dinsdag 13 november 2007

Geschiedenis aan het schrijven?!

Dingen die me niet bepaald opvrolijken dezer dagen:
-een cliche van hier tot ginderachter, maar het weer maakt me depri. Kou daar zal je me niet snel over horen klagen, maar al dat somber en grijs (ook al is dat deze winter een modekleur) dat went maar niet. Leve de herfst in New York met leafpeeping, Halloween en Thanksgiving, het allermooiste seizoen in New England!
-de business trips van s. naar Japan, Zuid-Korea, waar Westerse GSM's niet werken en waar het nacht is als het bij ons dag is en omgekeerd, wat communiceren niet echt gemakkelijk maakt. Ik mis hem;
-het falen van de regeringsonderhandelingen en heel de negatieve sfeer daarrond in dit grijze belgenland, geeft me helemaal geen euforisch gevoel zo van:jeeh, dan gaan we maar voor een onafhankelijk vlaanderen. En dan die journalisten en collega-politologen die beweren dat we geschiedenis aan het schrijven zijn. Bwah, kan zijn, maar toen ik op 9/11 in NY was, heb ik dat meeschrijven van geschiedenis van nabij meegemaakt en dat was toch van net iets grotere orde dan de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde;
-het belabberde niveau van de grapjes van Rik Torfs in de Slimste Mens;
-de hoogte van de stapel vuile was;
-dingen die foutlopen op het werk;
-het gebrek aan tijd om mijn doctoraatsthesis af te ronden;
-mijn onverklaarbare lipeczeem: 't is geen zicht! en 2 bezoekjes aan de dermatoloog brachten weinig opheldering;
-dat mijn haar vreselijk lelijk gaat krullen van al die regen;
-het feit dat prinses nog steeds duimt alhoewel ze vorig jaar aan de sint heeft beloofd om dat niet meer te doen tegen zijn komst dit jaar: groot dilemma voor de mama, want ik wil echt dat ze niet meer duimt, maar ik wil ook niet de sint en zwarte piet als boeman misbruiken.

Dingen die me dan toch wat opvrolijk(t)en:
-dat de sint bijna in het land is en dat is een prettige tijd met een meisje van 5 in huis die naar hartelust wegdroomt bij de speelgoedreclamefolders;
-mijn nieuw stapeltje boeken na een dagje boekensnuffelenplezier op de boekenbeurs vorige week;
-de succesvolle afloop van de internationale workshop die ik organiseerde;
-het nieuws dat J. en haar pasgeboren zoontje T. het goed stellen in Moskou na een gecompliceerde zwangerschap;
- de 11.11.11 kwis vorige zaterdag: 10de plaats is echt ni slecht;
-het Halloweenfeestje bij B.: dolle pret voor de kids en vooral ook voor de marinaheksjes. Carnaval was vroeger nooit aan mij besteed, maar met dochterlief is verkleden nu wel dikke pret en doe ik graag mee;
-babysitten op zoontje van vriendin A.: heel fijn om weer even een kruipertje van 1 jaar in huis te hebben en het babyspeelgoed van onder het stof te halen. Dochterlief was heel blij met haar "levende babypop". Ik zag pas hoe groot ze eigenlijk al is toen ze trots de buggy met K. erin voortduwde;
-de luxe van "net gemist" om de paar leuke tv-programma's die er zijn te bekijken wanneer het me uitkomt
-de lekkere vlaamse kost die mijn moeder kookte op zondag;
-het nieuwtje dat er een kleine mega-mindy op komst is;
-de lieve "ik-mis-je" mailtjes die ik van mijn ventje uit verre oorden krijg.

