuinen en 50 wortelen tegelijkertijd kan hakken of een dweil die supersonisch over je vloeren vliegt, proberen aan de man of meer bepaald vrouw te brengen;
-een publiek dat al om 10u 's morgens pintjes drinkt, hamburgers en pensen eet, en wat later aan cafes als de Marengo volledig uit de bol gaat;
-daarbij een bepaald soort muziek zoals de volgende hits die ik vandaag uit de boxen hoorde knallen: "Heb je even voor mij?" (Frans Bauer); "Waar is dat feestje?"; en "Anne"(Clouseau)
-auto's die schaamteloos geparkeerd worden op het gras aan de ring in de buurt waar wij wonen, zonder dat dat wordt afgestraft door de anders steeds zo genadeloze uitschrijvers van parkeerboetes in Leuven;
-voor/achter/tussen die compleet verkeerd geparkeerde wagens wordt even schaamteloos uren later geplast door wankelende mannen die de weg terug naar huis proberen te vinden.
Ik vind zo'n jaarmarkt best wel charmant en vind het elk jaar opnieuw fijn om mij daartussen even als waarnemer te begeven.
PS: Het schooljaar is opnieuw begonnen en dat wordt voor mij een nieuwe start als blogjaar. Vanaf nu ben ik weer trouwer op blogpost. Kom dus maar regelmatig langs om te kijken naar wat er hier beweegt. Tot gauw.
We zitten vandaag precies in de helft van de zomervakantie. De maand juli was weersgewijs het schoolvoorbeeld van een kwakkelweertje.
Wat kan je dan zoal doen binnenshuis? Wel, Dochterlief bouwde oa. een chocoladehuis, organiseerde een massabijeenkomst met Playmobil mannetjes en ging Van Gogh achterna.
Het gezang en het getoeter dat ik via het dakraam hoorde binnenwaaien in de slaapkamer lieten me vermoeden dat de eerste match van OHLeuven in 1ste klasse niet zo slecht was afgelopen. Dus ik laat hier even een vreugdekreet horen: jeeeeeeuj, go OHL go!
We zijn 5 minuten vanop de dakparking van de Delhaize gaan kijken naar de match gewoon om even een indruk te krijgen. Wat meteen opviel was het enorme lawaai. We konden -net als de andere mensen die daar hadden verzameld- niet echt veel zien van de spelers zelf, maar toch kregen we vandaaruit goed idee van hoe het er aan toe gaat. Dochterlief zou best langer willen blijven kijken. Dat heeft Dochterlief van mij, dat graag naar sport kijken en een team/atleet/sportman of -vrouw aanmoedigen. De man tenhuize Autumn Leaf is daar totaal niet aan geinteresseerd. Dus het zijn hier de meisjes die voor de Rode Duivels supporteren of Kim Clijsters luidop voor het scherm zitten aan te moedigen of mee de handen in de lucht gooien als Gilbert als eerste over de eindmeet komt. Van OHL weten we nog niet veel (beter gezegd: zo goed als niks), maar ik voel het: binnenkort kennen Dochterlief en ik vast enkele namen van Leuvense spelers en vatten we nog wel eens voor langer dan 5 minuten post op de dakparking van de Delhaize of kopen we zelfs een ticket om het echt van dichtbij live mee te maken. Dochterlief applaudiseerde daarstraks al enthousiast toen Lukaku (die we nochtans graag hebben) de strafschop niet tussen de palen kreeg, want :"ah ja, mama, natuurlijk supporter ik voor ons Leuven, he". Dus hup, hup, OHL! Maar kunnen jullie niks doen aan die naam? OHL, dat klinkt toch niet? En dat ligt toch niet gemakkelijk in de mond? Dan nog liever die oude naam "Stade Leuven". Maar enfin, what's in a name? OHL heeft Anderlecht geklopt en dat is al wat telt vanavond :-)
Dochterlief met haar 9 jaar is een echte boekenwurm. Ze verslindt zowat alles wat letters en woorden heeft. Elke avond leest ze steevast nog in bed voor ze slapen gaat. Haar nieuwste ontdekking: Harry Potter. Ze kan dus al aardig dikke en best wel moeilijke boeken lezen. Maar een strip van Jommeke of een verhaal van Geronimo of Thea Stilton, die kunnen er ook altijd nog bij.
