Ik ging er samen met een Russische naartoe. Ik voelde mij minstens evenveel een buitenlander als zij, alhoewel we officieel gezien op Belgisch grondgebied waren. In praktijk leek het eerder of we in een andere land waren of beter in: andere landen, in "Europa". Dat Europa dat daar ergens boven onze hoofden vanalles beslist. Dat Europa waar Brussel de hoofdstad van is, dat Europa dat over landsgrenzen heen een boeiend experiment voert.
Het Europees Parlement is een fascinerend stukje microcosmos. Althans voor mij. Toen ik 's avonds aan manlief enthousiast vertelde over hoe boeiend het was om tijdens een studiedag te horen hoe en zien hoe het er in het Europees parlement aan toe gaat, keek hij mij met opgetrokken wenkbrauwen aan: "Hoezo?"
't Zal wel aan mij liggen zeker? Ik behoor tot die minderheid van mensen die het interessant om dat schouwspel eens van dichtbij mee te maken: Duitsers, Esten, Britten en Cyprioten (om maar een paar van de nationaliteiten te noemen van de mensen die heftig mee debatteerden over de relaties tussen de EU en Rusland) die een poging ondernemen om elkaars standpunten te begrijpen en samen iets wat op een gemeenschappelijk standpunt moet lijken proberen vorm te geven. Een dovemansgesprek was het zeker niet, maar de nationale belangen kwamen toch telkens bovendrijven. En dan nog op zoek gaan naar een gemeenschappelijke taal met Rusland en discussieren over welke waarden we als EU gemeen hebben met dat Rusland dat toch een geval apart is. Ik vond het allemaal bijzonder fascinerend.
Maar voor we er binnengeraakten toch ook even kennis gemaakt met de beruchte logge bureaucratie. We moesten een badge krijgen om binnen te geraken. De security mensen die hun werk duidelijk met grote tegenzin deden waren eentalig Frans, stuurden ons en nog een hele hoop andere mensen van hot naar her in het gebouwencomplex, waar we uiteindelijk toch een vriendelijk onthaal kregen en na wat zoeken de juiste zaal vonden in het grote netwerk van complex genummerde ruimtes.
Voor mensen als ik met een zwak voor talen, is het bijwonen van zo'n sessie gewoon al vanuit taalkundig standpunt een interessant fenomeen. Al die tolkenlokalen, waarin alles wat er gezegd wordt simultaan wordt vertaald, als het moet in 21 verschillende talen, van Roemeens tot Spaans, van Zweeds tot Hongaars, ...
In die microcosmos weet je opeens niet meer op het buiten regent of snikheet is, je wandelt er door gangen en gebouwen die met elkaar verbonden zijn en waarbinnen de perfecte temperatuur heerst, alle mannen in maatpakken voorbijlopen terwijl ze de meest trendy GSM-modellen showen en waar vrouwen er allemaal stijlvol uitzien, met kapsels die niet door elkaar gewaaid zijn van het fietsen of door de regen lopen. Ik deed erg mijn best om erbij te horen, maar toch waren mijn krullen door het vochtige weer extra weerbarstig en kreeg ik van het lopen op de ongemakkelijke schoenen met hakje een blaar (gelukkig was ik voortuitziend genoeg geweest om pleisters in m'n handtas te stoppen).
Dat de koffie en thee door piekfijn uitgedoste obers in witte hemden en zwarte strikdas aan iedereen persoonlijk wordt opgediend lijkt misschien een overbodige luxe, weer zo'n verspilling van ons belastingsgeld. Maar het was een aangename vaststelling dat het Oxfam koffie en thee was. En na gisteren herzie ik mijn mening: zo debatteren is harder werken dat je denkt. Dus die MEPpers* hadden dat kopje koffie of thee in servies met het embleem van het EP erop best wel verdiend. Het Europees Parlement, een praatbarak waar boven onze hoofden uren worden geleuterd over dingen die ons niet erg aanbelangen? Ik denk het niet. Ik kreeg toch het gevoel dat deze mensen wisten waarmee ze bezig waren en niet het eigenbelang verdedigden, zelfs niet noodzakelijk de belangen van hun land, maar eerder de "Europese belangen". En dat is een indrukwekkende prestatie op zich als je bedenkt dat WO I, WO II, de tijd van het Warschaupact en de Koude Oorlog, van de oorlog in de Balkan, nog niet eens zo heel ver achter ons liggen.
*MEP = Member of the European Parliament