En u, waaruit haalt u wat positieve energie in deze tijden van crisis in Belgie?

vrijdag 2 november 2007

Ben X

Ben met 3 vriendinnen naar Ben X gaan kijken enkele weken geleden. Voor 2 van hen was het zelfs een hele tijd geleden dat ze nog in de bioscoop waren geweest. Als mama's van kleine kinderen en met ervaring in het onderwijs wilden ze allebei toch voor deze film een uitzondering maken en nog eens naar de Studios afzakken. Ben X is inderdaad een film die alle leerkrachten zouden moeten gezien hebben. Maar niet alleen leerkrachten. Het is een erg confronterende film die iedereen wel iets kan leren over hoe we in onze maatschappij omgaan met mensen die "anders" zijn. Zet je echt wel even aan het denken. Ik mag, als ouder, er niet aan denken dat mijn kind zo gepest zou worden! Filmtechnisch zit de film ook echt knap in elkaar, vooral met het over- en weerspringen tussen de -grafisch erg goed- in beeld gebrachte virtuele wereld van computer games en de erg harde realiteit van de school en het sombere dagdagelijkse leven van Ben. Het verhaal is heel origineel opgebouwd. Meer zal ik er niet over verklappen. Hoofdrolspeler Greg Timmermans zet een geloofwaardige vertolking neer. En ook zijn Scarlite is precies zoals ze moet zijn: jong, levendig, warm en een beetje mysterieus. Een minpunt van de film vond ik persoonlijk wel de casting voor de andere rollen. Maar dat is nu eenmaal zo als je in het kleine Vlaanderen op zoek moet naar acteurs en actrices. Als een film al zo bejubeld en gelauwerd is - met name 3 prijzen in Montreal! - dan ligt de lat natuurlijk al hoog als je de film gaat bekijken. Dus toch een ietsiepietsie teleurgesteld omdat het hier en daar oppervlakkig bleef en de acteerprestaties niet altijd van topniveau zijn. Maar toch chapeau voor Nic Balthazar omdat de film echt heel origineel in elkaar steekt en getuigt van heel veel filmvakmanschap. Op sommige momenten een heel erg Vlaamse film, maar over het algemeen van internationaal niveau. Niet de beste film van het jaar, denk ik, maar wel een film die niemand onverschillig kan laten. Verplichte film in alle middelbare scholen, zou ik zeggen.

maandag 29 oktober 2007

deadline

De mama van KleineMan schreef er onlangs over op haar blog. Vreselijk frustrerend kan dat werken: zo'n deadline, een tekst die af MOET zijn. Zoals die tekst over de Russische verkiezingen die al sinds juli in mijn "inbox" zit en die ik nog steeds niet heb afgewerkt, terwijl de deadline overmorgen (ofte: binnen minder dan 48u) is. Ik had 1001 andere zaken te doen, schoof de deadline wijselijk voor me uit omdat ik ondertussen al wel heb geleerd dat Poetin van surprises houdt en zeker in de aanloop naar de verkiezingen nog wat witte konijnen uit zijn hoed zou toveren. Ik zou dus nog even de kat uit de boom kijken om op die manier een zo up-to-date mogelijke tekst te schrijven. En jawel, ik kreeg gelijk: er kwam een nieuwe Russische premier en enkele nieuwe ministers en wat later de aankondiging dat Poetin zelf een partijlijst zou gaan trekken, ... Dus bij deze een vriendelijk verzoek aan Vladimir Vladimirovitsj om het hierbij te houden wat betreft het schaakspelletjes spelen met het verschuiven van ministers, ex-KGB spionnen en andere kameraden. Ik denk dat de huidige opstelling heus wel volstaat om alle mogelijke politieke oppositie schaakmat te zetten. Verdere wijzigingen zijn niet meer wenselijk, aangezien ik morgen een ultieme poging onderneem om dat artikel alsnog klaar te krijgen voor de deadline. En dan maar hopen dat mijn vingers even snel woorden vinden op het toetsenbord als het ritme waarop de regendruppels nu ophoudelijk tegen het raam vallen.