Heel, heel af en toe, dan vraagt ze nog eens om iets voor te lezen. Dan kruipt ze dicht tegen me aan en grijpen we allebei graag naar het boek "In een land hier ver vandaan" van Arend Van Dam (met mooie illustraties door Alex de Wolf). We hebben het boek ondertussen al bijna 3 jaar in huis en we genieten er allebei nog steeds van om af en toe 1 van de 50 verhalen te lezen. Het is een bundel van 50 verhalen, telkens verbonden aan een bepaalde plek, bijvoorbeeld de piramide van Cheops, de Paaseilanden, de Taj Mahal. De verhalen zijn kort, maar leuk geschreven. De wereldkaart die bij het boek zit waarop de locatie van elk van de verhalen is aangeduid is een heel leuk extraatje. We hebben zo ons ritueeltje. Ik hou de wereldkaart open, dochterlief sluit haar ogen en plaatst haar wijsvinger ergens op de wereldkaart neer. Het verhaal verbonden aan de plaats waar ze is beland op de kaart wordt dan gelezen. Je zal als ouder waarschijnlijk net als ik verbaasd staan over een aantal verhalen waar je zelf nog nooit over had gehoord, of andere waarvan het fijn is om ze nog eens opgefrist te horen. Het boek wekt alleszins de reiskriebels op en laat je dromen over verre landen. Een aanrader voor kinderen vanaf 5 jaar. Maar de dochter van 9 kan er ook nog van genieten, hoor, tussen haar 'zwaardere lectuur' door. Ik ook, tussen de thesissen door.
Terwijl de rest van de wereld zich vergaapte aan het huwelijk van Kate en William, reed ik door uitgestrekte bossen, schitterende met ijs bedekte rivieren en meertjes, godverlaten dorpjes met houten huizen en waande me haast Martin Heylen op zijn reis door Siberië. Ok, Siberië begint pas aan de andere kant van de Oeralbergen, maar ook hier aan de Europese kant van dat gebergte is de natuur behoorlijk indrukwekkend en kan je proeven van de immense omvang van Rusland. Tijdens de nachtelijke vliegtuigreis die me naar Perm bracht, was het opvallend hoe er haast nergens op de uitzondering van enkele kleine stipjes en de stad Perm zelf na, licht te bespeuren was in dat onmetelijke landschap onder ons.
Misha, mijn reiscompagnon voor de uitstap, drukte de gaspedaal stevig in, want we moesten meer dan 100km afleggen naar onze bestemming. Hij ratelde aan 1 stuk door, net zoals toen hij mij om 3 uur 's nachts kwam oppikken aan de luchthaven en hij mij toen ik zowat omver van de vermoeidheid enthousiast begon te vertellen over zijn ideeën over de politieke situatie in Rusland. Maar toen ik hem vroeg of het op onze bestemming inderdaad zo emotioneel zwaar zou zijn als verschillende andere mensen mij hadden gewaarschuwd, viel zijn geratel stil. Hij moest bekennen dat hij er zelf nog nooit was geweest. Hij toonde mij een uitermate beperkt afgeprint reisplannetje en toen realiseerde ik mij dat ik de rol van co-piloot kreeg toebedeeld op deze trip. Ik die anders steeds blindelings vertrouw op mijn gps als ik naar een nieuwe bestemming moet rijden en door Manlief een hopeloos geval wordt genoemd inzake kaartlezen. Nu dat zou deze keer het probleem niet zijn, want een wegenkaart had Misha niet. Met dat schamele papiertje waarop hooguit 4 stadjes of dorpjes stonden aangegeven zouden we het moeten stellen. Veel keuze aan wegen was er niet en toen we bij een groot kruispunt kwamen was ik diegene die de kleine wegwijzer naar "Perm-36" meteen had gezien. Hoe dichter we
View Larger Map">Kutchino, het dorp waar Perm-36 is gelegen, naderde, hoe slechter de weg werd. Op het einde was het niet veel meer dan een stofferige onverharde weg. Er doemde opeens een dorp op waar ik kinderen zag spelen en ik vroeg me af waar de mensen die hier zo afgelegen woonden, van leefden en waar hun kinderen naar school gingen.