donderdag 25 oktober 2007

drukke tijden


Uit mijn ongeregelmatige bloggedrag van de laatste weken en de laatste twee voor mijn doen erg korte berichtjes, mogen jullie afleiden dat ik het ontzettend druk heb. Drukste periode van het jaar. Morgen organiseer ik een internationale workshop. Daar komt altijd veel bij kijken. Duimen jullie mee dat het niet in het honderd loopt? Een spreker uit Frankrijk heeft gisteren nog afgezegd, maar hij heeft wel een heel goed excuus: zijn vrouw is maandag bevallen! Nu maar hopen dat de Russische rechter die met de trein uit Straatsburg komt en de Duitse politicus die ook met de trein komt er geraken zonder teveel hinder van treinstakingen! Kijk, voor dat soort "vakbondsacties" of "spontane werkneerlegging uit protest" of hoe dat dan ook wordt genoemd kan ik ABSOLUUT geen begrip opbrengen. Het heeft volgens mij alleen een averechts effect. Enfin, ik ga daarover hier nu niet doorbomen... Wat mijn bloggedrag betreft: ik beloof u beterschap heel binnenkort. Dan laat ik zeker weer wat meer van mij horen. In de tussentijd mogen jullie mij altijd bestoken met resto-, boeken- en/of filmtips! By the way, ik heb "Ben X" al gezien. Zal het er zeker nog eens over hebben.

maandag 22 oktober 2007

mijn verjaardag in 50 woorden

verjaardagssms van vriendin A. - ontbijt op bed gebracht door verkouden dochterlief - wenskaarten ipv rekeningen in brievenbus - pralines kopen voor collega's - slecht weer - shoppen (manlief koopt toch geen cadeautjes): zwarte laarsjes - schitterende bladeren in het stadspark - nog verjaardagssms'jes - kroon en kralen van prinses - lekkere mosselen - coupe bresilienne met vuurwerk- cadeaubon massage

donderdag 11 oktober 2007

met de hakken over de sloot


Ik ben 61 percent unionist, blijkt nu. Dat vind ik zelf eerlijk gezegd maar met de hakken over de sloot. En u? Doe zelf de test en je mag mij het resultaat altijd laten weten natuurlijk.