Maar veel tijd om me met die vragen bezig te houden kreeg ik niet, want we stonden meteen voor de poort van het museum waar een vrouw ons stond op te wachten. Onze komst was duidelijk aangekondigd en ik werd hartelijk verwelkomd als een eregast. Toen begon onze privé- rondleiding in een mengeling van Engels, Russisch en Frans en moest ik verschillende keren mijn best doen om tranen door te slikken. Natuurlijk had ik de werken van Solzjenitsyn gelezen, vele verhalen over de verschrikkingen van het GOELAG systeem gehoord, maar daar zo midden in zo'n kamp staan achter de verschillende rijen prikkeldraden en afsluitingen, de dichtgetimmerde ramen zien die moesten verhinderen dat de politieke gevangenen enig glimp van daglicht zouden opvangen, de erbarmelijke bedden, de foto's van toen, de tentoongestelde voorwerpen en bijhorende uitleg,... dat raakt een mens tot in het diepst van zijn ziel. Je wordt er beurtelings stil, boos en verdrietig van van alles wat je daar ziet, hoort en voelt.
In het GOELAG kamp Perm-36 (dat slechts 1 van de verschillende GOELAG kampen in de buurt van Perm was), zaten zelfs in de tijd van perestroika nog mensen gevangen voor "anti-Sovjet propaganda"!
Het zou geen slecht idee zijn om van een bezoek aan Perm-36 een verplichte schooluitstap te maken voor Russische scholieren. Niet alleen de jongere generatie, maar ook de oudere generaties zouden hier met eigen ogen kunnen zien welke verschrikkingen er gebeurden onder Stalin, de man die door vele Russen toch nog steeds als een held wordt gezien. Helaas hebben noch Poetin noch Medvedev al een voorbeeld gesteld. Geen van beiden zijn al in Perm-36 op bezoek geweest. Wie deze zomer wel een bezoek plant is Gorbatsjev.
Hij zal er net als andere bezoekers wellicht ook onder de indruk zijn. Het waren vooral kleinere details die me het meest aangrepen tijdens de rondleiding, bijvoorbeeld toen de gids bij het tonen van de kledij vermeldde dat zo'n uniform meestal door heel wat verschillende gevangen kon worden gedragen vooraleer het versleten was, omdat de gevangenen vaak al snel omkwamen door de zware dwangarbeid, honger en kou en het kostuum dus vaak al na amper 6 maanden aan een nieuwe gevangene werd doorgegeven. Of toen de gids in de piepkleine keuken van het bezoekerskwartier van de politieke gevangenen toonde hoe echtgenotes die op bezoek mochten komen, boodschappen uit de buitenwereld voor hun man in het deeg schreven voor ze iets in de oven stopten.
Aanvankelijk was het een strafkamp waar gevangenen hout moesten hakken in de bosrijke omgeving. Er zaten zowel criminelen als mensen die door Stalin werden bestempeld als 'vijanden van het volk', zoals koelakken of Ivan Boerylov (zie foto) een eenvoudige imker die het had gedurfd om in 1949 op het stembiljet waarop je alleen voor de door de Communistische Partij aangeduide kandidaat kon stemmen te schrijven "komedie" en daarvoor 7 jaar naar het strafkamp werd gestuurd.
In de jaren '70 (dus ruim na de dood van Stalin) werd het kamp omgevormd tot een kamp exclusief voor politieke gevangenen van het zogenaamde 'strengste regime', wat betekende dat hier politieke gevangen terecht kwamen die reeds eerder hadden vastgezeten en opnieuw waren veroordeeld voor de verderzetting van hun politieke dissidentie. Deze gevangen moesten ook arbeid verrichten, maar mochten in de allerstrengste condities zelfs het gebouw waarin ze verbleven niet verlaten. Ze sliepen aan de ene kant en moesten aan de andere kant van het gebouw werken. Het daglicht kregen ze amper te zien, behalve vanop een heel klein koertje waar ze af en toe een stukje van de lucht konden zien. Zij kregen meestal een kampstraf van 10 jaar. Gevangen die zich niet aan de regels hielden of de opgelegde werkquota niet haalden, werden in de isoleercellen geplaatst. Die cellen waren werkelijk het allerakeligst. Als je daarbij dan bedenkt dat het daar vaak de stenen uit de grond vroor en dat ze er amper eten kregen, vraag je je af hoe mensen dit hebben overleefd zonder dood te gaan van honger, kou of gewoon compleet gek te worden. En toch zijn er zulke overlevers, zoals oa. Leonid Borodin, Ivan Kovalev en Levko Lukyanenko. Dit zijn slechts enkele namen van ietwat bekendere dissidenten die het hebben overleefd. Er zijn echter vele, vele duizenden anderen die de GULAG kampen niet hebben overleefd. Op de meer dan 100km lange terugrit van Kutchino naar Perm, zat ik stilzwijgend aan hen te denken.