vrijdag 5 oktober 2007

klassiek



Wie regelmatig op mijn blog langskomt of mij kent, weet dat ik heel graag in Leuven woon. Maar het kan altijd beter en als er iets is dat nog beter kan, is het wel het culturele aanbod in Leuven. We hebben hier geen Bozar of Elisabethzaal, geen SMAK of Paleis voor Schone Kunsten,... Maar op 24 september was er een klassiek concert om je vingers van af te likken. Tickets al maanden op voorhand geboekt voor het openingsconcert van Novecento, want niemand minder dan deFilharmonie olv Philippe Herreweghe zouden naar de stadschouwburg komen en ze zouden pianist Leif Ove Andsnes meebrengen. Van die laatste had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, maar het is een grote naam voor de kenners. En inderdaad, hij stelde niet teleur. Wij zijn dus absoluut geen experts, luisteren niet heel de dag naar Klara en hebben geen uitgebreide collectie klassieke muziek in huis. Maar toch kunnen we heel erg genieten van zo'n avondje klassiek. Nochtans zijn we er niet mee opgegroeid. Bij mij thuis beperkte het muzieke aanbod zich hoofdzakelijk tot Radio 2 en mijn eerste kennismaking met klassieke muziek (of wat erop leek) was in zondagse mis op TV waarnaar mijn grootmoeder keek. Daar speelde af en toe iemand op een dwarsfluit en zo heb ik dan op mijn 8ste mijn ouders de oren van hun kop gezaagd tot ik zelf op dwarsfluitles mocht want ik wilde de nieuwe Berdien Stenberg worden. Ik heb het tien jaar volgehouden en graag gedaan, maar ik was zeker geen groot talent.
De muzikale smaak van s. werd vooral beinvloed door zijn oudere broers. Hij pulkte naar 't schijnt ooit wat op een basgitaar, maar daar heb ik nooit life bewijs van gezien of gehoord. Toen ze wat ouder waren, werden ze bluesfans. Zo leerde ik via s. BB King en zijn Lucille, Stevie Ray Vaughan, Robert Cray en Bonnie Raitt, en nog veel meer obscure bluesgroepjes kennen en ging regelmatig mee naar het bluesfestival in Peer en optredens in de Banana Peel. Niet echt meteen de plaatsen waar ik veel andere meisjes van tussen 18 en 21 tegenkwam. Maar ik leerde die muziek echt apprecieren. Maar ik ben wat muziek betreft een beetje een alleseter. Ik lust ook wel popmuziek, wereldmuziek, ... Ik ben er weinig mee bezig, maar sta open voor vanalles. Dus ook voor klassiek. De Peer Gynt Suite van Grieg was mijn allereerste kennismaking met echte klassieke muziek. Het was jaren later dan ook de eerste klassieke CD die ik kocht toen ik in Londen studeerde. En toen ik per toeval vorige week woensdag even naar Klara luisterde hoor ik daar dat een zekere Leif Ove Andsnes te gast was (jawel, die we dus in Leuven hadden bezig gezien en gehoord) om te vertellen over zijn landgenoot Edvard Grieg want Grieg blijkt dit jaar precies 100 jaar geleden te zijn gestorven en in de wereld van de klassieke muziek is zo'n verjaardag van een overlijden bizar genoeg altijd een reden om er een extra feestjaar van te maken. Enfin, dit maar om te zeggen dat ik vorige week echt wel de kriebels voelde om me wat meer te verdiepen in klassieke muziek. Dus nog iets om toe te voegen aan "wat te doen na het doctoraat"-lijstje. Vanaf de eerste noot klonk het werkelijk schitterend die avond in de stadschouwburg. In tegenstellig tot wat je als leek misschien zou denken, is zo'n klassiek concert echt nooit vervelend. Er is ten eerste de overweldigend mooie muziek, waarvan ik me steeds opnieuw verbaas dat het zo haarscherp klinkt live uitgevoerd. Je moet zeker af en toe even de ogen sluiten om de visuele prikkels uit te sluiten en zo je gehoor optimaal te laten genieten, maar je kan ook elk van de muzikanten individueel observeren. Ik vind het enorm intrigerend om te bedenken dat die mensen leven van en voor de muziek, hoeveel ze daarvoor hebben moeten studeren en oefenen, hoe ze die hele stukken uit het hoofd kennen, hoe ze precies weten wanneer ze moeten invallen, hoe ze zich waarschijnlijk blauw ergeren aan de kuchende mensen in het publiek, hoe ze daar zo helemaal kunnen opgaan in hun uitvoering,... Ik vraag me dan af hoe dat zit in zo'n orkest: verdient de man die maar af en toe eens op zijn hoorn moet blazen of die met zijn piccolootje alleen even vluchtig moet tussenkomen evenveel als de violisten die het hele stuk door aan de beurt lijken te zijn? Het was overigens de eerste keer dat ik dirigent Van Herreweghe bezig zag. Hij is niet meteen de meest typische dirigent, zou ik denken. Heel aparte stijl. Vooral zijn voor dit beroep perfect geschikte handen vielen me op. Hoe wordt een mens topdirigent? Ik zou het begot niet weten, maar ik weet wel dat het goed is dat er mensen zijn die zich daarop toeleggen, zodat wij dan af en toe heel even kunnen wegdromen als zij in Leuven of omstreken passeren met hun muziek. Het heeft voor mij altijd iets luxueus, iets van ultieme verwennerij, iets zoals nippen van een glaasje heerlijke champagne, of het laten smelten van een Neuhauspraline op je tong, zo'n klassiek concert. Het neemt je mee naar een andere wereld. De sfeer is er ook altijd bijzonder. Je ziet er opgedirkte oude dametjes en heren, de stoelen zijn altijd wel een beetje oncomfortabel, mensen zoeken hun genummerde plaatsjes, er is wat gekuch en gefluister, iemand zet nog vlug zijn gsm uit, en dan komt 1 of andere dame of heer met mooie dictie aankondigen dat we naar dat en dat stuk gaan luisteren, en dan plots weerklinkt de eerste noot, en lijkt het even of alles in de wereld even perfect is als die hemelse muziek.